Hasil untuk "Islam. Bahai Faith. Theosophy, etc."

Butet Dorowati, Adam Adam, Beby Masitho Batubara

This study aims to analyze the role of the North Sumatra Provincial Civil Service Police Unit (Satpol PP) in controlling street children in the Kampung Lalang area, on the border between Medan City and Deli Serdang Regency, and to identify the obstacles encountered in its implementation. The research method used a qualitative approach with interview, observation, and documentation techniques. The research informants consisted of Satpol PP officials, relevant social agencies, and street children who were the objects of control. The results showed that the role of Satpol PP had been carried out based on Biddle's (1986) role theory, which includes normative, functional, coordinative, social expectation, and rehabilitative roles. Although the normative and coordinative roles were carried out quite well, the implementation of the rehabilitative and social roles was not optimal due to limited resources and weak cross-sector coordination. Internal obstacles included limited personnel, facilities, and budget, while external obstacles included family economic factors, low educational awareness, and a lack of guidance facilities. This study recommends strengthening the institutional capacity of Satpol PP, inter-agency synergy, and a child protection-based approach to enforcement.

Noor Wahidatul Muyasaroh, Zulham Qudsi Farizal Alam

Background and Objectives: Popular culture has become a major arena for identity construction and value negotiation among youth worldwide. In Indonesia, the global rise of Korean Pop (K-Pop) has sparked tension with religious values, particularly as some Muslim preachers on social media reject K-Pop by citing specific hadith. This study investigates how hadith are represented in online preaching discourses against K-Pop and explores their role in shaping Muslim youth identity within the digital public sphere. Methods: A qualitative approach was employed using Fairclough’s critical discourse analysis. Data were collected from Instagram, YouTube, and TikTok content where hadith were invoked to criticize K-Pop. To deepen interpretation, the analysis combined Abou El-Fadl’s hermeneutics of moral reading with a socio-historical contextual approach, enabling the distinction between literal and contextual uses of hadith in digital da‘wah narratives. Main Findings: The findings demonstrate that hadith such as man tasyabbaha biqawmin fahuwa minhum and al-mar’ ma‘a man ahabba are often interpreted literally to portray K-Pop admiration as a threat to Islamic faith. However, moderate preachers adopt contextual readings that integrate ethical and historical considerations, offering more inclusive approaches to engaging youth. Contribution: This article contributes by filling a gap in existing literature that rarely foregrounds hadith as the core analytical object in the study of religion and popular culture. It provides a critical framework for understanding how sacred texts function in digital identity negotiation. Conclusion: The study concludes that contextual and ethically grounded interpretations of hadith are essential for developing communicative, relevant, and non-authoritarian da‘wah strategies, empowering Muslim youth to engage critically with global cultural flows while retaining strong religious identity.

Hasan Rusydi, Muhammad Rifat

The discourse of ‘urf in Islamic fiqh has been a topic of discussion and attention in recent years. One of the related discourses is the emergence of Fiqh Nusantara as part of the Islam Nusantara discourse that was established and promoted by Nahdlatul Ulama in its Congress held in Jombang in 2015. This discourse is an effort to renew Islamic fiqh by paying more attention to local customs, the prevailing ‘urf, as well as the diverse cultures in Indonesia. Fiqh Nusantara uses the theory of ‘urf as the main method to understand shar‘i texts and formulate Islamic laws. This research also compares the theory of ‘urf in Fiqh Nusantara with the discussion of classical scholars in the treasures of Islamic fiqh and examines how Orientalists study this theory. This research highlights how the concept of ‘urf underwent a transformation, from being considered as an independent argument, following other valid arguments, to an independent argument equal to the Qur’an, Hadith, Ijma‘, and Qiyas. In addition, this research also examines how Orientalist and modernist studies influenced this change in concept, as well as how modern nation-states transformed ‘urf from a mere source of shar‘i law in Islamic fiqh to a symbol of national identity that every country should build and be proud of. This transformation is even used as a differentiator between one country and another around the world.

Zalik Nuryana, Fadhlurrahman Fadhlurrahman , Yusuf Hanafiah et al.

