Hasil untuk "Arts in general"

Elena Muñoz Gómez

Laurence Madeline

Picasso twice quoted the name of Dufayel, once in relation with the name of the Louvre and once for the same period of his career, between 1910 and 1914. This essay explores the universe created by the businessman Georges Dufayel in order to understand the role it played in Picasso’s evolving cubism from that of analytic to synthetic.

Thamer Abd, Mahmoud Mishaan

في هذا البحث حصلنا على معلومات ساعدتنا على إتمامه وإظهاره بالمظهر الذي يرضي الجميع إن شاء الله تعالى، فضلاً عن المخطوطات التي حصلنا عليها من المكتبات وفهارس المخطوطات التي ساعدتنا للوصول إلى معرفة أماكن كتابة هذه المخطوطات ومعرفة علمائها وتلاميذهم وبعد إتمامنا لهذا البحث، نرى في حاجة إلى الوقوف مليًّا عند بعض النَّتائج المهمة في البحث والتي استخلصناها كما يلي: إنَّ الحوزة العلمية في الحلَّة منذ انطلاقها العلمي في القرن السادس على يد الشيخ محمد بن إدريس (543ﻫ/1148م) (ت 598ﻫ/1201م) () وإلى حين أفولها في منتصف القرن العاشر الهجري كانت مركز للدراسات العلمية في العالم الإسلامي، والسبب الرئيس لهذا الانطلاق العلمي يرجع إلى دور العلماء والمدارس في النهضة العلمية لهذه المدينة، فقد كان اعتماد علماء الحلّة في بداية التَّدريس على بيوتاتهم، ولم يكن عقبة أمام علماء الحلَّة بل كان البديل لها هو بيوت العلماء فكانت هذه البيوتات تقوم بدور المدرسة، فأصبحت معاهد علم يؤمّها طلبة العلم من داخل المدينة ومن خارجها، وبعد ظهور الازدهار والتَّوسع العلمي الذي بلغ القمَّة في العطاء في القرن السابع والثامن الهجري وأصبحت الحِلَّة مركز علمي كبير ولجميع العلوم مثل: النَّسب والأدب فضلاً عن الفقه وأصوله وغيرها من العلوم، الكلمات المفتاحية: الرحلات، البيوتات، المدارس العلمية، العلماء، المجالس العلمية، إدريس

Alicia Palacios-Ferri

Mi mirada ha sido educada a través de un paisaje plano, cambiante e infinito. Sin embargo, no fui capaz de ver el valor histórico y cultural que poseía hasta que me alejé de él. Vivir lejos de mi pueblo natal me aportó la posibilidad de mirarlo desde una perspectiva externa. En este texto narro el nacimiento y el proceso de un proyecto fotográfico intimista y documental; que me permitió reconstruir mi mirada hacia el territorio que había habitado siempre. Como acompañamiento del relato muestro varias fotografías del proyecto titulado TERRA. Paisaje valenciano en el Guadalquivir.

