Understanding public stigma against patients (also known as disease stigma)—negative attitudes or discriminatory responses toward individuals with a disease—is essential for improving health outcomes and fostering inclusive communities. In this study, 279 participants rated their responses toward eight disease groups (e.g., HIV/AIDS, COVID-19, and depression). Using multiple factor analysis, we identified three components of disease stigma: exclusionary (e.g., avoidance and harmful evaluation), prosocial (e.g., sympathy and helping), and attribution (blame/responsibility). Confirmatory factor analysis supported this three-component structure. Repeated-measures ANOVAs revealed systematic differences across diseases: COVID-19 and schizophrenia elicited stronger exclusionary responses, depression evoked the strongest prosocial responses, and HIV/AIDS was associated with the highest attribution of blame. Linear mixed-effects models further indicated that perceived cultural tightness was positively associated with the attribution component, self-control was positively associated with the prosocial component, and higher self-esteem was linked to greater exclusionary responses. Furthermore, network analysis showed dense within-component clustering (e.g., trust—negative evaluation; sympathy—helping) and a peripheral positioning of attribution within the stigma network. These findings provide insights into the psychological components of disease stigma and its cultural and personal correlates, providing targets for component-specific stigma reduction strategies.
The paper aims to demonstrate how the concept of omnisubjectivity can be drawn upon in an attempt to solve philosophical problems pertinent to the divine attribute of omniscience in the Islamic context. Notably, we will address the charge that the concept of omniscience is logically impossible and incoherent. We will argue that omnisubjectivity could be an attribute of God in the Islamic paradigm. Furthermore, we will show that this attribute can be inferred from the primary Islamic source; the Qur’an, and that it sufficiently responds to the historical problems in terms of understanding omniscience faced by Islamic philosophers and theologians. We will argue that omnisubjectivity fulfills the conditions of both groups without facing common problems. Lastly, we will mention the benefits of adopting this model and show some philosophical and theological implications within an Islamic framework.
Abstract We report six experiments that examine how two essential components of a category-learning paradigm, training and feedback, can be manipulated to maximize learning and transfer of real-world, complex concepts. Some subjects learned through classification and were asked to classify hypothetical experiment scenarios as either true or non-true experiments; others learned through observation, wherein these same scenarios were presented along with the corresponding category label. Additionally, some subjects were presented correct-answer feedback (the category label), whereas others were presented explanation feedback (the correct answer and a detailed explanation). For classification training, this feedback was presented after each classification judgment; for observation training this feedback was presented simultaneously with the hypothetical experiment. After the learning phase, subjects completed a posttest that included one task that involved classifying novel hypothetical scenarios and another task comprising multiple-choice questions about novel scenarios, in which subjects had to specify the issue with the scenario or indicate how it could be fixed. The posttest either occurred immediately after the learning phase (Experiments 1–2), 10 min later (Experiments 3–4), two days later (Experiment 5), or one week later (Experiment 6). Explanation feedback generally led to better learning and transfer than correct-answer feedback. However, although subjects showed clear evidence of learning and transfer, posttest performance did not differ between classification and observation training. Critically, various learning theories and principles (e.g., retrieval practice, generation, active learning) predict a classification advantage. Our results thus call into question the extent to which such theories and principles extend to the transfer of learning.
Vincenzo Marcelli, Vincenzo Marcelli, Beatrice Giannoni
et al.
Downbeat nystagmus (DBN) is a neuro-otological finding frequently encountered by clinicians dealing with patients with vertigo. Since DBN is a finding that should be understood because of central vestibular dysfunction, it is necessary to know how to frame it promptly to suggest the correct diagnostic-therapeutic pathway to the patient. As knowledge of its pathophysiology has progressed, the importance of this clinical sign has been increasingly understood. At the same time, clinical diagnostic knowledge has increased, and it has been recognized that this sign may occur sporadically or in association with others within defined clinical syndromes. Thus, in many cases, different therapeutic solutions have become possible. In our work, we have attempted to systematize current knowledge about the origin of this finding, the clinical presentation and current treatment options, to provide an overview that can be used at different levels, from the general practitioner to the specialist neurologist or neurotologist.