Muh Ghozali Rahman

Didalam artikel ini menjelaskan mengenai konflik yang terjadi antara Arab Saudi dan Qatar pada tahun 2017.Konflik tersebut berujung pada pemutusan hubungan diplomatik oleh Arab Saudi terhadap Qatar.Aliansi yang dilakukan oleh Qatar dengan Iran mempengaruhi sikap yang diambil oleh Arab Saudi.Teori Balance of power dari tulisan KennethWaltz.Balance of power adalah suatu kondisi dimana negara ingin mempertahankan stabilitas sistem yang sudah ada(dalam sistem Anarki) tanpa merusak setiap unit negara dalam sistem internasional.Penulis menarik hasil dari penelitian ini yakni ditemukannya ancaman stabilitas ekonomi politik dan kepentingan nasional Arab Saudi atas aliansi yang dilakukan oleh Qatar dengan Iran.Didalam konflik yang terjadi, Qatar mempererat hubungan negaranya dengan Iran khususnya dalam ranah produksi sumber daya alam minyak dan gas LNG.Kerjasama LNG tersebut sukses sehingga dianggap sebagai sebuah ancaman bagi stabilitas perdagangan minyak Arab Saudi.

Muhammad Yunus Patawari, Dyah Rachmawati Sugiyanto

Cinemas or movie theaters are one of the industries that can hold its own amidst digital disruption. As a means of distribution and exhibition of conventional films, cinemas have the ability to adapt themselves to various digital innovations; starting from the audio-visual projection device, ticketing, payment system to 3D technology. The existence and survival of a cinema rely on two factors, namely film distribution and moviegoer factors, the COVID-19 pandemic has shifted these two factors. If previously movie distribution and moviegoing occurred conventionally, the two activities have shifted considerably to online distribution/streaming. This study analyzed the paradigm shift in film distribution and moviegoing during and after the pandemic using a “three-stage model of theory building” as an analytical tool which is part of the descriptive-qualitative methodology. The results showed that the COVID-19 pandemic is an anomaly that is shifting the paradigm in conventional film distribution as evidenced by the fact that it is not new media that pose a threat to the existence of cinemas, but the insubstantial social functions and cinema activities during the pandemic. There are five factors why cinemas will continue to develop as a film distribution and exhibition medium post COVID-19: cinema adaptation, big screen sensation, entertainment and social values, historical values, and economic factors.

Abdul Basit

In this globalization and information era, the role of multicultural counseling is very urgent for the community. Given the cultural exchange between one country and another country is so massive. If a counselor only focuses on the client's person without regard to the cultural factors influence it, then the process of implementing counseling can cause bias and ineffective. In its historical development, the theory and practice of multicultural counseling is still dominated by multicultural counseling originating from the West. Meanwhile, Indonesia is a country where the majority of the population is Muslim and in terms of culture differs from rational, individualist, and materialist of Western cultures. Therefore, this paper describes multicultural counseling in an Islamic perspective as an alternative to the development of multicultural counseling in Indonesia. The different human concepts, cultures, and values developed by Islam form the basic foundation in the multicultural counseling process. From this basic difference, the author further explains the competence and practice of multicultural counseling in Islam, especially in Indonesia. In obtaining the comprehensive data, the authors conducted a qualitative study by taking data sources derived from the al-Qur'an, al-Hadith, and the results of the thinking of Muslim scientists related to multicultural counseling.

