Hasil untuk "Moral theology"

Michael A. Wahl

This article proposes that Pope John Paul II’s _Veritatis Splendor_ is a ressourcement encyclical that creatively retrieves insights from a movement to renew moral theology in a Christo-centric mode which had flourished in the decades immediately preceding Vatican II but dissipated soon after the Council. Although most clearly expressed in its often-neglected first chapter, in fact _Veritatis Splendor_’s Christocentric vision permeates the entire encyclical, including those portions often presumed to be purely philosophical, and lends the encyclical an internal coherence frequently overlooked. Reading _Veritatis Splendor_ as a work of ressourcement and attending to its first chapter as a constructive proposal for moral theology rather than a mere prologue to an analysis of disputed questions offers promising new pathways for receiving the encyclical three decades later.

Rozhin David O.

In the philosophy lectures of Fyodor Golubinsky (1797–1854)one can find among others the section “Ethical-theological Argument for God’s Existence according to Kant”. It is interesting that the Russian philosopher and theologian should take this ethical argument from Kant’s philosophy, seeing that it was unpopular at that time. Golubinsky goes as far as to shield Kant’s ethics from charges of egoism and prove that it is oriented against egoism. Kant’s argument for God’s existence is founded only upon his ethics since theoretical reason cannot prove God’s existence, but practical reason can. In the Critique of Pure Reason Kant claims that God is a regulative idea of reason, which has special meaning as a postulate in practical reason. This postulate arises when we speak about the Guarantor that can satisfy the main human requirement – achieving beatitude and, through it, moral perfection. Kant proves this by reasoning from people’s experience, namely that virtue during a person’s lifetime is not rewarded with corresponding happiness. Therefore, the one who can achieve this must exist. Golubinskiy took this reasoning as a proof of God’s existence. At first, he gives a free account whose original source is unknown, and then he gives two quotes from Kant’s works. Here it is important to understand two things: 1) the adequacy of this reception and 2) the source of Golubinsky’s free account. It is necessary therefore to compare Kant’s arguments for God’s existence which are given in his three Critiques with Golubinsky’s free account and try to reach clarity on these points.

M. Therese Lysaught

Table of Contents, _Journal of Moral Theology_ 12, no. 1

Yıldız Kızılabdullah

Montessori eğitim metodu, özellikle okul öncesi eğitim olmak üzere, eğitimin farklı kademelerinde benimsenmiş ve uygulanmıştır. Montessori eğitim metodunun, geleneksel eğitimden öğrenci, öğretmen, disiplin, okul ortamı, kullanılan materyaller ve gelişim özelliklerine yaklaşım noktasında farklılaştığı kabul edilmektedir. Daha çok genel eğitimde uygulanan Montessori metodu, din, değer ve ahlak eğitiminde de kullanılmaktadır. Bu araştırma, Amerika Birleşik Devletleri Indiana Eyaleti’nde bulunan Montessori okullarını konu edinmektedir. Çalışmada, nitel araştırma yöntemi kapsamında fenomenolojik yaklaşım benimsenmiş olup, veri toplama aracı olarak gözlem, görüşme ve doküman incelemesi kullanılmıştır. Çalışmanın konusu, maksimum çeşitlilik ve kartopu yoluyla seçilen Montessori eğitmenlerinden oluşan çalışma grubu ile Montessori metodunda din, değer ve ahlak eğitimini tartışmaktır. Araştırmaya katılan Montessori okullarında yapılan gözlemler ve bir okula ait program incelemesi araştırma bulgularının yorumlarında yardımcı olarak kullanılmıştır.

Daniel A. Morris

Review of Tom Angier, ed., _The Cambridge Companion to Natural Law Ethics_

John C. McDowell

The paper is constructed around the issues involved for the critical interrogation of the instrumental rationality generating political thoughtlessness in the following claim: “Humanity is in crisis—and there is no exit from that crisis other than solidarity of humans”. [Zygmunt Bauman] To even interrogate this as a <i>crisis</i> requires a depth-analysis of the hegemony of subject-formation, and this occurs in two markedly different ways. The first takes shape around a critical investigation of the neoliberalisation of subjectivity through Francis Fukuyama’s important text, <i>The End of History and the Last Man</i>. The second subjects the neoliberal post-political global subject to a competing antagonistic political construal in Samuel Huntington’s influential <i>The Clash of Civilizations</i>. The implication is of their importance to a genealogy of the range of contemporary political possibilities. The suggested repair takes the form of a particular gesture: a gesture towards subjecting the globally fractured subject takes shape within a theological configuration in terms of a Christic politics of neighbourliness.