جمال الدین سهیلی

مسجد- مدرسه سردار در قزوین یکی از آثار معماری بر جای مانده از دوره قاجار است. این مسجد- مدرسه دارای کتیبه­هایی است که بازتاب­دهنده مضامین متنوعی هستند. در طول تاریخ معماری ایران در دوران اسلامی، هنر خوشنویسی در کتیبه نگاری، جایگاه ویژه‌ای داشته است که حامل پیام و ارزش­های زیبایی شناسانه­ای می‌باشد. در برخی موارد پیام فضای معماری از طریق استفاده از کتیبه‌ها ابلاغ می‌گردد. به این ترتیب در تزئینات نما، چه از نظر شکل ظاهری و چه از نقطه نظر معنوی، با به کار بردن اسامی ائمه طاهرین و آیات شریفه قرآن مجید، اشعار شعرا در مدح و ثنا، به بناهای تاریخی شکل خاصی داده می‌شود. در این میان، بررسی ماهیت کتیبه­های مسجد- مدرسه سردار از نظر مضامین حائز اهمیت است. در این راستا بررسی مضمونی خط نگاره‌های به کار رفته در مسجد- مدرسه سردار قزوین با تکیه بر مضامین فرهنگی و اجتماعی ارائه گردد. از این روی، محل نصب کتیبه‌ها، محتوای احادیث و اشعار و دلیل انتخاب هر یک مورد توجه واقع شده است. روش تحقیق در این پژوهش تفسیری- تاریخی است و استدلال نیز از نوع استنتاجی می­باشد. یافته­های پژوهش حاکی از این است که در این مسجد-مدرسه، انواع کتیبه در مضامین مذهبی و حماسی به کار رفته است. با مطالعه این کتیبه­ها برخی الگوهای فرهنگی و اجتماعی مرسوم در کیفیت تعاملات اجتماعی و هنری دوره قاجار آشکار گردید.اهداف پژوهش:1-شناسایی مفاهیم و مضامین فرهنگی اجتماعی متون در کتیبه­های مسجد- مدرسه سردار قزوین.2-دستیابی به فهم تاریخی هنرمندان و شعرایی که در ساخت مسجد مدرسه سردار قزوین مشارکت داشته اند.سوالات پژوهش:1-مضامین فرهنگی اجتماعی بکار رفته در کتیبه های مسجد مدرسه سردار قزوین کدام است؟2-تفکر هنرمندان و شعرا در ساخت مسجد مدرسه سردار قزوین در دوره قاجاریه به چه صورتی بوده است؟

هاشم مجتهدی, سعید صفی شلمزاری

بعد از ظهور اسلام، این دین از نظر فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بر جامعه‌ها اثرگذار بود. هنر نیز تحت تأثیر این دین در این جامعه‌ها دچار تحولاتی گردید و با نام جدید هنر اسلامی مشهور شد. بنابراین هنر اسلامی اغلب بر آفرینش زیبایی با نقش­های انتزاعی و استفاده از حروف، تمرکز داشته ‌است. در این مقطع زمانی به خاطر محدودیت نسبی سایر هنرها همچون نقاشی، موسیقی، مجسمه‌سازی و حتی گاهی، حرام شمردن آن‌ها مسلمانان به گسترش شیوه­های متنوع در زمینه‌هایی انتزاعی روی آوردند. در دوره عباسی، به­عنوان یکی از درخشان­ترین عصرهای تمدن و فرهنگ اسلامی، انواع هنرها شامل نقاشی خطاطی معماری و موسیقی و... مورد توجه بسیار قرار گرفته است؛ چنانکه قصرهای خلفا محل اجتماع  آثار هنری و وجود هنرمندان بود. خلفای عباسی در همه زمینه­ها تحت تأثیر فرهنگ ایرانیان بودند و  به سبک شاهان ساسانی هنرمندان را حمایت می­کردند و به آنان صله و پاداش می­دادند. به نحوی که هنر در این عصر به کمال خود رسید. مؤلفه­های هنر اسلامی در دوره عباسیان عبارتند از: شهرسازی، نقاشی در دوره عباسیان، خوشنویسی، موسیقی، نساجی، طراز. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر داده­های منابع کتابخانه­ای، انجام شده است. یافته­های پژوهش حاکی از این است که در این دوره نقاشی با مکتب بغداد به اوج رسید، در معماری نیز علاقه خلفای عباسی منجر به رشد آن شد و در منسوجات بازتاب تحولات سیاسی و اجتماعی منجر به رونق طراز (پارچه­های دارای کتیبه) شد.اهداف پژوهش:1.بررسی ویژگی­های بصری هنر در دوره عباسی.2.بررسی ویژگی­های معنایی هنر در دوره عباسی.سوالات پژوهش:1.در دوره عباسی چه ویژگی­های بصری هنری در هنرهای نقاشی، منسوجات و موسیقی وجود داشته است؟2.ویژگی­های معنایی هنر در دوره عباسی چه بوده است؟

