Hasil untuk "Academies and learned societies"

Tom Lang

Evidence-based medicine (EBM) is literature-based medicine. The essence of EBM is ensuring that research is adequately reported in the literature, not only to help readers determine whether the research is sound but also to ascertain that it can be applied appropriately to specific patients and conditions. This need to document clinical research gave rise to the standards-reporting movement in medicine, the first and best-known standard being the 1996 CONSORT statement for reporting rand-omized controlled trials. Guidelines and checklists are widely used to augment mem-ory, improve quality and consistency, ensure thoroughness and efficiency, structure repetitive tasks, and to reduce errors, omissions, ambiguities, and misunderstandings. These characteristics make them ideal for reporting the designs, activities, and results of medical research. In fact, EBM is built around developing and using guidelines and checklists. As an early participant in the clinical guideline movement, I learned a lot about how and how not to prepare guidelines. I describe my lessons here.

Rui Nobre Moreira

A proposta apresentada neste texto tenta esbater as desmesuradas desigualdades remuneratórias hoje existentes em sociedades ditas democráticas.  Desmesuradas desigualdades remuneratórias serão sempre incompatíveis com o funcionamento genuinamente democrático de uma sociedade. A sua própria existência é uma prova de que vivemos em democracias disfuncionais. A ideologia neoliberal, que tem imperado em quase todo o mundo nos últimos 40 anos, tem vindo a acentuá-las. É hoje cada vez mais evidente a existência de uma oligarquia plutocrática, com um poder excessivo para sociedades que se pretendem democráticas. Quando usam o termo “democracia liberal”, para designar as sociedades em que vivemos, temos de considerá-lo um eufemismo. Vivemos sim em plutocracias neoliberais, em que uma percentagem ínfima dos cidadãos possui um excessivo e ilegítimo poder, sempre enquistado no sistema financeiro, mantendo sequestrados os Estados. Se esta situação é inaceitável, também o é uma situação em que a desigualdade remuneratória se esbata tanto, que impeça premiar o mérito social da atividade de cada um dos cidadãos. Esta proposta tenta encontrar um ponto de equilíbrio entre estas dois extremos. Por um lado, não permitir a existência de oligarquias plutocráticas, mas permitindo premiar, dentro de limites socialmente aceitáveis, o mérito social da atividade de cada um dos cidadãos.

Dejana Golenko, Evgenia Arh, Ksenija Bazdaric

Background: Although opinions of scientists about open access and the importance of their skills in information literacy have been investigated earlier but not, to our knowledge, of those in Croatia.Objective: The objective was to analyse the opinions on open access and on open-science practices before implementing open-science policies.Methods: Scientists at the University of Rijeka (N = 1256) were invited to complete, anonymously, an online questionnaire on open science (Google Forms) in 2020 and their responses were analysed.Results: Altogether 192 participants (a response rate 15%) were involved in this study, of which 110 (57%) were women. The mean age of the participants was 42 years (stand-ard deviation 11). The participants pursued careers in biomedical (37%), social (31%), or technical (14%) sciences; 20% were early-career researchers or postdoctoral research-ers, and 80% held the rank of assistant professor or higher. Most of them (88%) agreed that journals should be open access and 77% said they would choose the open-access journal if they had to choose between two journals with similar impact factors. Most (83%) considered publishing fees (article processing charges) to be too high; fewer than half (45%) considered the impact factor to be more important than open access; and 28% believed open access journals to be of lower quality. Nearly three-fourths (74%) had published at least one article in an open access journal, and 45%, without paying any fee. Only a few (10.9%) archived their articles in institutional or national repositories; more than a quarter (27%), on their web pages; and close to half (43%), on their social networks. To obtain papers not available to read online, more than half (56%) used Sci-Hub; slightly more than half (51%) wrote to the authors; 40% asked col-leagues for help; and 35% approached a librarian.Conclusions: Most of the scientists in our study were in favour of open access but con-sidered the publication fees to be too high. Their archiving was inadequate: few used any institutional or national repositories. Therefore, the scientists need to be more information literate and require guidance and help from librarians and will benefit from training in information literacy including the principles of open access.

Maryam Talei, Farhad Handjani, Behrooz Astaneh et al.