Oumayma Slimi, Santo Marsigliante, Vito Ciardo
et al.
The global prevalence of childhood and adolescent overweight and obesity increases rapidly. Physical activity plays a major role in the prevention of obesity. The present study aimed to analyze the effect of adapted basketball sessions according to the empathic capacity of adolescent girls with overweight. Forty-two girls with overweight (age: 16.09 ± 0.85; years; height: 1.64 ± 0.67 m: weight: 73.02 ± 0.61 kg; BMI: 27.15 ± 1.37) volunteered to participate in the study and were randomly assigned to the experimental group (EG, n = 21) and control group (CG, n = 21). EG was submitted to a basketball intervention adapted to students with obesity while the CG performed classic basketball exercises for 7 weeks. Each week girls had 2 basketball teaching-learning sessions, lasting 50 min. The participants’ empathy was assessed before and after the intervention using the Favre CEC. The results showed that adaptation intervention was associated with a significant emotional contagion decrease (Δ% = 0.466) and splitting with emotions (Δ% = 0.375), and with an empathy increase (Δ% = 1.387), in EG compared to CG. No significant difference was assessed in the empathy CG, before and after the intervention. This study demonstrated that adapted physical education classes could be an effective strategy to improve empathetic skills and inclusion of overweight girls as well as a means to prevent obesity.
The National Stock Exchange of India (NSE) has presented Nifty 50 Shariah and Nifty 500 Shariah indices to provide unconventional indices for Sharia-compliant companies. These indices follow Sharia laws and can be used in portfolios that are culturally dependable commodities for investors who do not wish to put their money into the undesired business. NSE witnessed big movements in the indices during the Covid-19 period. This study seeks to understand the association between Nifty 500 Sharia and Nifty 50 Sharia and their respective selected indexes, Nifty 500 and Nifty 50, during the Covid-19 pandemic. The period from 27/01/2020 to 31/05/2022 has been taken for this study. The techniques applied, like correlation, co-integration, GMM, etc. based on the objectives of this paper. We conclude that the return of Sharia indices is better compared to the other indices. Also, stocks compliant with Sharia Indices are less risky and a better alternative for the portfolio during pandemic times.
Jimmy Martin‐Delgado, Carla Tovar, Israel Pazmiño
et al.
Abstract Introduction Diabetes is the second leading cause of death in Ecuador, as 79% of the indigenous population live in rural areas that are difficult to access and have below‐average health resources. The objective of this study was to define person‐centred indicators to monitor the care received by patients with diabetes in the indigenous population. Method Qualitative research combining three focus groups (with the participation of 10 patients and 18 professionals) to capture relevant information and Delphi to reach a consensus on the pertinence, relevance, and feasibility of a set of indicators was conducted. Two rounds of the Delphi technique were performed, with the participation of 64 professionals in the first round (90% response rate) and 34 in the second round (53% response rate). Results A total of 23 indicators were identified which were distributed in the previously identified six dimensions (cosmovision, accessibility, adaptability to cosmovision, resources, equipment, community care, quality culture and results). Conclusions The consensus on the set of indicators among all the participants in this study strengthened the results obtained. These indicators have considered the feasibility and relevance and aimed to achieve comprehensive person‐centred care for diabetes among the indigenous population in Ecuador and possibly the Andean community. Patient or Public Contribution These indicators’ development included patients and caregivers since its conception. During the qualitative phase of this research, relevant information on cultural and social beliefs was gathered directly from the study population to achieve patient‐centred indicators for adequate diabetes care.
A. A. Golubkova, T. A. Platonova, S. S. Smirnova
et al.