Roberta Tucci

L’articolo esamina le modalità con cui la Commissione Franceschini (1964-1966) ha considerato e trattato i beni etnografici, tutelati dalla L. 1089/1939, nei suoi lavori e nei suoi risultati. Partendo dallo stato dell’etnografia italiana e dell’etnologia extra-europea nel contesto scientifico e istituzionale italiano della metà degli anni ’60, l’analisi si basa soprattutto sugli Atti della Commissione e sul dossier documentale conservato presso l’Archivio Storico del Museo Nazionale delle Arti e Tradizioni Popolari, istituzione all’epoca referente per questa parte del patrimonio culturale italiano. Dall’analisi complessiva e comparativa delle fonti considerate deriva un quadro problematico, in cui si vede come questi beni siano stati poco o per nulla compresi nelle loro specificità, né supportati da figure tecnico-scientifiche interne alla Commissione: una marginalità che ha poi accompagnato costantemente il difficile, e non del tutto compiuto, processo di inserimento del patrimonio oggi chiamato demoetnoantropologico nel sistema italiano dei beni culturali.   This article focuses on the way the Commissione Franceschini (1964-1966) considered and treated the ethnographic cultural heritage – protected by the law 1089/1939 – in its work and activity. Starting from the state of Italian ethnography and non-European ethnology in the middle of the Sixties, the analysis is based especially on the proceedings of the Commission and on the documentary dossier kept in the Archivio Storico of the Museo Nazionale delle Arti e Tradizioni Popolari, the reference institute at that time for this part of the Italian cultural heritage. From an overall and comparative analysis of the sources taken into account, it derives a problematic picture in which it can be seen how this particular heritage has been poorly, or not at all, understood in its specificity and has not been supported by internal technical-scientific figures within the Commission: a marginality that later on has constantly accompanied the difficult, and not quite completed, inclusion process of the now called ethno-anthropological heritage in the Italian cultural heritage system.

Laith Laith, Ali Abdul Abbas

يدور البحث الموسوم " مصاحف صنعاء القرآنية وآراء بعض المستشرقين الألمان فيها" وهو موضوع مهم جدا في حقل الدراسات الاثارية والتاريخية والشرعية الإسلامية ولاسيما انه موضوع مهم فيما يتعلق بمدى الرد على طعون المستشرقين حول مصداقية هذه الوثائق التي يرجع تاريخها الى القرن الأول الهجري وتحديدا الى عصر النبوة والخلفاء الراشدين(1-41هجرية/622م-642م) البحث يسلط الاضواء على التعريف بالمصاحف التي عثر عليها في الجامع الكبير في صنعاء وقراءة لسير المستشرقين الالمانيين بوين وبلاتيمر, ممن كرسوا جهودهم لدراسة تلك المصاحف وصيانتها ومن ثم التشكيك بمدى اصالتها ؟؟ ومن ثم الرد على تخرصاتهم ازاء مدى اصالتها .

Somayeh Chitchian, Maja Momic, HafenCity University Hamburg et al.

This concept paper aims to destabilize the limits and delineations of conventional architectural thinking by disclosing its ambiguities and contingencies through the centralization of the inhabitation-displacement nexus and, by extension, the figure of the inhabitant. Building upon our January 2019 workshop at the Max Planck Institute for the Study of Religious and Ethnic Diversity in Germany, entitled: Inside Out – Outside In: Shifting Architectures of Refugee Inhabitation, its keynote interventions by Prof. Anooradha Iyer Siddiqi and Prof. Romola Sanyal, together with the vast array of topics and methodologies brought to the table by our presenters, we primarily argue towards the concept of inhabitation as an epistemic shift of both the site and the subject of architectural (knowledge) production. Shifting our focus particularly to the sites and subjects of displacement (i.e., ‘the refugee’/ ‘the migrant’ and beyond) enabled us to centralize the concept of inhabitation as a modality of the architectural spatial production of an otherwise through the prime subject figure of architectural authorship: the inhabitant.

Fernando Fagundes Ribeiro

Andrzej Klonder

Notka - krótkie omówienie publikacji.

Thais Amaral

Este artigo enfatiza a importância da experiência artística durante o processo de criação para trabalhos visuais. Apresenta o processo criativo dos meus alunos do 7º ano do Ensino Fundamental de um colégio em São Bernardo do Campo, São Paulo, durante as aulas de artes em 2015.

Jean Barnish, Rachel A. Atkinson, Susannah M. Barran et al.

