Hasil untuk "Early Christian literature. Fathers of the Church, etc."

Mariya Horyacha

The study analyzes the Macarian corpus of homilies from an anthropological perspective. As the author of these parenetic discourses relies on imagery rather than on terminology, his vocabulary is highly unsystematic. The aim of this article is to highlight the key anthropological concepts of the Macarian corpus and elucidate their meaning. The article consists of three parts: the first explores the Macarian use of anthropological terms such as body, soul, mind, and heart; the second focuses on the interrelation of these concepts, and the third considers the type of anthropology the author of the corpus developed. The analysis is based on the three main Greek collections: I (63 logoi), II (50 homilies), and III (43 discourses). It shows that the meanings of basic anthropological terms are blurred and cannot be determined by definition, but only through context. While their different aspects and nuances are revealed in their interplay, Macarian anthropology should be seen as a holistic one, in which basic anthropological terms usually imply the whole person. The study has also revealed the incomplete character of Macarian anthropology.

Katarzyna Ewa Łeńska-Bąk, Mateusz Dąsal

Pod koniec III wieku rozpoczyna się ruch monastyczny zainicjowany przez św. Antoniego, Powstała w ten sposób nowa forma ascezy charakteryzująca się zerwaniem ze światem, społeczeństwem: anachoreza, czyli pustelnictwo. Odtąd życie pustelników ma być pełne wyrzeczeń, na które składają się post, wstrzemięźliwość seksualna, modlitwa i praca, ale też milczenie. Wierzono bowiem, że tylko w ciszy brat otrzyma szansę na spotkanie Boga, usłyszenia Jego Słowa i tym samym wkroczy w Jego tajemnicę, a potem będzie mógł innych do tej tajemnicy doprowadzić, dzięki potędze swej miłości i pokory. Milczenie, zachowanie ciszy, powstrzymywanie się przed uwolnieniem słów były niezwykle ważnymi i częstymi tematami podejmowanymi przez Ojców Pustyni w ich apoftegmatach. Celem niniejszych rozważań jest zwrócenie uwagi na pewien rodzaj napięcia między milczeniem a mową, a właściwie konkretnymi przypadkami wypowiadanych słów, przez Ojców Pustyni nazywanych „złym słowem”, którego należało się wystrzegać nade wszystko, a za które każdorazowo uznawano m. in. obmowę, osądzanie i narzekanie. Zostaną wskazane różne rozumienia zachowania milczenia w kontekście powstrzymania się od ww. nadużyć oraz w celu zbudowania duchowego młodszego pokolenia mnichów.

Susan Bock

*

Leszek Misiarczyk

Artykuł przedstawia krótki opis dzieła jako zbioru tekstów biblijnych skupionych wokół tematów: Prawo Mojżeszowe (ksiega I), chrystologia (księga II) i cnoty chrześcijańskie (księga III) a także ocenę wersji tekstu biblijnego, który Cyprian cytuje. Sondażowe badanie porównawcze pokazało, że Cyprian używał innej wersji tekstu biblijnego niż ta, która później stała się częścią Wulgaty Hieronima. Po drugie, dzieło Cypriana jest samodzielnym traktatem, niezależnym od Adversus Iudaeos Tertuliana, napisanym na prośbę Kwiriniusza, który stawiał sobie za cel dostarczyć adresatowi i innym chrześcijanom kartagińskim narzędzia w postaci tekstów biblijnych użytecznych w polemice z wzrastajacym prozelityzmem żydowskim. Pismo dobrze wpisuje się w kontekst historyczny polowy III wieku, kiedy to wcześniejsze dobre relacje pomiędzy chrześcijanami a Żydami w Afryce Północnej, jak to potwierdzają groby chrześcijanskie odkryte w nekropoliach żydowskich albo inskypcje łączące krzyż i menorę, zaczynają się psuć z powodu na rosnący prozelityzm żydowski i jednocześnie wzrost wspólnoty chrześcijańskiej.

Antonino González Blanco

*

Miguel Martínez Sánchez

Con esta aportación pretendemos recordar el papel de Marc Bloch como uno de los autores esenciales para la renovación historiográfi ca del siglo XX en todos los sentidos. A través de un repaso de su biografía y su obra, queremos poner en valor el trabajo intelectual que llevó en las universidades de Estrasburgo y la Sorbona, así como en la llamada Escuela de los Annales, de la cual fue cofundador. Sus estudios y sus refl exiones sobre la teoría de la Historia fueron la base sobre la cual muchos jóvenes encontraron su vocación en la Historia, las cuales permitieron renovar la visión del pasado y la metodología de trabajo del historiador.