Background: Peer review is a necessary but costly and time-consuming process to identify good-quality and methodologically sound articles and improve them before publication. Finding good peer reviewers is often difficult.Objective: To identify the incentives that make Iranian biomedical researchers accept invitations to be a peer reviewer and factors that affect these incentives.Methods: Twelve reviewers selected at random from the reviewers pool of each of 26 biomedical journals published from Fars province, Iran, were surveyed using a questionnaire that we had developed and tested in a pilot study of 30 reviewers (Cronbach’s alpha of 0.779). The data included the reviewers’ demographics, history of their reviews, and choice of 11 reasons each for accepting or declining the invitation to review.Results: A total of 233 reviewers completed the questionnaire. The most important reasons for accepting the invitation to review were the journal’s practice to publish the names of the reviewers alongside the article they had reviewed, acknowledgement by the journals by publishing the names of reviewers once a year, free access to journals’ content, and lower publication charges as authors. The most common reasons to decline the invitation were lack of time, busy schedules, and lack of sufficient incentive to review.Conclusion: Acknowledgement by the journal, offering to publish the names of reviewers alongside the articles they had reviewed, and monetary rewards will be effective incentives for biomedical researchers in Iran to serve as peer reviewers.

Hidayati Karamina, Supriyadi Supriyadi, Dudella Desnani Firman Yasin et al.

The current development of the plants that have medicinal properties have progressed whereby drug discovery as well as a sophisticated new technology into alternative solutions in the pharmaceutical world progress. Utilization of the yard are generally not utilized properly has many benefits especially in terms of increasing the family income, for example as the granary of life and living pharmacy, so it needs to be developed intensively. Simple technology that can be implemented that should bring some broad benefits to society not only in the process of self-sufficiency, but also can be directed toward health independence through several development Family Medicinal Plants (TOGA). TOGA synonymous with herbal raw materials for herbal medicine which are domination with a bitter taste, has no aesthetic value and is rarely consumed by the public.  This causes difficulty in the development of the value of medicinal plants. to know and understand the background of the community in understanding the background of TOGA, how to grow TOGA plants, and their use to revitalize the TOGA program, especially in Sidorejo Village. This service activities subsequently conducted outreach activities about the benefits of medicinal plants, how crops TOGA is good and right as well as the provision of some medicinal plants will be planted in the yard of the village TOGA post. Of community service activities, it is concluded that the lack of knowledge of the public in knowing the types of plants TOGA and the efficacy of various plants TOGA limited and the lack of land use that are owned by citizens.

Arjan Polderman

“Out of 80 experiments, 45 (56.3%) had a favourable outcome.” If you read this sentence in a manuscript, would you want to edit the figures?I certainly would. There are too many digits in ‘56.3%’. The decimal 3 is meaningless; 56% is precise enough. If the number of favourable outcomes is 44, the percentage score is 55%; with 46 successes it is 58%. There is no uncertainty here.But what should we do when we are dealing with 237 out of 623? Both 237 and 238 result in a score of 38%. Wouldn’t it be wise to distinguish these outcomes by writing 38.0% and 38.2% respectively? Well, if such precision is important, we can simply present the absolute values. Absolute values are always accurate; percentages and fractions are only approximations.What might be the purpose of accurate percentages? I appreciate that percentage scores and fractions are better for comparisons than absolute values. With percentages I can see at a glance that 237/623 is more than 165/465 (38% and 35% respectively). Percentages are quick – and inaccurate, even with additional decimals.

