Hasil untuk "Early Christian literature. Fathers of the Church, etc."

Fermín Castillo Arcas

Marcus Plested

Joanna Sowa

Celem artykułu jest przedstawienie roli, jaką w homilii Bazylego z Cezarei O zawiści odgrywa grecka tradycja filozofii moralnej. Homilia ta, zaliczana do rozpraw moralnych, analizuje naturę i przedstawia metody leczenia zawiści, uważanej zarówno przez pisarzy grecko-rzymskich, jak i wczesnych autorów chrześcijańskich za emocję szczególnie niebezpieczną i szkodliwą zarówno dla duszy pojedynczego człowieka, jak i dla całego społeczeństwa. Pisarze kościelni przejęli wiele elementów z tradycyjnych koncepcji odnoszących się do zawiści i pokrewnych jej emocji, dostosowali je do swoich celów i dodali do długiej tradycji interpretacyjnej własne spostrzeżenia. Chociaż sam Bazyli nie wymienia w homilii źródeł innych niż Biblia, dokładna analiza tekstu ukazuje silny wpływ dawnych greckich pisarzy zajmujących się filozofią moralną – przede wszystkim Platona, Arystotelesa, stoików, a także Plutarcha z Cheronei.

Piotr Kochanek

Mariusz Szram

Jednym z głównych wątków tematycznych Moraliów, czyli komentarza Grzegorza Wielkiego do Księgi Hioba jest interpretacja trzech przyjaciół Hioba jako heretyków. Niniejszy artykuł przedstawia obraz środowiska heretyków wyłaniający się z dzieła Grzegorza. Nie ma on charakteru prezentacji historycznej. Jest to silnie zretoryzowana krytyczna ocena zjawiska herezji, wzbogacona o analizy i zalecenia o charakterze moralno-duchowym. Problematykę herezji Grzegorz poruszał przede wszystkim z pobudek apologetycznych, mających na celu obronę ortodoksyjnej wiary. Obraz heretyka został w tym celu silnie zretoryzowany. Częste stosowanie inwektywy szło w parze z dużym stopniem ogólności w przedstawianiu osobowości i sposobu działania heretyków. Grzegorz bardzo rzadko odwoływał się do konkretnych postaci heretyków i zazwyczaj były to osoby z epoki minionej, głównie wielcy błędnowiercy IV i V wieku, jak Ariusz czy Eutyches. Charakterystyka heretyków jako ludzi odznaczających się głównie trzema wadami – pychą, obłudą i głupotą – przybiera w Moraliach formę toposu, czyli motywu literackiego, pojawiającego się w większości wczesnochrześcijańskich tekstów antyheretyckich. Najbardziej oryginalnym elementem w sposobie prezentacji heretyków przez Grzegorza było powiązanie z ich cechami osobowościowymi większości wypowiedzi pojawiających się w księdze Hioba. Tylko niektóre z tych alegorii znajdują swoje paralele w przypisywanym uczniowi Hieronima, Filipowi Prezbiterowi, komentarzu do księgi Hioba, który najprawdopodobniej był znany papieżowi. Grzegorz zetknął się z pewnością w swojej posłudze z pozostałościami takich wcześniejszych herezji jak arianizm czy donatyzm, co mogło go skłaniać do szerszej  refleksji na temat dzialalności heretyków. Budzi jednak zastanowienie, dlaczego w epoce późnego antyku chrześcijańskiego, gdy minął czas powstawania wielkich ruchów heretyckich, właśnie krytyka fenomenu herezji stała się głównym przedmiotem duchowej egzegezy Księgi Hioba.

Bogdan Czyżewski

nie dotyczy

Mariia Hupalo

Poznanie Boga і mistyczne zjednoczenie z Nim jest ściśle związane z kon­cepcją Bożej transcendencji i imanencji, Jego doskonałej skrytości, niepozna­walności i jednoczesnej otwartości dla naszego uczestnictwa w Nim, łaski i eko­nomicznego wyjścia na zewnątrz – do stworzenia. Ich tajemnicza jedność jest rdzeniem doktryny o logoi u św. Maksyma Wyznawcy. Niniejszy artykuł zwraca uwagę na funkcjonowanie zasad stworzenia i uczestnictwa stworzenia w Bogu. Są to zasady epistemologiczne, przez które człowiek może kontemplować Boga w stworzeniach, a potem przejść do bezpośredniej kontemplacji і ubóstwiającego uczestnictwa. Szczególną uwagę zwrócono na pogląd, że logoi są działalnością Bożej esencji w kierunku stworzonej odmienności, ad extra. Działalność Boga udziela istnienia, sensu i tożsamości istotom stworzonym, dlatego człowiek nie tylko może w niej uczestniczyć, ale i poznawać przez kontemplację natury.