Relevance. The new coronavirus infection (COVID-19), which appeared in late 2019 in China, has spread to almost all countries of the world in just a few months. The explosive nature of its spread was accompanied by the formation of large epidemic foci in organizations of various profiles, including leisure and sports. Aims. To establish the conditions and causes of the spread of SARS-CoV-2 among the members of one of the sports clubs based on an in-depth epidemiological analysis. Materials and methods. To study the features of the spread of the SARS-CoV-2 virus in a sports organization, the following documents were used previously developed by the authors and successfully tested in practice: «Act of epidemiological investigation of group and outbreak morbidity of new coronavirus infection (COVID-19) at an enterprise/organization/institution» and «Individual card of a patient with a new coronavirus infection (COVID-19) at the enterprise / organization/institution». In the process of epidemiological investigation, in order to detect SARS-CoV-2 RNA in PCR, a laboratory examination of sports club participants (sick and contact) was conducted, followed by genome-wide sequencing of isolated SARS-CoV-2 viruses on the basis of the Laboratory of Molecular Virology of the A. A. Smorodintsev Influenza Research Institute, which performs these types of studies. Results. Within 17 days, 26 cases of COVID- 19 were registered among the sports team members and staff from the support group (coaching staff, medical staff, administrators), which was 74.3% of their actual number. The majority of patients (76.9%) had mild acute respiratory infection, two (7.7%) had no symptoms, and four (15.4%) had interstitial pneumonia. Of the clinical manifestations of the disease, the most frequent were weakness, fever, headache, muscle and joint pain, difficulty in nasal breathing and serous-mucous discharge from the nose, sore throat, cough, shortness of breath, anosmia and dyspeptic manifestations in the form of diarrhea, nausea or vomiting. The occurrence of the outbreak was the result of the introduction of infection from the opposing team at the tournament. The leading factors that contributed to the spread of COVID-19 among sports club members were the admission to games and training of athletes with acute respiratory infections, prolonged close contact between players during training and competitions, violations in the use of personal protective equipment, compliance with hygiene and hand antiseptics, disinfection measures in the premises of sports institutions and defects in the implementation of the regulations for the examination of teams for SARS-CoV-2 during tournaments. Conclusion. Based on the results of the study, data were obtained on the features of the spread of SARS-CoV-2 in sports organizations, which can be used in conducting preventive and anti-epidemic measures in sports and leisure institutions.
Abstract Post-secondary institutions are investing in and utilizing virtual reality (VR) for many educational purposes, including as a discretionary learning tool. Institutions such as vocational schools, community colleges, and universities need to understand what psychological factors drive students’ acceptance of VR for learning in discretionary contexts. The Unified Theory of Acceptance and Use of Technology (UTAUT; Venkatesh et al. in MIS Quarterly 27:425–478, 2003) offers a theoretical framework for understanding students’ receptivity to VR for learning. Undergraduate university students (N = 300) read a description of VR and video training mediums, then indicated which they would choose to learn a novel task. Three psychological variables—performance expectancy, effort expectancy, and social influence—tended to be related to acceptance of VR, which was measured in two ways: (a) rated intentions to use VR and (b) preference for VR over a video-based alternative. Relative weight analyses compared the importance of the three predictors and revealed that performance expectancy tended to be the most influential antecedent of VR acceptance.