HASAN RIZA ÖZDEMİR

Cehennem azâbının ebedîliği konusu, İslâm tarihinin ilk devirlerinden itibaren bir ilmî mesele olarak ele alınmıştır. Günümüzde de bu tartışmalar devam etmektedir. Asr-ı saadetten uzaklaşıldıkça, yabancı kültürlerin etkisiyle İslâm âleminde Kur’an’dan sapmalar baş göstermiş ve birçok bozuk görüşler, inançlar ve fırkalar ortaya çıkmıştır. Bunların desteklenmesi amacıyla da hadisler uydurulduğu tarihsel olarak variddir. Kur’an âyetleri de keyfi olarak te’vil edilmiştir. Makalede bu görüş müzakere olunacaktır.İslâm’dan önceki inanç sistemlerinde de tartışılan bu konuda, dinler tarihi alanında önemli incelemeleriyle tanınan Makdisî (ö.355/966), uhrevî cezanın mevcudiyetini benimsemeyen hiçbir din men­subunun bulunmadığını ve genellikle ce­zanın hak edildiği kadar devam edip bir gün sona ereceğinin kabul edildiğini söyler.Azâbın ebedî olup olmaması noktasında yapılan değerlendirmelerin, Kur’an’ın ilgili ayetlerinde geçen huld “خلد”  ve ebed “ابد” kelimelerinin sözlük anlamı dışında kazandığı terim anlamı ve yorum farklılıkları üzerinden yapıldığı görülmektedir. Özellikle mezheplerin ortaya çıktığı ve  insanlara tesir ederek görüşlerini kendi yollarına çekme çabalarının yoğun olarak  yaşandığı dönemlerde bu tarz tartışmaların hız kazandığı anlaşılmaktadır.Cehennem azâbının ebedî olmadığı fikri Mevlanâ Celâleddîn-i Rûmî (ö.672/1273), İbn Teymiyye (ö. 728/1328), İbn Kayyım el-Cevziyye (ö.751/1350) ve İbnu’l-Vezir’in (ö.840/1436) yanısıra Musa Carullah Bigiyef ve İsmail Hakkı İzmirli gibi bazı son devir âlimleri tarafından da benimsenmiştir.Ehl-i sünnet’in büyük çoğunluğu ile Mu’tezile, Şia ve Haricîler ahirette kâfirlere uygulanacak azâbın ebedî olduğu fikrini benimsemişlerdir. Ehl-i sünnet kelamcıları, اِلَّا طَرٖيقَ جَهَنَّمَ خَالِدٖينَ فٖيهَا اَبَدًا وَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسٖيرًا “(Allah onları) ancak içinde ebedî kalacakları cehennemin yoluna iletir. Bu ise Allah'a çok kolaydır.” (Nisâ, 4/169; Ahzâb, 33/65) mealindeki âyetlere dayanarak, cehennem hayatının sonsuz olduğu fikrini benimsemiş, bunun aksini savunan Cehmiye’yi bid’atçi olarak nitelendirmişlerdir.Nitekim zikredilen âyet ile birlikte yine Kur’an’da geçen : اِنَّ الَّذٖينَ كَفَرُوا وَظَلَمُوا لَمْ يَكُنِ اللّٰهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلَا لِيَهْدِيَهُمْ طَرٖيقًا  “Şüphesiz inkâr edenler ve zulmedenler (var ya), Allah onları asla bağışlayacak ve doğru yola iletecek değildir”. (Nisâ, 4:168) âyeti, inkârcılar ve zulmedenler için azâbın ne şekilde olacağını bildirmektedir. Araştırmamızda cehennem ve azâbın ebedîliği süreciyle ilgili kavramlar, Kur’an bütünlüğü bağlamında değerlendirilmiştir. Kur’an’ı Kerim’deki âyetler, Kur’an’ın bütünlüğü içerisinde değerlendirilmeyip tek tek ele alınarak yorumlandığında herkesin kendi doğrularına dayanak bulması son derece kolaydır.Oysa Kur’an bütünlüğü içerisinde çelişkiden uzak bir kitaptır. Bu yaklaşım tarzı objektif bir sonuca ulaşılmasında yardımcı olur.

Abdülgaffar Aslan

This study deals with the relationship of theology with sufizm in the sunni world begining from the middle of the 10th century until the early 11th century. In particular, the role of Ibn Furek (330-406/941-1015) in the relationship of theology with sufizm are taken into account according to his book Kitabu’l-lbana. His approaches towards this subject are examined in some details. Because the period in question is an important stage in the current discussions of the relationship of thelogy with sufizm

