Hasil untuk "Dramatic representation. The theater"

Victoria Rodríguez, Juan Pablo Rojas, Natali Perez et al.

El siguiente trabajo desarrolla la experiencia de integrantes de un proyecto de extensión universitaria realizado durante el año 2023 en la ciudad de Tandil. El proyecto se denominó: “Multiverso lúdico. Una vinculación entre el proyecto Momento lúdico y el Programa Barriadas”. El equipo responsable del proyecto describe la experiencia desarrollada en dos espacios socio-comunitarios de la ciudad de Tandil. En ella, se propone una dinámica vivencial que aborda el Juego Dramático para el tratamiento transversal de  los ejes previstos en la Ley de Educación Sexual Integral N° 26.150/06 (Ley ESI).  

Franca Bruera, Leonardo Mancini

Rita Bassil, Sulayman Al Bassam

Cet article retrace le parcours dramaturgique de l’auteur et artiste anglo-koweïtien Sulayman Al Bassam, dont l’oeuvre est habitée par un Levant en prise avec la tourmente ayant suivi les accords Sykes-Picot. Sa deuxième compagnie, SABAB Theatre, fondée après les attentats du 11 septembre 2001, est engagée dans un long processus critique, à la fois endogène et exogène, ayant débuté par la création d’une première trilogie shakespearienne sous un prisme arabe. L’orientalisme et le colonialisme des puissances occidentales occupent, dans son travail, une place aussi importante que la censure, la dictature et le patriarcat dans les sociétés arabes. Son travail dialogue en permanence avec l’actualité régionale et internationale.

Matteo Casari

The dossier Algoritmo Corea: performing arts ai tempi dell’intelligenza artificiale [Algorithm Korea: Performing Arts in the Age of Artificial Intelligence] explores the intersection of performing arts, technology, and artificial intelligence within the context of South Korea, a country renowned for its prominent role in technological advancements and cultural industries. Through an extensive analysis, the work aims to provide a historical and anthropological overview of the relationships between art and technology, highlighting how Korean performing arts reflect and critically engage with technological progress and its cultural impacts. The dossier serves as an entry point into Korean culture and theater, offering a thoughtful reflection on the use of advanced technologies in the arts and suggesting interpretive frameworks to understand a rapidly evolving present, where South Korea emerges as a global leader.

Thomas Schmidt

Redakcja Images

Zdarza się, że gdy czytamy komiksy, to myślimy o religii, o jakimś jej aspekcie. Zdarza się również, że komiksy same w sobie, bez względu na treść, są dla nas źródłem przeżyć, które uznajemy przynajmniej za metafory doświadczeń religijnych. Komiks staje się „apokryfem” – palimpsestem narracji, w której odtwarzane, przetwarzane oraz kreowane są treści religijne. W dniach 16–17 kwietnia 2020 r. odbyła się w Poznaniu konferencja dotycząca różnych form przedstawienia religii w komiksach. W prezentowanym numerze „Images” znalazła się część wygłoszonych podówczas referatów, oczywiście – z odpowiednimi dopowiedzeniami, rozszerzeniami i kontekstami. W trakcie wspólnych dyskusji zauważyliśmy, że w komiksach od/prze/wy/twarzane są ważne dla różnych religii treści, funkcjonujące często jako ich wizualne interpretacje, a używając terminologii Genette’a – hiperteksty. Wprowadziliśmy powyżej pojęcie „palimpsestu”, aby pokazać, że każde medium, w tym właśnie komiks, staje się naturalnym „środowiskiem” dla tworzonych i przekazywanych treści religijnych, medium „projektującym” nowego i następnego odbiorcę. Tytuł numeru „Images” – Religie w komiksach oznacza w tym kontekście wielość i różnorodność perspektyw religijnych, ale też badawczych. W dziale tematycznym numeru dominują teksty odnoszące się do tradycji judeochrześcijańskiej, choć Czytelnik znajdzie również artykuły na temat innych tradycji religijnych.