Special aspects of education, Information technology
Aidiyet, bireyin kendisini bir konu, yer ve toplulukla ilişkilendirerek bir grubun parçası olarak algılaması durumu olarak tanımlanabilir. Kurumsal aidiyet ise bireyin herhangi bir kuruma dair hissettiği bütünleşme ve özdeşleşme boyutu olup, çalışanın, kendini kurumu ile özdeşleştirmesi ve kurumsal faaliyetlere aktif katılım isteği göstermesi olarak belirtilebilir. Günümüzde yaşanan hızlı değişim ve gelişim, maddi alanda olduğu gibi manevi alanda da etkili olmaktadır. Bu nedenle din görevlilerinin kurumsal aidiyet bilincine sahip olması son derece önemlidir. Bu bağlamda çalışmanın amacı; “Din görevlilerinin kurumsal aidiyet düzeyleri ile iş performansları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunup bulunmadığının” test edilmesidir. Nicel araştırma yöntemine göre yürütülen araştırmada tarama modeli uygulanmıştır. Araştırmanın evrenini, Çorum İl müftülüğüne bağlı toplam 1494 din hizmetleri sınıfı personeli; örneklemini ise bu kişiler arasından seçilen 320 kişi oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak anket formu kullanılmıştır. Anket formunun bir bölümünde katılımcı din görevlilerinin demografik nitelikleri ve kişisel bilgilerini belirlemeye yönelik 6 soru bulunmaktadır. İkinci bölümünde Demir (2022) tarafından geliştirilen “Kurumsal Aidiyet Ölçeği” yer almaktadır. Ölçek yüksek derecede güvenilirlik değerine sahip olup, Cronbach Alpha değeri 0,93’ tür. Alt boyutlar olarak da Psikolojik Sahiplenme 0,93; Özdeşleşme 0,83 ve Algılanan İçsel Statü 0,86 ile yüksek derecede güvenlik değerlerine sahiptir. Ölçekte toplam 27 madde bulunmaktadır. Üçüncü bölümde ise “İş Performansı Ölçeği” yer almaktadır. Görev Performansı ve Bağlamsal Performans olmak üzere iki boyut ve 16 maddeden oluşan ölçekte yer alan 9 madde Goodman ve Syvantek tarafından görev performansını belirlemek üzere; diğer 7 madde ise Jawahar ve Carr tarafından geliştirilmiştir. Ölçeğin Türkçeye uyarlanması ile geçerlik ve güvenirlik çalışmaları Bağcı (2014) tarafından yapılmıştır. Yüksek derecede güvenilirlik değerine sahip olan ölçeğin Cronbach Alpha katsayısı 0,90; Görev Performansı alt boyutu için 0,89; Bağlamsal Performans alt boyutu için 0,83’ tür. Veriler SPSS ortamında frekans analizlerine, homojenlik testine ve korelasyon analizine tabi tutularak değerlendirilmiştir. Katılımcıların kurumsal aidiyet boyutlarına ilişkin bulgulara göre en yüksek ortalamaya sahip olan faktörün Özdeşleşme boyutu; İş performansı boyutlarında da en yüksek ortalamaya sahip olan faktörün Bağlamsal Performans olduğu görülmektedir. Korelasyon analizleri verilerine göre de kurumsal aidiyet boyutları ile iş performansı boyutları arasındaki korelasyon katsayılarının en yükseğinin 0,52 çıkması orta düzeyde bir ilişki olduğunu göstermektedir. Demografik faktörler (cinsiyet, yaş, medeni durum, öğrenim durumu, kıdem) olarak bakıldığında da aralarında anlamlı fark görülmeksizin bütün gruplarda kurumsal aidiyette en yüksek ortalamaya sahip faktör “özdeşleşme”; iş performansında ise “Bağlamsal Performans” olduğu görülmektedir. İstisna olarak medeni durum gruplarından boşanmış/dul grubu ile eğitim gruplarından lisansüstü mezunları grubunda iş performansının boyutları açısından en yüksek ortalamaya sahip olan faktörün Görev Performansı olduğu görülmektedir. Araştırmada ulaşılan sonuçlardan, katılımcıların kurumsal aidiyet boyutlarından olan “özdeşleşme”ye ilişkin bulgular Koç (2020) ve Uygur'un (2007) araştırma sonuçları ile örtüşmekte, Öztop’un (2014) sonuçları ile örtüşmemektedir. Araştırmada korelasyon analizi ile elde edilen kurumsal aidiyet düzeyi ile iş performansı arasındaki pozitif yönde doğrusal ilişki şeklindeki bulgular konuya ilişkin olarak yapılan diğer bazı çalışmalardan Arı ve Şahin (2016) ve Uludağ (2018) tarafından yapılan araştırmaların sonuçları ile de benzerlik içermektedir. Bu veriler ışığında; değişkenler arasında çok yüksek düzeyde bir ilişki olmasa da pozitif bir ilişkinin bulunmuş olmasına dayanılarak “kurumsal aidiyet düzeyi arttığında iş performansının da artacağını” söylemek mümkündür. Din görevlilerinin kurumsal aidiyet duygularını arttırabilmek için, kurumsal açıdan kurum kültürünün aidiyet duygusunu geliştirecek nitelikte kurgulanması bir öneri olarak sunulabilir.
