Hasil untuk "Early Christian literature. Fathers of the Church, etc."

Zofia Brzozowska

Symeon Stylites the Younger (521–592), also known in the Byzantine-Orthodox tradition as St. Symeon of the Admirable Mountain, is probably one of the most famous and best-documented Syrian ascetics. Many hagiographic works devoted to him have been preserved in Syrian, Arabic, Georgian, Greek and Church Slavic literatures. The corpus of Greek texts is quite extensive and includes two long biographies, several abridged lives and their redactions for the needs of Byzantine liturgical books. Both versions of the Greek extensive life (BHG 1689 and 1690) and several versions of the prologue life were translated into Church Slavic. This article presents a variant of the life of St. Symeon Stylites the Younger taken from the verse prologue, written on the last, free page of the mid-16th-century manuscript containing the Novgorod Fourth Letopis (historical work from the 15th century) as a gloss-paratext. This shows the extraordinary durability of the Byzantine hagiographic tradition in the culture of the Eastern Slavs until the 16th century.

Grair Magakian

Artykuł analizuje problem terminologii teologicznej w traktacie Jeznika z Kolb Przeciwko sektom, koncentrując się na etymologii kluczowych pojęć oraz ich znaczeniu w kształtowaniu wczesnochrześcijańskiej myśli Armenii. Struktura analizy obejmuje omówienie historycznego kontekstu dzieła, podział traktatu na cztery części oraz szczegółowe przedstawienie wybranych terminów. Autor bada ich źródła, zakres semantyczny i funkcję w polemice z dualistycznymi oraz pogańskimi systemami religijnymi. Metodologia opiera się na analizie źródłowej, etymologicznej oraz teologicznej, uwzględniając wpływy greckie, syryjskie i irańskie. Głównym wnioskiem jest stwierdzenie, że Jeznik stworzył nową warstwę terminologiczną, dostosowując pojęcia filozoficzne do chrześcijańskiej doktryny monoteizmu. Źródła antyczne obejmują pisma Ojców Kościoła i Biblię, które Jeznik adaptował na potrzeby ormiańskiej teologii. Wkład pracy polega na ukazaniu jego roli jako pioniera ormiańskiej terminologii teologicznej oraz jej znaczenia dla dalszego rozwoju myśli chrześcijańskiej w Armenii. Artykuł wnosi istotny wkład w badania nad językiem i teologią antycznego chrześcijaństwa.

Dariusz Antoni Kasprzak

Traktat Juliana z Toledo (642-690), zatytułowany Prognosticum futuri saeculi, wywarł wielki wpływ na późniejszą teologię i religijność Kościoła zachodniego. Przepisano go w tysiącach egzemplarzy i był dostępny w większości średniowiecznych bibliotek. Argumentacja teologiczna stosowana przez Juliana z Toledo w traktacie Prognosticum futuri saeculi jest w dużej mierze zapożyczona. Autor opiera metodę dowodzenia prawdziwości teorii o ogniu pośmiertnie oczyszczającym dusze przede wszystkim na myśli eschatologicznej wypracowanej przez uznane autorytety Kościoła Zachodniego: Augustyna z Hippony, Grzegorza Wielkiego, Juliana Pomeriusza. Źródłowo koncepcja istnienia dusz po śmierci fizycznej ciał czy koncepcja natychmiastowego wynagrodzenia dusz po śmierci fizycznej ciał wyprowadzona jest z filozofii greckiej, natomiast kwestia leczenia dusz w zaświatach czy ognia oczyszczającego dusze jest zapożyczeniem z judeochrześcijańskich apokryficznych apokalips. Argumentacja biblijna stanowi jedynie dodatkowe potwierdzenie tez przyjętych wcześniej z autorytetu ojców zachodnich. Cytaty biblijne, których Julian użył w argumentacji na rzecz eschatologicznego stanu pośredniego niczego nie dowodzą, gdyż w tekście biblijnym na poziomie znaczenia sensu dosłownego, zamierzonego przez autora biblijnego, takie treści po prostu nie istnieją. Julian nie stara się wydobyć oryginalnego znaczenia tekstu biblijnego w sensie egzegetycznym, a jego argumentacja biblijna jest aprioryczna przy nadawaniu mu znaczenia ponadsłownego.