Şule Yüksel Uysal

Hadislerin doğru anlaşılması, dili iyi bilmenin yanı sıra sözün söylendiği ortam ve bağlam ile sözü söyleyenin kastını da bilebilmeyi gerektirir. Dilin içinde zamanla anlamı değişip gelişen sözcüklerin varlığının yanı sıra deyimsel kullanışları sebebiyle gerçek anlamıyla ilgisi tama-men kopmuş sözcüklerin bulunması ise anlama için daha fazla çaba göstermeyi zorunlu kıl-maktadır. Nitekim Hz. Peygamber’in (s.a.v.) Veda Haccı’nda Mekke’den ayrılacağı zaman Hz. Safiyye için söylemiş olduğu ‘akrâ-halkâ sözü de genelde uğursuzluk anlamıyla bağdaştırılan ve özel olarak incelemeyi gerektiren ifade biçimlerinden biridir. İfadenin doğru anlam ve kulla-nımının tespiti önemli bir yanlış anlaşılmanın önüne geçecektir. Nitekim ifadenin şerhlerde ve bazı çevirilerinde yalnızca lafzî karşılıklarıyla yetinildiği görülmektedir. İfadenin gerek sözlük-ler gerekse daha özel bir amaçla kaleme alınmış Ġarîbu’l-Hadîs türü eserlerdeki açıklamaları ile şerhler ve çevirilere yansımasının ele alındığı çalışma tüm bu verilerden yola çıkarak sünnetin diğer verileri ile uyum arz eden en doğru karşılığı bulmayı amaçlamaktadır.Özet: Hz. Peygamber Veda Haccı sonrasında Mekke’den ayrılacağında eşlerinden Hz. Safiy-ye’nin adet olduğu bilgisi kendisine ulaşmıştır. Bunu duyunca Safiyye’nin farz olan tavafı ya-pamadığını zanneden Hz. Muhammed, eşine yönelik olarak ‘akrâ halkâ ifadelerini kullanmıştır. Bu ifadeler dilde sık kullanılan bir ifade değildir. Bazı eski Arap şiirlerinde karşımıza çıkan bu ifadeler geçmiş ümmetlerin kıssaları anlatılırken bazı hadislerde birkaç defa zikredilmiş, Pey-gamberimiz tarafından da görebildiğimiz kadarıyla yalnızca Safiyye’ye yönelik olarak kulla-nılmıştır. Peygamberimizin bu sözü söylemesinin sebebi Safiyye’nin adet olduğunu bildirmesinin ardın-dan onun farz olan tavafı yapmadığını zannetmesidir. Bu zannına bağlı olarak Hz. Peygamber Mekke’de bir süre daha kalmaları gerekeceğini düşünmüş, aslında yola çıkmaları gerekirken kalabalık bir hacı grubu ile birlikte Mekke’de bir süre daha kalmanın zorluğunun yarattığı şaşkınlık ve endişe ile bu sözü söylemiştir. Ancak bu sözlerin anlamı ile ilgili olarak gerek ter-cümelerde görülen çeşitlilik gerekse şerhlerde görülen olumsuz içerikli bazı yorum ve çıka-rımlar bu çalışmanın ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Kelimelerin anlamları ile ilgili klasik sözlüklerde ve Ġaribu’l-Hadîs türü eserlerde yeterli mik-tarda bilgi bulunmaktadır. Bu eserler, kelimelerin kökünde ölüm, yaralama, kısırlık, hastalık, uğursuzluk, yas tutma gibi anlamların bulunduğunu ortak olarak ifade etmektedir. Kelimelerin türediği temel kökler bu anlamlara sahip olmakla beraber ifadeler aslında bir değişim ve dönü-şüm geçirmiştir. Arap dilinde var olan başka bazı örneklerde olduğu gibi bu kelimeler aradan geçen uzun zaman sonucunda asıl kök anlamları ile ilgisini yitirmiş ve ondan bağımsız olarak daha çok şaşırma durumunu bildirmek üzere kullanılır olmuşlardır. Hem klasik kaynaklar, hem de konuyla ilgili yapılan çağdaş çalışmalarda bu bilgiye yer verilmektedir. İfadelerin kök anlamlarından bağımsız hale geldiği ve şaşkınlık durumunda kullanılan hayret bildiren bir anlama sahip olduğu bildirilmesine rağmen gerek Türkçe çevirilerinde gerekse bazı şerhlerde olumsuz vurgular ön plana çıkmaktadır. Türkçe çeviriler içerisinde lafza bağlı ve daha çok uğursuzluk anlamının vurgulandığı çeviriler hakim olmakla birlikte bazen şaşkınlık anlamını veren çeviriler, bazen hiçbir biçimde kelime ile ilgisi olmayan çeviriler yapılmış bazen de çeviri yerine kelimeyi latinize etmekle yetinilmiştir. Ayrıca kelimeye anlam verilir-ken kullanılan beddua üslubu olumsuzluk anlamını daha fazla ön plana çıkarmaktadır. Şerhlerin geneli ifadeler ile ilgili çok fazla bilgi vermezken