Stian Solem, Adrian Wells, Leif Edward Ottesen Kennair
et al.
Abstract Objective Metacognitive therapy (MCT) and cognitive–behavior therapy (CBT) are effective treatments for generalized anxiety disorder. In this study, we followed‐up patients who had previously participated in a randomized controlled trial of MCT compared against CBT. Method We collected 9‐year follow‐up data on 39 out of 60 original patients (i.e., 65% response rate). Results At 9 years, the recovery rates were 57% for MCT and 38% for CBT (completer analysis). Following MCT, 43% maintained their recovery status and a further 14% achieved recovery. Following CBT, the sustained recovery rate was 13%, while a further 25% achieved recovery. Patients in the MCT condition showed significantly more improvement with respect to symptoms of worry and anxiety. In the CBT group, 23.1% were re‐diagnosed with generalized anxiety disorder (GAD) compared with 9.5% in the MCT group. Conclusions This follow‐up study showed a continuation of gains in both treatments at long‐term follow‐up, but with outcomes continuing to favor MCT and strengthening its comparative superiority.
Abstract Elementary education is a stage in which children and adolescents develop reasoning and affectivity, variables often associated with school performance. This study aims to analyze the relationship between reasoning, affectivity and school performance in Portuguese and Mathematics, considering sociodemographic, relational and academic characteristics. In a non-probabilistic sample of 226 ninth graders from three different Portuguese basic schools, we collected sociodemographic, relational and academic data, and applied instruments to assess reasoning and affectivity. The results show correlation between reasoning, affectivity, school performance, parental education and quality of relationships with parents, teachers and classmates. We found differences in reasoning, affectivity and school performance based on gender, retention history, liking for school and study activities; however, there was no verification of difference regarding variables such as having separated parents, having siblings or practicing leisure activities in spare time. These results should be considered as to develop interventions to promote academic success in students who are in their final year of elementary education.
Procura-se evidenciar a ligação existente entre a consciência de si e as relações intersubjetivas como principal elemento definidor do caráter humano em seus principais contornos. Com apoio na Dialética do Reconhecimento de Hegel, são buscados subsídios para indicar o fenômeno da aquisição da consciência de si como fruto de um impulso que se concretiza no encontro relacional entre sujeitos, numa dinâmica que se origina na busca de reconhecimento pelo sujeito individual (eu). As consequências obtidas pelo processo relacional vão criar, por meio da linguagem, as condições para um enorme desenvolvimento cognitivo do ser-humano, fruto do desenvolvimento de novas percepções e pensamentos. Característica singular que é fundamental para a compreensão das ações e comportamentos dos seres-humanos ao longo da sua existência, tanto individual quanto coletivamente.
Mohammad Taqiuddin Mohammad, Abdul Hannan, Alan Suud Maadi
Being declared in 2015 in Rio De Janeiro, Brazil, sustainable development goals (SDGs) has an aim to answer various humanitarian-environment crisis of millennium era (MDGs). One of the main problems which become a focus is woman’s participation. Especially in development context, whether in international, national, or local scope. This paper entitle, The Marketing Strategy of Madura Tourism Industry Area trough Sustainable Development Based Gender. In particular, this study has an aim to analyze the existential of Madura woman, dealing with the area development based SDGs. Various crucial issues which become a focus of this study namely; the dynamic Madura tourism industry, sustainable development concept, and development idea based gender. The three crucial issues above will be elaborated based on the three research problems below: 1).How is the existence of Madura tourism? 2).Whatis the definition of sustainable development? 3). How is the position of gender plays a role and strategic function in marketing activity of Madura tourism industry for the next? This study is qualitative method. The data of this paper is from two sources namely primary and secondary data. The theory perspective of this study is using area marketing theory of Richard Florida and Femenis George Ritzer theory. In general, this paper has an aim to describe how the dynamic Madura tourism industry is, this study has big contribution in offering the Madura development idea, especially in promoting the local industry area to sustainable development area carrying the spirit of equality.