Andriy Sydorak

W swym artykule autor analizuje podstawowe źródła patrystyczne i dzieła świętych prawosławnych, które wpłynęły na kształt myśli znanego prawosławnego teologa i pisarza ascetycznego XX wieku – archimandryty Sofroniusza Sacharo­wa. Sięga też do jego pism, jak również dzieł i wspomnień współczesnych mu pisarzy, po to by ukazać, jaka była relacja archimandryty do dziedzictwa Świętych Ojców, oraz które teksty były dla niego najbardziej istotne. Szczególną zaś uwagę poświęca autor roli starca Sylwana, który był przewodnikiem duchowym Sacha­rowa i ukształtował jego patrystyczną wizję teologii.

Robin Orton

The argument in the 380s between Gregory and Apolinarius, as set out Gregory’s Antirrheticus adversus Apolinarium, can be seen as a significant step in the development of the Church’s Christological teaching. Apolinarius’s no­tion that the eternal Logos took the place of Jesus Christ’s human mind is de­signed to establish the unity of his person, by providing a basis for the ontic con­tinuity between the Second Person of the Trinity and Christ in his two natures. Commendably, he wants to counter any suggestion of separation between the hu­man and divine natures (“two Christs”), which he sees as inevitably leading to an “adoptionist” view of Christ as a “God-filled man”; that would put Christ on the same level as the Old Testament prophets and could not form the basis of an adequate soteriology. Gregory argues convincingly however that Apolinarius’s “enfleshed mind” Christology would mean that Jesus Christ was not fully hu­man and could not therefore save humankind. But in the face of Apolinarius’s challenge he cannot give an adequate account of Christ’s unity during his earthly career. He remains open to Apolinarius’s charge of a “divisive” Christology by in effect postponing the complete unity until after Christ’s glorification, when his divinity overwhelmed his humanity and removed all his human characteristics, in the same way as the water of the sea overwhelms a drop of vinegar dropped into it. On this basis he has, anachronistically but not unreasonably, been accused of taking a Nestorian view of Christ before his glorification and a monophysite one after it. Both Apolinarius’s stress on the unity of Christ and Gregory’s on the no­tion that ‘what is not assumed is not healed’ (Nazianzen’s phrase) were essential elements in what emerged seventy years later in the Chalcedonian definition.

Eirini Artemi

Bóg jest niepojęty i ten fakt musi być zaakceptowany przez każdy umysł ludzki. Możliwe jest jednak poznanie Go poprzez Jego dzieła, ale do tego niezbędny jest wolny od grzechu umysł i posiadanie takich cnót, jak mądrość, sprawiedliwość, miłość i wiara. Tylko wtedy Bóg będzie mógł „mieszkać” i „przechadzać się” w nas, i da nam szansę spotkania Go. Izydor z Peluzjum porównuje prawdziwą wiedzę o Bogu do „wina”, co wynika z obecności wcielonego Boga Logosu na Ziemi i objawienia jego nauczania. Ponieważ Pan opisuje siebie jako winorośl, pewność wiedzy o Nim jest nazywana „winem”. Bóg jest Jeden i Trójjedyny. Dowód ten pochodzi z Biblii. Peluzjota wyjaśnia, że liczba pojedyncza w Biblii, która jest używana odnośnie Boga, odnosi się do wszystkich trzech Osób Bożych, które są współistotne, liczba mnoga zaś odnosi się do hipostazy Boga w Trójcy Jedynego. Izydor podkreśla, że znajomość Boga wymaga wielkiej dojrzałości duchowej i mądrości. Wiara ludzi we wcielone Słowo Boże objawia się pośród Boga w Trójcy Jedynego i pomaga racjonalnemu stworzeniu wspiąć się do rzeczywistości nie­bieskiej i „rozmawiać” z Bogiem. Osoba przyodziana godłem prawdziwej wiedzy o Bogu, danej jej przez światło Ducha Świętego, czyni ją zdolną do walki z tymi, którzy nadużywają prawd doktryny Kościoła.