Heorhij Jakutowycz, Serhij Jakutowycz

Heorhij i Serhij Jakutowyczowie to ojciec i syn, wybitni ukraińscy artyści, laureaci najbardziej prestiżowej na Ukrainie nagrody im. Tarasa Szewczenki, członkowie korespondenci Akademii Sztuk Pięknych Ukrainy, którzy zasłynęli ze swoich prac w dziedzinie scenografii filmowej i grafiki książkowej. Heorhij Jakutowycz (1930–2000) był scenografem legendarnego ukraińskiego filmu Cienie zapomnianych przodków (1964) w reżyserii Siergieja Paradżanowa. Paradżanow tak pochwalił wkład artysty: „To nie tylko artysta, ale myślący artysta. [...] Uratował nas od pejzanizmu, od fałszu”. Został również scenografem innego filmu nurtu “ukraińskiego kina poetyckiego” – Zachar Berkut (1971), wyreżyserowanego przez wybitnego ukraińskiego reżysera Leonida Osykę. Był konsultantem artystycznym najsłynniejszego filmu Osyki, Kamienny krzyż (1968), a także późniejszego jego utworu Hetmańskie klejnoty (1993). W swojej twórczości opierał się na zasadach sztuki ludowej ukraińskiego artysty Mychajło Bojczuka, zamordowanego przez sowiecki reżim w 1937 roku. W 2000 roku odbyła się jedyna za życia Heorhija Jakutowycza wystawa jego prac. Serhij Jakutowycz (1952–2017) był współtwórcą filmu fabularnego Modlitwa za hetmana Mazepę (2001) kolejnego znakomitego ukraińskiego reżysera, Jurija Illienki. W 2005 roku dołączył do pracy nad filmem Taras Bulba (2009) rosyjskiego reżysera Wołodymyra Bort’ko, za który w tym samym roku otrzymał nagrodę Złotego Orła (Moskwa) za „najlepszą pracę dyrektora artystycznego”. Artysta zaprojektował około 200 książek. Prace Serhija Jakutowycza zostały zgromadzone m.in. w: Narodowym Muzeum Sztuki Ukrainy (Kijów), Muzeum Książki i Drukarstwa Ukrainy (Kijów), Muzeum Literatury (Odessa), Państwowej Galerii Tretiakowskiej (Moskwa), Altes Museum (Berlin), Muzeum Katanii (Włochy), Ukraińskim Domu w Ameryce (Nowy Jork), Smithsonian Museum (Waszyngton), Białym Domu (Waszyngton). Po stracie jedynego syna Antona Jakutowycza (1975–2014) i żony Olhy (1950–2009) artysta zmarł w wieku 64 lat.

Sarah Pini

The concept of stage presence in performing arts is generally understood as the ability of the skilled performer to capture the attention of the audience, a prerogative of the talented actor, who occupies a position of power in respect to the audience. This work challenges the classic model of stage presence as an intrinsic quality of the performer and proposes instead a cognitive ecological ethnographic framework which considers the role played by various social actors — the public and the performers, embedded in specific historical, cultural, and social environments — in shaping the performance event. Through an ethnographic and phenomenological analysis of the concept of stage presence in different performative contexts, this work proposes a cognitive ecological approach to the study of stage presence, suggesting possible methodological directions.

Simon Hajdini

Problem imenovanja ni kateri koli filozofski problem, pač pa je osrednjega pomena za klasično ontologijo, ki se opira na koncept imen (onomata) kot oprijemajočih se reči (pragmata) v njihovi bistveni biti. Kot tako je bilo ime tradicionalno zvezano s konceptom resnice kot adequatio, tj. resnice kot ujemanja med vednostjo in bitjo, intelektom in rečjo ali propozicijo in realnostjo. Na tem mestu bomo vrgli pogled s strani na ta masivni filozofski problem, tako da se ga bomo lotili s posebnega vidika vonjav in njihovega osupljivega razmerja do jezika.

Nayara Macedo Barbosa de Brito

The dramatic character, as forged by the Aristotelian-Hegelian tradition, got through a decomposition-recomposition process throughout the 20th century, achieving new basis and nomenclature. For that matter, we propose to investigate the pertinence of the Figure’s conception developed by Gilles Deleuze (1981) from the analysis of the Anglo-Irish painter Francis Bacon’s work and as a theoretical development of the homonymous notion formulated by Jean-François Lyotard (1979) to the analysis of a part of the modern and contemporary dramaturgies. To do so, we collate a few examples of this dramaturgy and its staging with the Baconean paintings, organizing our discussion from some of the analytical categories raised by Deleuze in his study.   Keywords   Figure. Figural. Modern Dramaturgy. Contemporary Dramaturgy. Francis Bacon.

Katarzyna Kułakowska, Katarzyna Kalinowska, Olga Drygas et al.