Keywords: Marketing area, Madura tourism, sustainable development, Gender.
Mezheplerin teşekkül etmeye başladığı ilk
dönemlerden itibaren istihsanın bir istidlal yöntemi olup olmadığı
tartışılagelmiştir. Bu tartışmaların temelinde kavramsallaşma sürecini henüz tamamlamamış
olan istihsan teriminin çağrıştırdığı keyfiliğin/sübjektivitenin etkisi çok
fazladır. Bu yüzden istihsanı bir yöntem olarak benimseyenler, ağır ithamlara
maruz kalmışlardır. İstihsanı benimseyenlerin başında Hanefî hukukçular
gelmektedir. Öyle ki istihsan yöntemi Hanefî mezhebiyle anılır hale gelmiştir.
Bununla birlikte mezhebin önde gelen temsilcilerinden biri olan ve kıyas
metodunu kullanmasıyla ön plana çıkan Züfer b. Hüzeyl’in istihsana yaklaşımıyla
ilgili iki farklı yaklaşım tespit edilmiştir. Yaptığımız araştırma ve inceleme
neticesinde her iki tespitin de isabetli olmadığını; Züfer b. Hüzeyl’in kıyas
yapmadaki becerisinin yanı sıra istihsana müracaatta sonuna kadar kıyas
taraftarı olduğunu; ancak kıyasın meselelere çözüm üretmede yetersiz kaldığı ya
da doğru sonuç vermediği durumlarda ise ızdırârın da bir gereği olarak meseleyi
hükümsüz bırakmama adına istihsana müracaat ettiği görülmektedir. Sonuç olarak
Züfer b. Hüzeyl’in genel hatlarıyla Hanefî usulüne bağlı kalmakla birlikte
istihsanı bir istidlâl yöntemi olarak kullanma hususunda çerçeveyi oldukça
daralttığını; kıyasa başvurma konusunda ise sınırları mümkün olduğunca geniş
tuttuğunu söylemek mümkündür.
Genel olarak “daha güçlü bir
delil sebebiyle meselenin benzerlerine verilen hükümden vazgeçip başka bir
hükme yönelme” şeklinde tarif edilen istihsan mezheplerin oluşmaya
başladığı hicri II. asırdan itibaren mahiyeti ve istidlal yöntemi olup olmaması
bakımından tartışıla gelmiştir. Öyle ki istihsân taraftarları ve muhalifleri
şeklinde iki farklı yaklaşım ortaya çıkmıştır.
İstihsana muhalif olanlar,
istihsanı benimseyip ona göre bir takım fıkhî istidlallerde bulunanları kendi
arzularına göre hüküm vermek ve yeni bir şeriat ihdas etmekle suçlamışlardır.
Ancak bu muhalif yaklaşımın sergilenmesinde kavramsallaşma sürecini henüz
tamamlamamış olan istihsan teriminin çağrıştırdığı keyfilik/sübjektif anlamının
etkisi çok fazladır.
İstihsana şiddetle muhalefet edenlerin
başında İmam Şâfiî gelmektedir. Ancak Şâfiî, “müt’a”nın miktarının otuz dirhem, şüf’anın müddetinin
üç gün olarak takdir edilmesinde istihsana başvurmakta, hatta bizzat “istihsân
yapıyorum” diyerek bu kavramı kullanmaktadır. Bu yüzden Şâfiî’nin muhalefetinin
istihsân yoluyla ulaşılan hükümden ziyade, istihsânın oturduğu “istisna
mantığı”na yönelik olduğu söylenebilir.
