تحلیل ویژگی‌های بصری و معنایی هنر در دوره عباسیان (با تاکید بر هنرهای معماری، نقاشی و منسوجات)

بعد از ظهور اسلام، این دین از نظر فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بر جامعه‌ها اثرگذار بود. هنر نیز تحت تأثیر این دین در این جامعه‌ها دچار تحولاتی گردید و با نام جدید هنر اسلامی مشهور شد. بنابراین هنر اسلامی اغلب بر آفرینش زیبایی با نقش­های انتزاعی و استفاده از حروف، تمرکز داشته ‌است. در این مقطع زمانی به خاطر محدودیت نسبی سایر هنرها همچون نقاشی، موسیقی، مجسمه‌سازی و حتی گاهی، حرام شمردن آن‌ها مسلمانان به گسترش شیوه­های متنوع در زمینه‌هایی انتزاعی روی آوردند. در دوره عباسی، به­عنوان یکی از درخشان­ترین عصرهای تمدن و فرهنگ اسلامی، انواع هنرها شامل نقاشی خطاطی معماری و موسیقی و... مورد توجه بسیار قرار گرفته است؛ چنانکه قصرهای خلفا محل اجتماع  آثار هنری و وجود هنرمندان بود. خلفای عباسی در همه زمینه­ها تحت تأثیر فرهنگ ایرانیان بودند و  به سبک شاهان ساسانی هنرمندان را حمایت می­کردند و به آنان صله و پاداش می­دادند. به نحوی که هنر در این عصر به کمال خود رسید. مؤلفه­های هنر اسلامی در دوره عباسیان عبارتند از: شهرسازی، نقاشی در دوره عباسیان، خوشنویسی، موسیقی، نساجی، طراز. پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر داده­های منابع کتابخانه­ای، انجام شده است. یافته­های پژوهش حاکی از این است که در این دوره نقاشی با مکتب بغداد به اوج رسید، در معماری نیز علاقه خلفای عباسی منجر به رشد آن شد و در منسوجات بازتاب تحولات سیاسی و اجتماعی منجر به رونق طراز (پارچه­های دارای کتیبه) شد.اهداف پژوهش:1.بررسی ویژگی­های بصری هنر در دوره عباسی.2.بررسی ویژگی­های معنایی هنر در دوره عباسی.سوالات پژوهش:1.در دوره عباسی چه ویژگی­های بصری هنری در هنرهای نقاشی، منسوجات و موسیقی وجود داشته است؟2.ویژگی­های معنایی هنر در دوره عباسی چه بوده است؟