Helena Ostrowicka, Łukasz Stankiewicz

W artykule przedstawiono wyniki analizy strategii hierarchizacji wypowiedzi publicznych, które pojawiły się w debacie medialnej na temat bezrobocia wśród absolwentów szkół wyższych. Celem badań było uchwycenie sposobu, w jaki procedury kontroli dyskursu, które zostały wprowadzone do debaty publicznej na temat szkolnictwa wyższego w Polsce, wchodzą ze sobą w interakcje, tworząc i wzmacniając szczególną „prawdę” o uniwersytecie. Przedmiotem analizy były sposoby identyfikacji przez aktorów medialnych następujących miejsc: a) uprzywilejowane pozycje, z których mówi się prawdę o danym porządku społecznym i w których można wyrazić dobro wspólne oraz b) pozycje, które są przeciwne do tych pierwszych, z których można wyartykułować jedynie szczególne zainteresowanie i żądania „populistyczne”. Te dwie kategorie w debacie były kolejno wypełniane przez następujące grupy: przedsiębiorców (zaświadczających o niskim poziomie edukacji na uniwersytetach) oraz przedstawicieli nauk społecznych i humanistycznych broniących się przed tymi oskarżeniami. Różnorodność strategii argumentacyjnych została ujawniona na trzech poziomach porządku dyskursu, a mianowicie: hierarchizacji odpowiedzialności, hierarchizacji dostępu do prawdy i hierarchizacji interesów.

Kasja Eki Waluyo, Khalid Ramdhani

Sebelum pasangan muda mudi melakukan pernikahan, dalam rangka menekan angka perceraian dan menghilangkan KDRT pemerintah berinisiatif supaya pasangan yang ingin melaksanakan pernikahan di bekali terlebih dahulu ilmu tentang rumah tangga supaya bisa menciptakan keluarga yang sakinah mawadah wa rahmah sesuai dengan syariat Islam dan mempunyai karakter dalam membina bahtera rumah tangga. Namun meskipun sudah menjadi peraturan pemerintah susctin masih menjadi peraturan yang formalitas semata. Karena banyak pasangan muda mudi yang hendak menikah meninggalkan tahap ini dengan berbagai alasan. Melihat sangat pentingnya peranan suscatin bagi pasangan muda mudi yang hendak menikah, penulis berusaha untuk menumbuh kembangkan kesadaran calon pengantin akan pentingnya suscatin. Metode penelitian yang digunakan dalam penelitian ini adalah adalah metode deskriptif sedangkan sumber data yang digunakan adalah sumber data tertulis, wawancara dan dokumentasi, Jenis data yang digunakan adalah data kualitatif. Dugaan sementara bahwa bimbingan pra nikah yang dilaksanakan di Kecamatan Karawang Barat belum berjalan sebagai mana mestinya, bahkan bisa dikatakan hanya sebatas formalitas persyaratan yang ada tapi tidak dianggap penting dengan alasan calon pengantin sibuk untuk mempersiapkan perlengkapan lain menuju pernikahan. Tapi disamping itu ada juga calon pengantin yang melakukannya untuk pengetahuan tentang rumah tangga sebelum masuk ke jenjang rumah tangga yang sesungguhnya. Kata Kunci : Bimbingan Pra Nikah, Rumah Tangga Berkarakter.

Dominik Antonowicz

Od XII wieku uniwersytety brytyjskie były instytucjami niewielkimi, hermetycznymi, funkcjonującymi w sposób autonomiczny, a przede wszystkim elitarnymi. W ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat model ten uległ fundamentalnym przekształceniom, a brytyjskie uczelnie utraciły elitarny (klasowy) charakter, przekształcając się w instytucje o charakterze masowym. Tej zmianie towarzyszy też proces komercjalizacji wiedzy i instytucji akademickich oraz stopniowego przyjmowania przez uczelnie wzorów funkcjonowania organizacji komercyjnych wraz korporacyjną kulturą zarządzania. Głównym motorem zmian było stopniowe otwieranie się uczelni na świat zewnętrzny i aktywizacja środowiska naukowego. Uspołecznienie uniwersytetów nie zawsze odbywało się przy poparciu i entuzjazmie środowiska akademickiego, a wiele zmian zostało dokonanych przy stanowczym sprzeciwie uczonych. Jednak kolejne rządy - czy to konserwatywne, czy też laburzystowskie - wykazywały silną determinację polityczną w przełamywaniu tradycyjnych wzorów i modernizacji mechanizmów funkcjonowania uczelni. Autor omawia reformy w brytyjskim szkolnictwie wyższym, których celem była redefinicja miejsca i roli uniwersytetów w społeczeństwie.