This article offers a preliminary diagnosis of Polish social theaters with regard to the crises of the individual and the community during the Covid-19 pandemic. The interpretive framework is Lidia Zamkow’s concept of the theater of ambulatory care, which allows us to locate the activity of social theaters in the context of Michel de Certeau’s tactics and Jack Halberstam’s low theories. The theater of ambulatory care recognizes the needs of individuals and communities in a pandemic crisis and reacts to them in different ways. We distinguish and describe three ideal types of diagnoses and the resulting treatments that theaters of ambulatory care use in a pandemic: therapy, conjuring, and revolution. The article is based on materials collected during two studies: a funded research project on the anthropological and social activity of the Węgajty Theater, carried out at the Institute of Art of the Polish Academy of Sciences, and a survey among theater staff during the pandemic, initiated by the Zbigniew Raszewski Theater Institute in Warsaw.

Mark Brown

Eva Holling

Marek Hendrykowski

The article analyses the contents of a collection of more than one hundred amateur films made by the famed Polish sculptor August Zamoyski. This unique collection of 9.5 mm films of great archival value was recently transferred to Poland and is now held by the National Audiovisual Institute.

Jarosław Komorowski (ed.)

Old postcards constitute an important part of the iconography of theater buildings. Especially in reference to buildings that no longer exist or have been substantially rebuilt, such records are of inestimable value. The same is true about performance or spectacle scenes captured in the postcard pictures: we would have known nothing about many of them, as they have not been recorded in any other way. The items presented here have been selected from a collection of postcards showing Eastern Borderlands of Poland that cover theater-related themes as well. The selection encompasses both permanent venues of theater companies as well as theater halls where touring and amateur companies performed.

EDWARD ŻEBROWSKI

Semantic issues of film. A contribution to the theory of creating the human character on the screen Edward Żebrowskiss masters thesis “Semantyczne zagadnienia dzieła filmowego. Przyczynek do teorii budowy postaci człowieka na ekranie” (“Semantic issues of film. Contribution to the theory of the creation of human character on screen”), which he defended in 1965, has not yet been published as a whole nor in any part. In his work, Żebrowski focuses on the issue of creating film characters, understood as part of the film material, deliberately omitting the aspect of acting. Using broad the- oretical contexts the author arrives at practical conclusions related to filmmaking

Priscila Stefenon

Piotr Pławuszewski

Małgorzata Szumowska – a Few Scenes from a Filmmaker’s Life (2000–2008) Małgorzata Szumowska – her strong position during the last decade in the history of Polish cinema seems unquestionable. Speaking with her own, original voice, she has successfully refused to be pigeonholed. The only thing one can be sure of in reference to Małgorzata Szumowska is that she will keep moving forward artistically. The main goal of the article is to examine this interesting journey, following selected threads, in particular, the need for love and facing death or a serious illness, in Szumowska’s filmography over the last decade.

Diana Costa

Abstract – IT Questo articolo si basa sugli esiti di una ricerca di campo condotta nei paesi della Grecìa Salentina,una zona del basso Salento, dove si riscontra una peculiare modalità di esecuzione della cantica popolare grìca conosciuta come I Passiuna tu Christù (La Passione di Cristo). Attorno alla metà degli anni ´90 del ´900 la tradizione della cantica è stata oggetto di un prezioso recupero, fondato sulla memoria e disponibilità di alcuni anziani cantori, che l’ha riportata in vita dopo anni di silenzio. Lo studio si è quindi focalizzato sull'esecuzione di Zollino, uno dei comuni grecanico-salentini, dove opera l'associazione culturale "Bottega del Teatro" che per prima ha promosso il recupero di cui si è detto. Protagonista e interprete raffinato della versione zollinese è l'anziano cantore Antimo Pellegrino, la cui voce si fa teatro attraverso un uso sapiente del corpo fatto di gesti stilizzati, regolati da codici che consentono di comprendere il divenire performativo, ossia il testo in grìco, anche a chi non intende tale idioma. Abstract – EN This article is based on the results of a field research conducted in the countries of the Grecìa Salentina, an area of Salento, where there is a particular execution method of the folksong known as I Passiuna tu Christù (The Passion of the Christ). Around the mid-90s of the 20th century the tradition of this folksong has been the subject of a careful recovery, based on memory and availability of some older singers, who brought it back to life after years of silence. The study then focused on the Zollino’s execution, one of the grecanico-salentino’s common, in which works the cultural association "Bottega del Teatro", the first promoter of this recovery. The old singer Antimo Pellegrino is the player and interpreter of the Zollino’s refined version, whose voice becomes theater through a wise use of body made of stylized gestures, regulated by codes that allow you to understand the performative becoming, in the grìco text, also who does not intend this language.