Hasil untuk "Early Christian literature. Fathers of the Church, etc."

Marek Gilski, Damian Wąsek

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, jakie miejsce w refleksji teologicznej Anastazego Synaity zajmuje kwestia klimatyczna. Artykuł składa się z dwóch części: pierwsza prezentuje obraz Boga wyłaniający się z analiz Synaity, druga natomiast koncentruje się na odpowiedzialności człowieka, którego decyzje uwarunkowane są wieloma czynnikami, także klimatem. Do najważniejszych wniosków należą: 1. Anastazy w dziele Quaestiones et responsiones ponad dwadzieścia razy odwołuje się do kwestii związanych z klimatem. Wspomina o zmianach klimatycznych, o cechach klimatów, o różnych ich rodzajach oraz o ich wpływie na człowieka. 2. Długość życia, choroby, epidemie w zdecydowanej większości przypadków są - w przekonaniu Anastazego z Synaju - związane z klimatem i dietą a nie moralnością czy wyznawaniem poprawnej religii. 3. Refleksja teologiczna Synaity może być rozwijana w przynajmniej trzech kierunkach. Po pierwsze, pozwala na powiązanie zagadnień ekologicznych z budowaniem poprawnego obrazu Boga. Po drugie, uwrażliwia na związek między dewastacją środowiska naturalnego a cierpieniem człowieka, co stanowi ważny obszar teologii miłosierdzia rozumianej jako „leczenie ran”. Po trzecie, buduje szeroki kontekst dla inkulturacji nauczania Kościoła, ponieważ wskazuje rolę różnych czynników klimatycznych dla postaw i zachowań ludzkich. Wydaje się, że myśl Anastazego dostarcza również poważnych argumentów współczesnej teologii ewolucyjnej. Pozwala ona bowiem na umiejscowienie w starożytnej tradycji jej kluczowego twierdzenia o autonomii praw przyrody.

Marcin Wysocki

Bibliografia prac Wojciecha Stawiszyńskiego

Andrzej Uciecha

Mowa O narodach, które zastąpiły naród jest szesnastym wykładem w całym dziele Afrahata. Mędrzec perski podejmuje temat Izraela i ludów pogańskich. Bóg odrzucił „naród wybrany” a jego miejsce zajęły narody pogańskie. Polemiczne przesłanie De Gentibus quae Loco Populi Suffectae Sunt podważało mniemanie, że Izrael może się uważać „za naród z narodów”. Lud izraelski został odrzucony, gdyż zlekceważył nieustanne upomnienia proroków. Bóg upodobał sobie w ludach „nowego przymierza”, które miały drażnić i inspirować Izraelitów. W planach Bożych powołanie pogan było wcześniejsze niż „narodu wybranego”.

Antonino González Blanco

*

Jorge López Quiroga

La de los bárbaros* es, como señalamos en el título de este trabajo, una historia forjada entre el mito y la realidad, puesto que nuestra imagen sobre las gentes* barbarae constituye, sin duda, uno de los mitos-motores más recurrentes en la historiografía. A los bárbaros*, ya sea en un contexto estrictamente científico o popular, se les adjudica todo tipo de connotaciones mayoritariamente peyorativas. Esta imagen, digámoslo sin reparo, negativa de las gentes* barbarae, no es una construcción de la historiografía reciente, sino que ya desde la Antigüedad el bárbaro (el ‘extranjero’ al mundo greco-romano) era visto como un salvaje, incivilizado, portador quasi genéticamente de todos los males imaginables. Expresiones tan corrientes como ‘es un bárbaro*’, ‘es un vándalo*’, ‘actos vandálicos’, ‘esto es una barbaridad’, etc., las repetimos continuamente en nuestra vida cotidiana y nunca con un significado positivo, si no todo lo contrario. Haciéndolo, estamos reproduciendo tópicos y clichés que se pierden en la noche de los tiempos y que, sin embargo, no dejan de ser tan ficticios como vacíos de contenido. A ello ha contribuido la imagen que Roma, a través de los autores griegos y/o romanos, ha ofrecido de los bárbaros*. Una visión completamente irreal, imaginaria, mítica, y realizada desde el desconocimiento más absoluto de cómo eran, cómo vivían y quiénes eran verdaderamente esas gentes* barbarae que habitaban el barbaricum*.