Józef Grzywaczewski

Duch Święty jako trzecia Osoba Trójcy Świętej istnieje odwiecznie. W Starym Testamencie objawiał się jako Duch Boży. Izraelici pojmowali Go nie tyle jako samoistny byt, lecz raczej jako wyraz działania Boga Jahwe. Przypuszcza się, że nieosobowa forma działania wynikała z potrzeby zachowania monoteizmu. Na ka­rtach Nowego Testamentu dostrzegamy działanie Ducha Świętego w stosunku do osób, które żyjących na pograniczu Starego i Nowego Przymierza. Duch Święty natchniął Symeona co do Dzieciatka Jezus; On zstąpił na Maryję, aby mogła począć Syna Bożego, o Nim mówił Jan Chrzciciel. O Nim nauczał Jezus Chrystus; zapowiadał, że będzie prosić Ojca, aby zesłał Ducha Świętego, zapowiedział, że On, gdy przyjdzie, doprowadzi uczniów do całej prawdy i pomoże im zrozumieć to, czego Jezus nauczał oraz dzieło zbawcze. Istotnie, po Zmartwychwstaniu Duch Święty został zesłany. Mamy dwa opisy: jeden w Ewangelii Jana, a drugi w Dziejach Apostolskich. Według relacji Jana sami tylko apostołowie otrzymali dar Ducha Świętego połączony z prawem do odpuszczeniem grzechów, co jest – jak wiadomo – atrybutem samego Boga. Zesłanie Ducha Świętego, o którym mówi Łukasz miało charakter bardziej okazały, było związane z darem języków (glosolalia), a także i ukazaniem się nadzwyczajnego zjawiska podobnego do ję­zyków z ognia. Była to realizacja zapowiedzi Jana Chrzciciela, że Apostołowie będą ochrzczeni Duchem Świetnym i ogniem. Ogień, jak wiadomo, jest symbo­lem obecności i działania Boga. Duch Święty raz udzielony przez Boga Ojca na prośbę Chrystusa, pozostaje w Kościele i kontynuuje dzieło oświecenia, uświeca­nia i umocnienia wiernych w wyznawaniu wiary. Duch Święty zawsze działa w łączności z Ojcem i Synem dla zbawienia wierzących.

Andrzej Uciecha

In the Demonstrations by Aphrahat, the term „battle” is reserved for the strug­gles waged by the „sons of the covenant” against Satan (cf. 1Jn 2, 16). Te Evil One attacks them in various manners in order to destroy the peace in man and the Church, yet, as in The Shepherd of Hermas, his „battle” has been definitively lost. In Aphrahat’s teaching, the question related to the dwelling place of the evil spirit-angel remains to be studied. According to the typical Judeo-Christian concept, he dwells in the lower spheres of heaven, which implies certain soteriological con­sequences: Christs encounters and defeats evil spirits during His ascension, not during His descension into Sheol, where His aim is to liberate the souls.

Józef Grzywaczewski

The article presents the Council of Chalcedon; its theological and historical context and its consequences. The author starts with the theological context of this Council. In that time the question of relation between humanity and divinity in Christ was discussed. Apollinarius of Laodicea taught that in the person of Christ there were two elements: the Logos and the body. The Logos replaced the soul. He propagated the formula mia physis tou theou logou sesarkomene. Others theologians were not agree with his opinion. Generally, there were two theological schools which worked on this matter: school of Alexandria and of Antioch. In the first one, the Christ was seen especially as God who became man. In the second one, He was seen as the man who was God’s Son. With other words, in Alexandria the starting point of reflection was the Divinity of Christ. In Antioch the starting of reflection was His humanity. The author mentioned Eutyches whose ideas on Christology produced a lot of trouble. In such a context, the Council of Chalcedon was organized (451). It was the proposal of Emperor Marcjan. The Council, after having condemned Eutyches and Dioskur of Alexandria because of their position on theological matter, proclaimed a new definition of the catholic faith. The base of this definition was the Letter of Pope Leo the Great Ad Flavianum. The most important point of this definition was the statement that Divinity and humanity meet in Christ, and both form one person. Such a declaration seems to be clear, but it did not satisfy Greek theologians. They did not want to accept the formula two natures (duo physeis) in one person, because in their opinion it signifies a separation between the Divinity and the humanity of Christ. They preferred to speak about mia physis tou Theou Logou sesarkomene. Surely, by the term physis they did not understand nature, but a being. While saying mia physis they did not mean one nature, but one being. In their conception, Jesus Christ was a Being in which met Divinity and humanity. Many theologians were suspicious of the term person (prosopon); they supposed that it had a modalistic meaning. The main opinion of Modalists is: there is only One God who appears sometimes as Father, sometimes as Son, sometime as Holy Spirit. There were also other reasons of contesting the definition of Chalcedon. It was known that that this definition was imposed by the Greek emperor, influenced by the Bishop of Rome (Pope). Many theologians, especially in monastic milieu, did not want to accept the intervention of the civil authorities in religious matter. They did not have a very good opinion about Latin theology. In the fifth century there were some anti-Hellenic tendencies in the eastern part of the Empire. Many Oriental theologians rejected the definition of Chalcedon because it was „a for­mula of Rom and Constantinople”. In such circumstances, a lot of Christians separated themselves from the Catholic Church, forming Monophysite Churches. Those who remained in unity with Rome and Constantinople, keeping the defini­tion of Chalcedon, were called Melchites. Another problem was the canon 28, which gave some privileges to the bishop see of Constantinople. Pope Leo the Great did not approve this canon. Anti-Hellenic tendencies were so strong that in the time of Islamic invasions the people of Palestine, Syria, and Egypt welcomed Arabic soldiers as liberators from Byzantine domination. It is to be said that Arabic authorities, after having taken power in a country, were friendly towards Monophysites and persecuted Melchites. So, the contestation of the definition of Chalcedon prepared the ground for the victory of Islam in the East. The article is ended by an observation of a French theologian Joseph Moingt: declaration that Divinity and humanity make union the person of Jesus Christ produced division not only in the Church, but also in the Roman Empire. This is one of great paradoxes in the history of Christianity.