Zdzisław W. Trzaska

Autor przedstawia pewne aspekty kwestii granicy między twórczym i destrukcyjnym wpływem matematyki na współczesny stan nauk przyrodniczych oraz technologii, a także na inne dziedziny aktywności człowieka, np. zarządzanie, ekonomię, psychologię, klimatologię. Biorąc pod uwagę rozwój nauki w dziejach ludzkości i różnorodność metod stosowanych do poznania świata rzeczywistego, uwypukla dominującą rolę matematyki w procesie doskonalenia narzędzi poznawczych oraz w interpretacji uzyskiwanych wyników eksperymentalnych. Wskazuje na penetrację coraz to nowszych dziedzin wiedzy i obszarów aktywności człowieka przez matematykę oraz podejmuje próbę wyjaśnienia tego stanu rzeczy. Poddaje szczegółowej analizie wpływ intensywnego sprzężenia zwrotnego w układzie matematyka-technologia, które nastąpiło w drugiej połowie XX wieku w wyniku postępu w technologiach półprzewodnikowych oraz inżynierii materiałowej. Analizuje związki matematyki z wieloma dziedzinami nauki oraz formułuje tezę o potrzebie podjęcia wnikliwych badań w celu wyjaśnienia dostrzegalnego obecnie coraz szybszego „marszu matematyki” na niwy naukowe dotąd całkowicie na nią odporne. Ów „marsz matematyki” uważany jest za irracjonalny i wciąż stanowi ogromną tajemnicę naukową. W artykule przedstawione są też zagadnienia związane z procesami chaotycznymi oraz strukturami fraktalnymi, które matematycy próbują od kilku dziesięcioleci wprowadzać do opisu układów rzeczywistych. Integralną część przedstawionych analiz stanowią problemy związane ze sztuczną inteligencją oraz tendencją do istotnych przemian w podejściu współczesnej nauki do celowości prowadzenia dalszych badań nad tymi zagadnieniami. Nacisk został położony na słaby stosunkowo postęp w tej dziedzinie mimo poważnych nakładów finansowych poniesionych dotychczas na jej rozwój. Autor podejmuje również próbę oceny alternatywnej metody poznania świata rzeczywistego bez intensywnego stosowania matematyki, a także sygnalizuje problem tzw. bomby I.

Małgorzata Zielińska, Piotr Kowzan

Artykuł przedstawia wyniki badań jakościowych dotyczących osób ze stopniem doktora, pracujących na polskich uczelniach, odnoszące się do ich mobilności międzynarodowej. Pod uwagę wzięto opinie o mobilności, doświadczenia mobilności (nieliczne staże naukowe wśród badanych), a także bariery, które według rozmówców utrudniają im mobilność. Szczególną uwagę poświęcono kwestiom rodzinnym (partnerom i dzieciom), a także kompetencjom językowym i warunkom pracy. Deklaracje dotyczące mobilności porównano z danymi na temat sposobów utrzymania się doktorów. Dla części doktorów dochód małżonka jest podstawowym źródłem utrzymania, z czego można wysnuć wniosek, że nie zaryzykują utraty przez małżonka pracy, nawet jeśli mobilność będzie bardziej wymagana niż obecnie.

Mirosława Jastrząb-Mrozicka, Miłowit Kuniński

Przedmiotem rozważań są poglądy i opinie na temat: systemu awansu stosowanego w uczelniach, niektórych rozwiązań ustawowych regulujących przebieg kariery akademickiej, wysokości wynagrodzeń pracowników naukowych w zależności od zajmowanego stanowiska, roli uczelni w promowaniu kadr naukowych oraz roli instytucji pozauczelnianych w procesie awansu pracowników naukowo-dydaktycznych i naukowych. Zagadnienia te omówiono na tle pozycji respondentów w hierarchii akademickiej. W artykule wykorzystano niektóre wyniki badań realizowanych - na zlecenie Prezydium Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego - przez Centrum Badań Polityki Naukowej i Szkolnictwa Wyższego Uniwersytetu Warszawskiego. Zaprezentowano głównie wyniki weryfikujące następującą hipotezę: pozycja w hierarchii akademickiej ma wpływ na ocenę systemu awansowania stosowanego w uczelniach oraz jest zmienną sprzyjającą zróżnicowaniu propozycji i postulatów dotyczących tego systemu.