Tatiana Krynicka

The article is devoted to the four letters written by Ausonius to Paulinus of Nola before the latter left Aquitania in 389 changing his style of life and provo­king the deep crisis of their intimate friendship (Epist. 17-20, ed. R.P.H. Green). Ausonius writes to his pupil, admirer and friend about literary theory and practice, thanks for the gifts and favours, asks for help in an hour of need, sends him new year’s wishes. The exchange of letters provided to the famous befriended poets an opportunity to participate in the jolly literary games and to share mutual respect, admiration and love.

Marcin Wysocki

St. Ambrose’s letters are a unique example of bishop’s concern for pastoral, social and political issues relating to the city, the diocese, the Empire and the Church. They have been a special way of his pastoral influence and work. He in­cluded in them a number of moral, legal and dogmatic instructions, among which he described a model of the Christian sage. It was based on the statements of the Stoic philosophy, but finally the Christian character arising from Scripture, and es­pecially from the teaching of St. Paul the Apostle, was added to Ambrose’s model of a sage. According to Ambrose, the basic feature of the sage is freedom, but it also provides a number of other features – such as submission to God, love for the neighbours, the spirit of repentance, knowledge of God’s Law – which constitute the perfect sage, and ultimately – the perfect Christian.

Julio César Muñiz Pérez

Para entender correctamente las concepciones jurídicas de san Agustín debemos acercarnos al valor que Agustín confi ere a los diferentes conceptos jurídicos. La utilización de estos conceptos está ligada al contexto en el que la obra se crea. Así, como señala Pollman (1997), Agustín procurará desvirtuar la concepción tradicional pagana para la cual el cumplimiento de los deberes religiosos (religio y pietas) suponían la consecución de los logros políticos y militares de Roma. Para ello Agustín combinará diferentes argumentaciones, fundamentalmente que ya antes del nacimiento de Cristo ocurrieron desgracias para Roma; la idea- teodicea de que tanto para buenos como para malos pueden ocurrir cosas buenas y desgracias, o la separación de civitas Dei y civitas terrena.En el desarrollo de la obra no sólo se hace una crítica al paganismo y a la misma contradicción interna de los paganos, sino que se aceptan los modelos paganos de valor y comportamiento, que son elevados y puestos de nuevo en valor por el cristianismo en el marco de la historia santa, lo que supone la integración de la tradición pagana que es reinterpretada de forma cristiana.

Ryszard Groń

nie dotyczy

Antonino González Blanco

El principal problema en el estudio de las cuevas artificiales ha sido hasta ahora el establecimiento de las fechas para todo el fenómeno y para cada cueva en concreto. El objetivo de nuestra comunicación es establecer los datos para su recto planteamiento. La metodología empleada es la recogida y sistematización de los logros indiscutidos de la investigación. Comenzamos luego recordando que la excavaciones de cuevas por los monjes budistas a partir del siglo III a. C. Pasamos luego a considerar las tumbas romanas en cuevas excavadas, además de en las catacumbas. Y concluimos que las tumbas romanas en cuevas excavadas a tal efecto es lo más común y ordinario de la experiencia cotidiana de aquella época. Nos ocupamos luego de las cuevas como habitación civil y de su incremento con motivo de las invasiones; y de la especialización del fenómeno por obra de los monjes cristianos. Y de su continuidad hasta nuestros días, constatando su continuidad hasta el día de hoy. Palabras clave: cuevas artificiales, cronología, monjes budistas, tumbas romanas en cuevas, catacumbas, invasiones, monjes cristianos

Marek Starowieyski

Dans les Actes apocryphes de Jean (chap. 64), du II/IIIe s., on trouve un épisode avec les punaises: l’Apôtre commande aux insectes de ne pas inquiéter ses élèves. Cet épisode appartiennt au grupe de récits sur les animaux, populaires dans l’antiquité soit païenne soit chrétienne; ici nous avons affaire à un typique récit sur les animaux obéissants. Ce qui caractérise ce récit est le fait que l’auteur le présente à la première personne et qu’il prend comme objet les punaises – insectes détestés et méprisés chez les auteurs anciens. Dans l’article on analyse les mentions sur les punaises chez les auteurs anciens et les récits sur les animaux obéissants. Enfin ce récit appartiens à un groupe de récits-plaisanteries qu’on rencontre dans les Actes de Jean (l’épisode avec le perdrix, l’épisode avec le portrait de Jean).

Robert Hastings Nichols

E. R. Hardy

Philip Jefferson

Arkadiusz Nocoń

L'analisi del problema ha preso le mosse dall’analisi del contesto politico in cui si svolse la vita di sant'Agostino, da cui emerge un'epoca contrassegnata da una autentica continuita di guerre.

Stanisław Kowalczyk

Die Schriftsteller des friihen Christentums (Brief von Barnabas, Hermas, Clemens von Alexandrien, Tertullian, Origenes) und die Kirchenvater (der HI. Basil der GroBe, der HI. Johannes Chrysostomus, der HI. Ambrosius und der HI. Augustinus) haben grundsatzlich das Recht der Christen auf Besitz des Privateigentums akzeptiert.

Andrzej Bober

recenzja

Stanisław Longosz

oficjalne