Background: There is evidence that participation in performing arts brings psychosocial benefits in the general population and in recent years there has been substantial interest in the potential therapeutic benefit of performing arts, including singing, for people with chronic medical conditions including those of neurological aetiology. Objective: To systematically review the existing body of evidence regarding the potential benefit of singing on clinical outcomes of people with PD. Methods: Seven online bibliographic databases were systematically searched in January 2016 and supplementary searches were conducted. Full-text original peer-reviewed scientific papers that investigated the potential benefit of singing on at least one of speech, functional communication, cognitive status, motor function and quality of life in human participants with PD were eligible for inclusion. Results: 449 unique records were identified, 25 full-text articles were screened and seven studies included in the review. All seven studies assessed the impact of singing on speech, five found partial evidence of benefit and two found no evidence of benefit. One study assessed each of functional communication and quality of life and no significant benefit was found. No included study assessed the impact of singing on motor function or cognitive status. Conclusions: Singing may benefit the speech of people with PD, although evidence is not unequivocal. Further research is required to assess wider benefits including on functional communication, cognitive status, motor function and quality of life. Substantial methodological limitations were identified in the existing literature. Recommendations are made for advancing the state of the literature.

Laurens Dhaenens

This paper reflects on the literary production of Argentine artist Eduardo Schiaffino. Reconsidering the significance of his practice as a writer in relation to his other activities, it proposes to approach the artist as a “cultural mediator” following the definition of Reine Meylaerts and Maud Gonne—i.e. as someone who moved between disciplines, nations and languages, adapting in this process a transnational role. After a brief sketch of the methodological issues that this concept implies, this study maps the articles published by Schiaffino between 1882 and 1891, to then trace some of his international movements in these texts. Focusing on his articles written from Europe, it analyses his confrontation with modern travel, including the impact of writing en route and the identity negotiation that his travel condition implied.

Martin A. Berger

Macarena Díaz Posse

El trabajo aborda la relación entre juventud, mercado y ciudadanía, y el modo en el que la exclusión del sistema repercute en la subjetividad y en la identidad de los jóvenes. Para esto, toma como casos de análisis dos experiencias plásticas realizadas durante 2009 con jóvenes en situación de exclusión y de encierro. Ambos talleres muestran que estos sujetos construyen su identidad desde las prohibiciones, los impedimentos y las discriminaciones, y evidencia cómo las prácticas artísticas en poblaciones vulnerables constituyen un potencial aporte para la reconstrucción subjetiva de los jóvenes y una posible herramienta de inclusión social.

Teresa Solis

Valeria González

Mauro Matteini

Consolidation and protection are two of the principal kinds of treatments through which the decay of old statues, stone facades, plasters and mural paintings caused by both natural atmospheric agents and, above all in the last five decades, by atmospheric pollution, is faced. The most traditional approach has been and is mainly based on the use of organic polymeric materials. They offer the advantage of easy application procedures and the possibility to obtain, at short times, very satisfying results. Different is their behaviour at long times. Some drawbacks come out over time both under the esthetical point of view as well as to the durability, compatibility and efficacy. Particularly critical is the situation when porous materials and soluble salts - gypsum above all - are simultaneously present. In such a situation inorganic treatments demonstrate to be much more appropriate. They assure durable and compatible results. In the present paper two of the most efficient and appropriate inorganic methods are reviewed in detail: the barium hydroxide method, both as desulfating and consolidating agent, and the ammonium oxalate method as passivating agent, consolidant and as a treatment capable of improving the natural colour contrast of the stone, when it is lost due to decay processes.

Joan Valero Molina

Pere Sanglada és un dels escultors més prestigiosos de la Catalunya de finals del segle xiv i inicis del xv. Els encàrrecs que rebé del Consell i la catedral de Barcelona són un clar reflex de la seva elevada reputació. No obstant això, malgrat que es conserven algunes de les seves obres més importants, existeixen certs punts encara poc clars sobre la seva personalitat artística, especialment, tot allò relatiu al seu període formatiu, així com a les seves fonts o referents estilístics. En aquest treball s'intenta cercar una nova orientació que permeti oferir una mica de llum a aquestes qüestions, amb el suport de documentació inèdita i de noves atribucions.