bazı müelliflerin kelimelere olum-suz anlam verdikleri, buna bağlı olarak Hz. Safiye ile Hz. Âişe arasında bir kıyaslamaya gittikleri görülmektedir. Çünkü Hz. Âişe’nin özel durumu sebebiyle umre yapamayışı kendisini üzmüş o da bu durumu Peygamberimize iletmişti. Peygamberimiz de onun bir şekilde umre yapabil-mesi için ona çözüm üretmişti. Bu olayda Hz. Peygamber Âişe’ye çözüm üretip onu teselli ederken benzer bir olayda Safiyye için ‘akrâ halkâ demesi bazı şârihleri Safiyye’nin peygambe-rimizin gözünde Âişe kadar değerli olmadığı sonucuna götürmüştür. Oysa ki ulaşılan sonuç isabetli değildir. Bir başka şerhte hiçbir delil olmadığı halde Safiyye’nin peygamberimizle ko-nuşurken haddini aştığı buna bağlı olarak “dili uzun” anlamına gelecek şekilde Peygamberimi-zin ona bu sözleri söylemiş olma ihtimali nakledilmektedir. Bir başka şerh ise bu sözden yola çıkarak bir erkeğin kendisini geciktirdiği zaman hanımına ağır söz söyleyebileceği hükmünü çıkarmıştır. Daha çok kelimelerin olumsuz anlamlara sahip olduğu zannı üzerinden yürüyen ve buna bağlı sonuçlar üreten çıkarımlar sünnetin diğer verileriyle bağdaşmamaktadır. Hayatı boyunca diğer eşlerinin Yahudi kızı olmasından dolayı Safiyye’ye yönelik eleştirilerine karşı Safiyye’yi savu-nan, hatta ona akıl verip kendisini savunması için yol gösteren Peygamberimizin aynı eşi için uğursuzluk içeriği olan bir sözü söylemesi kanaatimizce pek çok açıdan imkansızdır. Uğursuz-luk anlamı verildiği takdirde Peygamber öncelikle “Uğursuzluk yoktur” anlamındaki sözüne kendisi muhalefet etmiş olacaktır. Ayrıca Peygamberin hayatının her alanında hanımlarla iletişiminde görülen letafet bir eşine uğursuz demesini imkansız kılmaktadır. Yalnızca kendi örnekliği ile değil hanımlara kibar davranmaları konusunda mümin erkeklere yönelttiği ısrarlı uyarıları ile de bilinen Hz. Peygamberin Hac gibi özel bir ibadet sonrasında çadırının önünde üzgün bekleyen eşine bu sözü söylemesi imkansız görünmektedir. Gerek dinin temel ilkeleri gerekse üsve-i hasene olarak gönderilen Hz. Peygamberin yaşantısı ile taban tabana zıt olan bu tür çeviriler beraberinde pek çok sorunu getirmektedir. Bir yandan kadınlara ve onların kendilerine özgü hallerine karşı müsamahasız, kadınları aşağılayan, istedi-ği zaman kaba ve çirkin sözler söyleyebilen bir peygamber portresi çizilirken diğer yandan ümmetine yönelttiği uyarılara kendisi uymayan bir peygamber görüntüsü ortaya çıkmaktadır. Oysa klasik sözlüklerin verdiği bilgilerden yola çıkarak kelimelerin o anda karşılaşılan duru-mun büyüklüğü ve vahametine işaret edecek ve şaşkınlığı da bildirecek şekilde “Şimdi yandık!” veya “Vay başımıza gelene!” çevirisi tüm bu olumsuz sonuçları engelleyecektir. Makalenin ana konusunu oluşturan ‘akrâ halkâ deyişlerinden de yola çıkarak diğer pek çok alanda olduğu gibi dini metinlerin, özellikle de hadislerin tercümesi bu konuda dikkatle üzerin-de durulması gereken bir alan olarak karşımıza çıkmaktadır. Çünkü hadislerin tercümesi, Arapça bilmeyenlerin Peygamber yaşantısını öğrenmelerinin tek yolu olarak gayet önemli bir işleve sahiptir. Bu sebeple çalışmanın ulaştığı temel sonuçlardan biri de hadislerin tercümeleri için yalnızca bir miktar dilbilgisinin yeterli olmadığı yönündedir. Aksine hadisleri tercüme edecek kimselerin hadislerin söylenme sebepleri, diğer hadislerle ilişkisi, hadisin temel ilkeler doğrultusunda anlaşılması gibi alana ait pek çok yeterliliğinin bulunması zorunludur. Bu alan bilgisinin ötesinde dildeki garip kelimeler, zamanla ortaya çıkan anlam daralmaları, genişleme-leri ve kaymaları, atasözleri, deyimsel ifadeler gibi özel çalışma gerektiren alanlara da hakim olması beklenmelidir. Aksi takdirde gerçekle bağdaşmayan yanlı ve yanlış bir peygamber tasavvurunun önüne geçmek imkansız hale gelecektir.