Bogdan Częsz

Nach dem Leo der Große ist die Herrschaft des Satans über die Menschheit durch Adam’s Sünde begonnen. Der Satan war es Urheber der dramatischen Entscheidung des Menschen, weil er den Menschen in die Sklaverei unterjochen wollte. Ihm ist das gelungen. Seit dem ist der Mensch in Satan’s Gefangenschaft geraten. Leo sagt auch über Mitverantwortlichkeit des Menschen, obwohl er den Satan als Schuldiger des Todes nennt. Gott hat nicht zugelassen, dass Sieg des Satan’s für immer war. Gott hat Seinen Sohn gesandt, der durch seine menschliche Natur die Schlau des Satans verführt hat. Christus hat ihn auf dem Kreuz besiegt und die Herrschaft über die Menschen ihm abgenommen hat. Der erlöster Mensch ist noch immer durch Satan verführt und musst mit den Versuchungen kämpfen, aber der Christi triumph ist sicher und wird in der Parusie volkommen erscheinen.

T. D. Price

Andrew Louth

Robin Darling Young

Richard A. Norris

Agostino Trapé

Rationes et causae brevissime exponuntur quibus patet singulare quod Patres habent momentum in theologiae studio recte ordinando et promovendo.

Ireneusz Milewski

In diesem Beitrag wurde die Weiterverwendung der heidnischen Tempei in der Spatantike in den ostlichen Provinzen des Rómischen Reiches dargestellt. Die ersten gesetziichen Massnahmen gegen Tempei wurden durch Konstantin dem GroBen ausgegeben. Dann began auch die Zerstórung der heidnischen Heiiigtiimer. Kaiser Konstantin tibte jedoch im Vergieich mit seinen Nachfoigem eine gewisse Zuriickhaitung in seiner Poiitik gegen das Heidentum.

Alejandro Egea Vivancos

Stanisław Longosz

Informacja o sympozjum naukowym zorganizowaneym na KUL w dniach 14-16 września 1981 z racji 1550 rocznicy Soboru Efeskiego.

Alejandro Egea Vivancos, Juan Gallardo Carrillo

Con este artículo pretendemos realizar un repaso sobre todas las obras que han llegado hasta nuestras manos sobre los columbarios, a menudo la falta de medios y una planificación exhaustiva priva al historiador del conocimiento de una materia determinada por lo que consideramos que la publicación de un listado bibliográfico puede servir sobre todo para introducir a cualquier investigador en el tema y por lo tanto servirde base a su investigación. En este artículo realizamos un repaso de la bibliografía existente hasta el momento en la que introducimos la novedad de incluir en ella las páginas que en Internet dedican un espacio a este tipo de monumentos.

Isabel Velázquez Soriano

Aunque la orientación básica que seguimos en este capítulo es la de fijamos en los cambios de género de las palabras, es indudable que queda afectado también el número, por ej., de neutro plural a femenino singular. Sobre esto y la implicación del género en otras categorías gramaticales cf. CALONGE, J. "Implicaciones del género en otras categorías gramaticales" en In honorem Coseriu. Logos Semantikos. IV. Madrid. 1981. pp. 19-28. (...)