Şâfiî’nin istihsan karşıtlığı
daha ziyade istihsan ile özdeşleşen Hanefîlere yöneliktir. Özellikle Hanefî
mezhebinin kurucu imamlarından Ebû Hanîfe ile öğrencileri Ebû Yûsuf ve İmam
Muhammed’in istihsana sıkça müracaat ettiği görülmektedir. Ancak Züfer’in
istihsana bakış açısıyla ilgili kaynaklarda yeterli ve sağlam bilgiler
bulunmamaktadır. Hem mezhebin kurucu imamlarından biri hem de kendine has fikirleri
olması hasebiyle Züfer, bu noktada araştırılmaya ve incelenmeye değer bir
kişiliktir.
Günümüz araştırmacıları tarafından
Züfer’in istihsana yaklaşımı ile ilgili farklı tespitler yapılmıştır. Bunlardan
biri, Züfer’in Hanefî mezhebinin diğer kurucu imamları gibi istihsanı bolca
kullandığı şeklindeki tespit; diğeri ise istihsan konusunda Şafii ile aynı
çizgide olduğu tespitidir. Her iki çalışma da doğrudan Züfer’in istihsana
yaklaşımıyla ilgili olmadığı için, araştırmacılar bu tespitlerini dayandırdıkları
argümanlara işaret etme gereği hissetmemişlerdir.
Züfer hocası Ebû Hanîfe’den çok kısa bir süre sonra vefaat
etmiş, hocasından sonraki sekiz yıllık sürenin yaklaşık altı yılını da Basra’da
geçirmiştir. Bu yüzden mezhebin diğer kurucu imamları gibi hakkında detaylı
bilgi bulunmamaktadır. Ayrıca herhangi bir eserinin bulunmaması ya da bize
ulaşmamış olması da Züfer’in istihsana bakışıyla ilgili görüşlerinin tespitini
bir hayli zorlaştırmaktadır. Bu durum, meselenin tahkiki için ilk dönem Hanefî
kaynaklarına müracaatı zorunlu kılmaktadır.
Özellikle klasik dönem Hanefî mezhebine ait usûl ve
furû-ı fıkıh literatüründe yaptığımız incelemede de Züfer’in istihsana
yaklaşımıyla ilgili bir bilgiye ulaşamadık. Ancak hemen hemen bütün tabakât
müellifleri Züfer hakkında “kıyasçı” nitelemesi yapmakta ve onun kıyas delilini kullanmadaki becerisine
ve uzmanlığına vurgu yapmaktadırlar. Bu da oldukça dikkat çekicidir.
Ancak doğrudan Züfer’in fıkhını inceleyen Pîrizâde ve Kevserî’nin eserlerinde,
onun hakkındaki “kıyasçı” ya da “kıyas konusundaki uzman” nitelemelerinden
kastedilenin ne olduğuna yani felsefi arka planına dair herhangi bir bilgi bulunmamaktadır.
Züfer hakkındaki bu nitelemelerden iki farklı sonuca
ulaşılabilir: Bunlardan birisi
onun, hükmü naslarda bulunmayan meselelere kıyası tatbik konusunda çok başarılı
ve yetkin olduğu; diğeri ise istihsan ve kıyasa göre farklı hükümlerin
verilebileceği fıkhî meselelerde istihsan karşısında kıyasa sıkı sıkıya
bağlılığıdır.
İkinci anlamın
kastedilmiş olması kuvvetle muhtemeldir. Çünkü Züfer dışındaki diğer kurucu
imamların da kıyas yapma konusunda en az Züfer kadar mâhir ve becerikli
oldukları kaynaklar da sabittir. Ayrıca klasik Hanefî literatüründe yer alan
bazı bilgiler de bu görüşü desteklemektedir.