Jacek Kochanowicz

Krzysztof Leja

Autor podejmuje próbę określenia warunków wstępnych, niezbędnych do opracowania strategii zarządzania wiedzą w szkole wyższej, której ważnymi zadaniami jest kreowanie, wykorzystywanie i rozpowszechnianie wiedzy. Definiuje i opisuje zasoby wiedzy uczelni oraz dwuwymiarową macierz kompetencji, której dokładne przeanalizowanie jest, zdaniem autora, warunkiem koniecznym przygotowania strategii zarządzania wiedzą w szkole wyższej. W konkluzji podkreśla konieczność zharmonizowania strategii zarządzania wiedzą z misją i strategią uczelni.

Krzysztof Pawłowski

W artykule zostały ukazane dwa prawdopodobne scenariusze rozwoju polskiego szkolnictwa wyższego. Podstawą tworzenia tych scenariuszy jest spojrzenie polityka, a nie osoby pracującej na uczelni, która w naturalny sposób broni swoich interesów i interesów środowiska. Pierwszy scenariusz, nazwany zachowawczym, uznany przez Autora za najbardziej prawdopodobny, przewiduje pozostawienie bez zmian trzech podstawowych rozwiązań prawnych rządzących szkolnictwem wyższym: konstytucyjnej zasady nieodpłatności za studia, monopolu uczelni państwowych i utrzymania „dożywotniego” (to znaczy do emerytalnego) zatrudnienia pracowników akademickich. Skutkiem takich działań będzie traktowanie Polski jako rezerwuaru taniej siły roboczej (także tej wykształconej) oraz przepływ najzdolniejszych i najbardziej umotywowanych młodych ludzi do korporacji i uniwersytetów międzynarodowych. Scenariusz drugi (prorozwojowy, optymistyczny) przewiduje między innymi: zmiany organizacyjne na szczeblu centralnym (połączenie struktur Ministerstwa Edukacji Narodowej zajmujących się szkolnictwem wyższym i Komitetu Badań Naukowych w jedno ministerstwo), zrównanie uczelni państwowych i niepaństwowych w dostępie do środków publicznych, a także wprowadzenie „bonu edukacyjnego” oraz rzeczywistej równoważności dyplomów. Przedstawienie tych scenariuszy zostało poprzedzone charakterystyką zmian zachodzących w szkolnictwie wyższym w krajach OECD i w Polsce.

Piotr Dominiak, Krzysztof Leja

Potrzeba zarządzania jakością w szkołach wyższych jest rezultatem gwałtownego wzrostu ilościowego instytucji akademickich, niewystarczającego finansowania szkolnictwa wyższego, trendów demograficznych oraz rosnącej konkurencji na rynku usług edukacyjnych. Do oceny jakości usług świadczonych przez uczelnie Autorzy proponują wykorzystanie dobrze znanego w biznesie modelu jakości usług Servqual. Wskazują zarówno korzyści, jak i trudności wynikające ze stosowania tego modelu do oceny szkoły wyższej. Generalną konkluzją jest stwierdzenie, że model ten może być przydatnym narzędziem w zarządzaniu uczelnią.

Arnold Pabian, Jarosław Rajczyk

Artykuł poświęcony jest problemowi opiniowania pracy nauczycieli akademickich przez studentów. Zawiera zweryfikowane w praktyce zasady prowadzenia badań ankietowych służących temu celowi, w tym sporządzania jednoznacznych, zrozumiałych i łatwych do wypełnienia formularzy ankiet. Przedstawia również konkretne sugestie konstrukcji i wdrażania systemu zbierania poprzez takie badania danych na temat pracy dydaktycznej nauczycieli akademickich.

Mieczysław Gałuszka, Magdalena Wieczorkowska

Przemiany demograficzne nieuchronnie pokazują, że seniorzy stają się obecnie ogromną grupą konsumentów, klientów, wyborców, pacjentów i uczestników życia kulturalnego. Chcąc wyjść naprzeciw potrzebom rynkowym zespół pracowników Zakładu Socjologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi opracował autorski projekt studiów w zakresie interdyscyplinarnych studiów gerontologicznych. Niniejszy artykuł przedstawia merytoryczne uzasadnienie dla utworzenia takiego kierunku, jego charakterystykę zgodną z wymogami procesu bolońskiego, opis efektów kształcenia, możliwe ścieżki kształcenia, szczegółową siatkę zajęć oraz perspektywy zawodowe.