Józef Figiel

nie dotyczy

Stanisław Longosz

The author of this paper tries to prove that the origins of Christian drama shouldn’t be sought in Latin liturgical drama crystalized in 9th and 10th century – as it is commonly accepted – but rather much earlier: in Eastern dramatized patristic homilies of 5th, 6th and 7th century. All fully dramatized homilies of those days are arranged in three groups: The homilies about John the Baptist and the Baptism of Jesus Christ; The homilies about descending of Jesus Christ into the abyss and libera­tion of those who are righteous from hell; Homilies about the Annunciation of Blessed Virgin Mary – most numer­ous texts. In this article only homilies from group 1 and group 2 are analyzed. The eight most dramatized speeches from these two groups were chosen. From these homi­lies some fragments or full parts of dialogs are chosen and quoted, as examples of dramatic action, shown in the clearest way (containing the fullness of psychologi­cal expression and motion, rhetorically built dialogs of Biblical characters). These parts are explained and commented in the context of the idea of drama proposed by Origen (Commentarius in Cantica Canticorum. Prologus 1, 1-3; I 1, 1-2). From Group 1, the author of this article presents two homilies: Homilia in Sanctam Theophaniam (which authorship is mistakenly assigned to St. Gregory the Wonderworker) and Homilia de baptismo Christi [CPG 5520] of Pseudo- Eusebius of Alexandria. From Group 2 six speeches are chosen. Five of them are written by Pseudo- Eusebius of Alexandria. They make specific cycle, known as Eusebian cycle of de­scending Christ into the abyss. This cycle – in its contents and structure – is a rhe­torical amplification of apocryphal Evangelium Nicodemi (17-27) and Quaestiones S. Bartholomaei Apostoli (I 1-9). These homilies are summarized by the author of this paper. These five Eusebian homilies are completed with well-known Homilia de divini corporis sepultura et de Christi adventu in infernum [CPG 3768] of anonymous author. This last one is quoted on the Holy Saturday in the Liturgy of the Hours (II 386-388). According to some modern authors (i.e. G. La Piana), all these six homilies seem to set up the Christian Passion Drama in three acts (A-C). The structure of this drama is as follows. At the beginning we have well doc­umented theological introduction about descensus in inferos. Then we have three acts with following homilies (first five of them are written by Pseudo-Eusebius of Alexandria): A. Descending of John the Baptist to the abyss to prepare those who are righ­teous for the coming of Christ: Homilia in illud: „Tu es qui venturus es, an alium exspectamus” [CPG 5521] and Homilia de adventu Joannis in infernum et de ibi inclusis [CPG 5522]; B. The Judas’ betrayal, imprisonment of Jesus and the dread of rulers of the underworld – Satan and Hades – after they have heard about coming of Christ: De proditione Judae [CPG 5523] and Homilia in Diabolum et Hadem [CPG 5524]; C. The Passion and Death of Christ and his descending into the abyss: Homilia de Christi passione [CPG 5526] and Homilia in divini corporis sepultura et de Christi adventu in infernum [CPG 3768]. The numerous and widely presented fragments of dramatized homilies – com­pleted with highly quoted literature of subject – seem to convince clearly, that the origins of Christian drama (reconstructed in unspecified way during the liturgy in the Church) could be reasonably sought as far as in patristic dramatized homily of 6th and 7th century.

Jose María Alonso Rico

Pretendo recoger mis recuerdos de aquellos años y entre ellos la huella que dejó en mí el P. Martino por su modo de enseñar y por el contenido de sus enseñanzas. Fue un maestro que hizo vivir para nosotros y con nosotros todas las posibilidades de la lengua sobre el marco de los grandes maestros clásicos que conocía muy bien.

Józef Figiel

nie dotyczy

William V. Hudon

Bogdan Częsz

sprawozdanie

J. Teixidor

Se hacen unas lecturas de unos ostraca escritos en siriaco y aparecidos en los alrededores de la actual Sirrin.

Francisco Salvador Ventura

This paper gives a list of the places of the province of Granada of which the names are known from ancient sources together with some further information, and also the names of places where archaeological remains have been found proving the existence of settlements during the centuries of late antiquity. Secondly, some description of the magnitude of the settlement together with its social, economic, religious and military characteristics is attempted, with some verification of the poverty of the results which have been achieved up to now in all these fields of research.

Stanisław Longosz

bibliografia

Ryszard Groń

recenzja

Andrés Martínez Rodríguez

The principal objetive of the investigations carried out in the late ancient necropolis of the Alto Guadalentin has been the search for new information related to the late ancient settlements in Lorca. The five cementeries studied are vinculated to rural settlements, of diferent entity but all sharing the same common denominator occupying a strategic location some distance from the valley. Due to the lack of funerary offerings, it is extremely dificult to establish an accurate chronology for these tombs. Analyses of the types of construction, due to their continuity in the period medieval, compel us to work within a wide time span, and has resulted in the fact that most of the time it is necesary to relate these cementeries to the nearest settlements.

Bogdan Częsz

BRAK

Remigiusz Popowski

recenzja

Marek Marczewski

recenzja

Jerzy Strzelczyk

Der Artikel kniipft an den 4. Teil der in 1992 veróffentlichten Monographie "Wandalen und ihr afrikanischer Staat" an. Er situiert sich in der gegenwartig regen Tendenz, geistige und kunstlerische Geschichte Nordafrikas wahrend der mehr ais hundeijahrigen Herrschaft der Wandalen in einer neuen Perspektive zu sehen. Der neue Blickpunkt fiihrte zur Uberwindung der anscheinend uniiberwindbaren Stereotypen iiber gegenseitige Feindlichkeit zwischen romischem und wandalischem Element in dem von den Wandalen regierten Staat.