Ali Rıza Gül

The conception of infâq conveys a wide range of meanings embracing many different conceptions elaborated within the Koran. Infâq is attributed both to Allah -in its metaphorical meaning- and the human beings. The meaning attributed to Allah is understood as granting mankind material subservience. However the meaning attributed to human beings is understood as disposing of the possessed thing and spending them both for themselves and the others, helping the other, based on its lexical meaning. As for the infâq done by the Muslims, together with this lexical meaning is named as zakât (obligatory alms), alms, helping, material contribution to war (provided that it is in the path to Allah), nafaqah, teberru. In addition to all these, the material support provided by the disbelievers in order to destroy Islam and the Muslims, the helps and contributions made by hypocrites (munâfiqûn) to Islam’s army -though they are not good intentions- are assessed in the Koran within the work of infâq

Sabri Erdem

Metin Bozan

The disagreements that took place in the first century of Islam led to assume the new different political attitudes. In the course of time, these attitudes, having been institutionalized, caused the sect to come into being. Within this process of institutinonalization, these movements have been seen in many regions where Muslim lived in. In this context, some of them have been identified in the vicinity of Mardin. Indeed, in the regions of Nusaybin and Dara, the Shiite and Kharijite movements have been seen in the very early of Islam. In this paper, the activities of two secterian movements in the region in the first century of hijrah have been dealt with

Kaşif Hamdi Okur

Bu çalışma, II. Meşrutiyetten Cumhuriyete geçiş sürecinde yaşanan yoğun tartışma ortamında din-hukuk ilişkisi ve İslam hukuku olanında ileri sürülen bazı düşüncelere dikkat çekmeyi, yaklaşımları orijinal bulunan iki hukukçunun görüşlerini tanıtmayı amaçlayan didaktik nitelikli bir yazıdır. Gerek Mansurizade gerekse Seyyid Beyin kendi eserlerinden hareketle özellikle İslam hukuk zihniyetinde değişme ve yenilenme konusundaki kanaatleri ön plana çıkarılmaya çalışılmıştır. Giriş kısmında II. Meşrutiyet dönemindeki din anlayışlarına, İslam hukuku ve ictihad müessesesi hakkındaki yaklaşımlara temas edilmiştir.

Roland Robertson, Çev: Hakkı Karaşahin, Şahin Gürsoy

W.J. Snyman

Vanweë die belangrikheid daarvan volg hier ’n breër bespreking van die proefskrif van dr. Tjaart van der Walt oor die nabyheid van die Koninkryk as wat in ’n gewone resensie kan geskied. Die vraagstuk wat onder oë gesien word is so oud as die kerk en die teologie, soms minder en soms meer op die voorgrond. Tans kan gesê word, staan dit in die middelpunt. Daarby is dit nie maar ’n akademiese vraagstuk nie, maar ’n vraagstuk waarvoor elke nadenkende leser van die Skrif te staan kom.

W. Postma

The Rev. Dirk Postma was not only the founder of the Reformed Church of South Africa (Gereformeerde Kerk), but also made significant contributions in the field of education. In this article the leading role he played with regard to the promotion of Christian education in the Netherlands (IH4H-1859) and in South Africa (1859-1890) is outlined. He was responsible for the establishment of the first Christian school in Zwolle and his dynamic involvement in education in South Africa had the result, among others, that the Potchefstroom University for Christian Higher Education came into being. His worthwhile activities in the sen’icc of Christian education are an example for present-day Christian educators in South Africa to tackle the educational problems which are rife at present and possibly to solve them in a like manner.

M. Elaine Botha

Die aktualite it van ons tema kan aan verskillende faktore toegeskryf word. Nie alleen speel die eeue-oue stryd tussen die w etenskappe en die Wysbegeerte ’n rol nie, maar in die toenem ende professionalisering van die universiteit kom die sogenaam de vorm ingsvakke, waarond er Wysbegeerte, se bestaansreg en voortbestaansreg direk in gedrang. Die pragm atiese benadering deur studente (en dosente) oor waarheen (d.w.s. na watter beroep) ’n besondere kursus lei, kan nie meer skouerophalend eenkant toe geskuif word nie, so asof filosowe drommers is oor ’n ander wêreld.

H. J. Schutte

Die taak van ’n universiteit is tweeledig, navorsing en dosering, of verwerwing en oordrag van kennis.

J. C. Coetzee

B. C. Schutte

Ek wil nie by die prehistorie begin nie toe elke dosent nog vir ’n handvol wetenskappe verantwoordelik was. Ek wil maar begin toe die mooi jong man met die pragtige rooi wange nog swaar gedra het aan sy pas verwerfde doktorsgraad in Organiese Skeikunde en toe die P.U.K. al kon spog met ’n deeglik toegeruste(in teëstelling met die ou stal van voorheen!) lesingkamer en laboratorium, een van die tipiese sinktempelsuit die worsteltydperk. Met tipiese eerstejaarswysheid het ons gevra waarom’n man met ’n doktorsgraad sy tydin hierdie kasarm van ’n laboratorium moet kom verspil.

Editorial Office