Dorota Zamojska

Cezaria Baudouin de Courtenay-Jędrzejewiczowa (1885-1967) należała do wąskiego grona kobiet naukowców czynnych w okresie międzywojennym. Na jej sukces złożyły się nie tylko wrodzone zdolności, wytrwałość i talent organizacyjny, ale i wiele korzystnych zbiegów okoliczności. Córka wybitnego językoznawcy, Jana Baudouina de Courtenay, z domu wyniosła niemały kapitał intelektualny, ale i wsparcie rodziny dla swych naukowych ambicji. Dzięki temu wsparciu - i wyjątkowym okolicznościom politycznej odwilży w Rosji po 1905 roku - zdołała ukończyć studia wyższe na Uniwersytecie Petersburskim. Jej zainteresowania pozostawały wówczas pod silnym wpływem osobowości ojca i ogniskowały się wokół kwestii językoznawczych - chociaż szybko poza zjawiskami językowymi zaczęła dostrzegać kulturowe, kierując swą uwagę na problematykę antropologiczną. Pracę zawodową rozpoczęła jako nauczycielka łaciny w gimnazjach żeńskich w Warszawie, jednak przeprowadzka do Wilna otworzyła przed nią możliwości pracy jako wykładowca akademicki - co udało się osiągnąć dzięki habilitacji na Uniwersytecie Warszawskim w 1922 roku. W latach następnych, najpierw jako zastępca profesora, a od 1929 roku profesor nadzwyczajny etnologii i etnografii Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, zorganizowała wileński ośrodek etnograficzny, nawiązała liczne więzi z lokalnymi stowarzyszeniami wspierającymi przemysł ludowy, stworzyła Muzeum Etnograficzne i rozpoczęła systematyczne badania terenowe miejscowego folkloru. W 1934 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie uzyskała nominację na profesora zwyczajnego etnografii Polski Uniwersytetu Warszawskiego. Również Warszawa zawdzięcza jej zorganizowanie i ożywienie działalności tutejszej Katedry Etnografii, wyodrębnienie ze zbiorów państwowych Muzeum Etnograficznego, wykształcenie grona oddanych i utalentowanych uczniów. Po wybuchu drugiej wojny światowej Cezaria Baudouin de Courtenay przez Rumunię wyjechała na Bliski Wschód, gdzie prowadziła badania naukowe i uczestniczyła czynnie w tworzeniu polskich instytucji naukowych: Towarzystwa Studiów Iranistycznych w Teheranie, Biura Studiów Bliskiego i Środkowego Wschodu, Polskiego Humanistycznego Instytutu Naukowego w Jerozolimie. Po wojnie osiadła w Anglii, gdzie działała m.in. w Polskim Towarzystwie Naukowym na Obczyźnie i Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie, którego rektorem była od 1958 roku.  Wiele komentarzy wzbudzało jej życie prywatne: trzykrotna mężatka w czasach, gdy rozwody były z trudem akceptowane społecznie, za każdym razem wybierała mężczyzn nieprzeciętnych: jej pierwszym mężem był Maksymilian Vasmer, kolega ze studiów w Petersburgu, a w przyszłości profesor w Berlinie i gwiazda światowej slawistyki, drugim - Stefan Ehrenkreutz, działacz PPS, a następnie profesor dawnego prawa litewskiego na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie i ostatni tegoż Uniwersytetu rektor, trzecim - Janusz Jędrzejewicz, działacz PPS i POW, współpracownik Józefa Piłsudskiego, minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i premier RP Nieżyczliwi twierdzili, że pozycja zwłaszcza ostatniego małżonka nie pozostawała bez wpływu na naukową karierę Cezarii Baudouin de Courtenay. W takich sytuacjach zwykle odwołujemy się do wyroku upływającego czasu: w wypadku naszej bohaterki wypada on chyba korzystnie dla niej: jej prace są nadal wznawiane, a idee i koncepcje - wciąż żywe i cenione. Strona internetowa Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej UW wita nas jej zdjęciem jako „matki założycielki”.

O Editor

Apresentação do primeiro número de KHRONOS – Revista de História da Ciência.