Bununla birlikte çağdaş
araştırmacılardan Muhammed Biltâcî de ikinci yaklaşımı teyit eden şeyler
söylemektedir: “Züfer
istihsanla
hüküm vermenin alanını mümkün olduğunca daraltma; kıyasa başvurma konusunda ise
sınırları alabildiğince genişletme çabası içerisindedir. Züfer’in istihsana
neredeyse hiç müracaat etmemesi, onu üzerinde ittifak edilen Hanefî mezhebinin
genel esaslarının dışarısına çıkarmaz. Çünkü Züfer’in yöntemi genel hatlarıyla
bu metodun bizzat kendisidir. Züfer’in fıkıh anlayışı umumiyetle bu usul
çerçevesinde şekillenmektedir. Bu yüzden onun da kaynakları aynı şekilde kıyas
ve istihsandır. Ancak pratikte meselelere tatbik ederken kıyası daha fazla,
istihsanı ise nadiren tercih etmektedir. O, istihsana meselelere tatbiki
çerçevesinde muhalif davranmaktadır. Bu muhalefet ise, kıyas ve istihsandan
birisiyle amel etmeye kökten karşı çıkmak ya da tümüyle onu reddetmek anlamına
gelmemektedir.”
Klasik Hanefî literatürü üzerinde yaptığımız
araştırmalarda Züfer’in istihsana çok sınırlı bir alanda sadece dört konu
özelinde müracaat ettiğini tespit edebildik. Bu örneklerin dışında istihsana
başvurduğu başka bir yer bulamadık. Züfer’in buralarda istihsanı tercih etmesi, kıyasın uygulanma imkânının olmamasıyla değil;
belki, onun nazarında kıyasın ihtiyaca cevap vermemesiyle ya da doğru sonuca
götürmemesiyle açıklanabilir.
Bununla birlikte Züfer’in fıkıh
pratiğindeki istihsan uygulamaları incelendiğinde diğer üç imamın tamamının ya da
bazılarının kıyasa dayanarak hüküm verdikleri görülmektedir. Bu durum, Züfer’in
istihsana hangi durumlarda ve ne amaçla müracaat ettiğine dair genel
geçer bir kuralın belirlenmesini de oldukça zorlaştırmaktadır.
Ayrıca
Züfer’in dar bir alanda da olsa istihsana müracaat etmesi, günümüz bazı araştırmacıları
tarafından dillendirilen onun,
istihsanı mezhebin diğer imamları gibi sıkça kullandığı ya da reddettiği
şeklindeki tespitlerinin gerçeği yansıtmaktan uzak olduğunu da ortaya
koymaktadır. Kısaca ifade etmek gerekirse Züfer için kıyas
esas olmakla birlikte, sınırlı ve dar bir alanda da olsa istihsana müracaat
etmektedir.
In the massive online worlds of social media, users frequently rely on organizing themselves around specific topics of interest to find and engage with like-minded people. However, navigating these massive worlds and finding topics of specific interest often proves difficult because the worlds are mostly organized haphazardly, leaving users to find relevant interests by word of mouth or using a basic search feature. Here, we report on a method using the backbone of a network to create a map of the primary topics of interest in any social network. To demonstrate the method, we build an interest map for the social news web site reddit and show how such a map could be used to navigate a social media world. Moreover, we analyze the network properties of the reddit social network and find that it has a scale-free, small-world, and modular community structure, much like other online social networks such as Facebook and Twitter. We suggest that the integration of interest maps into popular social media platforms will assist users in organizing themselves into more specific interest groups, which will help alleviate the overcrowding effect often observed in large online communities.
We investigate choice principles in the Weihrauch lattice for finite sets on
the one hand, and convex sets on the other hand. Increasing cardinality and
increasing dimension both correspond to increasing Weihrauch degrees. Moreover,
we demonstrate that the dimension of convex sets can be characterized by the
cardinality of finite sets encodable into them. Precisely, choice from an n+1
point set is reducible to choice from a convex set of dimension n, but not
reducible to choice from a convex set of dimension n-1. Furthermore we consider
searching for zeros of continuous functions. We provide an algorithm producing
3n real numbers containing all zeros of a continuous function with up to n
local minima. This demonstrates that having finitely many zeros is a strictly
weaker condition than having finitely many local extrema. We can prove 3n to be
optimal.