Joanna Zasempa

nie dotyczy

Antonio Yelo Templado

When Juan diacooo wrote the SANCTI GREGORII MAGNI VITA, in the last decades of the ninth century, he included in his writings an anglo-saxon anecdote in which (Jrcgorio remembers a pious action of the Emperor Trajano towards a poor widow y saw fulfilled his desire to be freed of the sufferings of hell. The anecdote evokes the historical tradition in regards to the justice and clemency of Trajano, and the casuistry of the liberation of a condemmed person has made the name of Trajano survive during centuries by means of the pens of innumerable theologists.

Piotr Liszka

Les définitions et les modèles du temps venants de la philosophie grecque sont bien conus et acceptés pendant toute l’histoire de la pensée chrétienne. Il y a beaucoup d’élaborations de premiers écrivains chrétiens sur le sujet de la prise le temps en façon philosophique. Il vaut faire l’attention à la formation de la compréhension du temps à l’interieur du courant de l’existence l’Église. La théologie du temps est la continuation de la réflexion du Nouveau Testament et correspond avec le développement des définitions dogmatiques concernantes le mystère du Christ. On compte peu à peu plus précisément la prise caractéristique pour la mentalité européene qui évalue de plus en plus le sens de la nature humaine du Christ le valeur du monde et le sens du temps naturel en cosmos.

Stanisław Longosz

informacja

Stanisław Longosz, Józef Figiel

informacje

Henryk Paprocki

tłumaczenie

M. Monge Llor, J. F. Jordán Montés

Presentación de nuevos planos del eremitorio hispanovisigodo en Alborajieo (Tobarra, Albacete). Comparación con el eremitorio de La Camareta (Hellín, Albacete).

María del Mar Novás Castro

Cipriano of Cartago was one of the most important figures in the Early Christiandom. This African Bishop mote about the most controversia1 question of the moment, especially those rellated with the discipline. The problem of the Lapsi led him to study in depth the fundamental theological debates, specially those conceming penitence, the persecutions and martyrdom, adopting a personal stand on the problems of the ecclesiastical hierarchy accepted by all the Western Christianity. (...)

Stanisław Longosz

recenzja

José Antonio Molina Gómez

Tadeusz Gacia

Oltre le reminiscenze di questo genere nelle descrizioni del martirio possiamo trovare molte piccole allusioni, per esempio di tipo mitologico o espressioni dalla poesia classica. In questo caso soltanto con una certa probabilita possiamo indicare le fonti, alle quali si ispirava Ambrogio, perche le conosceva dalla scuola antica.

José Ramón Aja Sánchez

Análisis de la crisis de Antioquía del año 354 como resultado de la violencia popular en la parte oriental del Imperio. Se plantea que siguen existiendo ciertos focos de perturbación ciudadana y que eran capaces de movilizar a las gentes con escasos o nulos recursos en relación al abastecimiento de alimentos en las grandes ciudades y la función "parainstituciona" que seguía desempeñando la vox populi en la vida política del Bajo Imperio. En el presente trabajo se analiza la vis publica en el marco concreto de Antioquía y se demuestra que no siempre fue fruto de circunstancias materiales concretas como hambre, cargas fiscales, opresión social o económica, etc., sino que en ocasiones se trata de una especie de violencia mediante la cual los pobres (plebeii y humiliores en su conjunto) ejercitan sus derechos naturales contra los gobernantes cuando consideraban que éstos no habían velado por las necesidades básicas de la población.

Alejandro Egea Vivancos

Franciszek Stopniak

Nach einer einfuhrenden Erklarung der Begriffe ist der Autor in seinem Artikel darum bemuht, aut die Evolution des wissenschaftlichen Kommentars betreffs der Erlauterung der Leidensinstrumente und Berufszeichen in der Katakombenmalerei und auf den Grabtafeln aufmerksam zu machen.