Nazife Nihal İnce

Bugün üç ana daldan oluşan belâgat ilmi oluşumunu tamamlama sürecinde çeşitli kanallardan beslenmiştir. Sistematik belâgatin teşekkülünden önce biri şair ve ediplerin diğeri ilim adamlarının temsil ettiği iki belâgat akımı bulunduğu kabul edilir. Bu makale, belâgat alanında kalem oynatmış başlıca isimlerden biri olan Ebû Osmân el-Câḥiẓ’ın (255/869) teşekkül öncesi dönemin belâgat akımları arasındaki yerini tespit etmeyi amaçlamaktadır. Araştırmada ağırlıklı olarak dokümanter analiz yöntemi kullanılacaktır. Câḥiẓ’ın belâgate dair nakil ve tespitleri sistematik belâgatin parametreleri, kategorileri ve kavramları doğrultusunda çözümlenecektir. Câḥiẓ’ın belâgat anlayışını sistematik belagatin süzgecinden geçirmekle teşekkül öncesi dönemde farklı gayelerle ele alınan belâgatin sistematik belagat içerisindeki payı ortaya çıkarılmış olacaktır. Araştırmanın diğer bir katkısı ise Câḥiẓ’ın belâgat tasavvurunu ana çizgileriyle belirlemek olacaktır. Câḥiẓ’ın belâgat tasavvurunun anlaşılması da kendine has belâgat ve beyân kavramlarının anlaşılmasını kolaylaştıracaktır. Zira Câḥiẓ, beyân adını verdiği geniş bir bildirişim çerçevesi tasarlamış ve belâgati bu tasarımın içerisinde bir alt kategori olarak ele almıştır. Belâgat bu tasarımda sözlü bildirişim vasıtasının konusudur.Özet: Belâgat adında bir disiplinin oluşması birtakım aşamalardan geçerek mümkün olmuştur. İkna edici güzel sözleri nitelemek için tedavül edilen belâgat vasfı, çeşitli çevrelerin ilgisini çekerek çeşitli vesilelerle ele alınmış ve konu üzerine birtakım düşünceler kaydedilmiştir. Söz konusu birikim ve kayıtlar sonradan sistemleşecek olan belâgat ilminin nüvesini oluşturacak birtakım esaslar ve prensipler içermektedir. Kaydedilen esaslar ve prensipler yığınına belâgat ilmi adı verilemeyeceğine göre bunlara belâgat fikri demek mümkündür. Mezkûr dönemde ortaya çıkan müstakil çalışmaların edip-şairler tarafından yazıldığı görülür. Ancak müstakil eserler telif edilmemiş olsa da dil ve din âlimleri de eserlerinde belâgat meselelerine değinmişlerdir. Belâgat ilminin beslendiği temel iki kanal olduğunu söylemek mümkündür: Bunlar şair ve ediplerin temsil ettiği edebî tenkit kanalı ve çoğunluğu din ilimleri olmak üzere çeşitli ilim dallarının bir ucundan tuttuğu diğer kanal. Edebî tenkit kanalı, tarih içerisindeki birtakım sosyal ve ilmî gelişmelerin bir mahsulüdür. Cahiliye şiiri, oluşmakta olan dilbilgisine hizmet eden bir veri kaynağı kabul edilerek yoğun bir cahiliye şiiri derleme hareketi başlamıştır. Derlenen cahiliye şiiri sadece dilbilimcilerin hizmetine sunulan bir kaynak değil, edip ve şairlerin hem inşat ettiği hem de değişmeye başlayan şiirlerine model aldıkları edebî miras olmuştur. Söz konusu yenilenmeler edip ve şairlerin eski-yeni arasında kıyaslamalar yapmasına yol açmış ve bu gelişmeler edebî tenkitte kullanılacak birtakım kıstaslara da ihtiyaç duyurmuştur. Nihayet bu tenkit faaliyetleri, içerisinde belâgat kelimesinin de bulunduğu birçok kelimeyi tedavüle sokmuştur.Din ilimleri kanadında ise belâgat, ekseriyetle i’câzu’l-Kur’an bahsinde kullanılan bir kavram olmuştur. Teolojik zeminde sürdürülen Kur’an’ın mucizliği tartışmaları, Kur’an ayetlerinin beliğ oluşunu somut örneklerle anlatabilme isteğini uyandırmış olmalı ki dil ilimlerinin araçlarını kullanan bir mecraya doğru kaymaya başlamıştır. Kelam, fıkıh ve tefsir gibi din ilimlerinin tazyikiyle şekillenmeye başlayan kanalı dilbilgisinin geliştirdiği belâgat; edip ve şairlerin çalışmalarıyla şekillenmeye başlayan kanalı ise edebiyatın geliştirdiği belâgat olarak adlandırabiliriz. Dilbilgisinin oluşumu sonrası ile belâgat ilimlerinin oluşumu arasındaki süre içerisinde bugünkü anlamıyla bir belâgat ilminden söz etmek mümkün değilse de, bir belâgat tasavvurunun bulunduğu açıktır. Teşekkül öncesi dönemin belâgat fikrini yansıtan âlimlerden biri de Ebû Osmân el-Câḥiẓ’dır. Câḥiẓ, ikna edici ve güzel konuşma konusunu sadece el-Beyân ve’t-tebyîn adlı eserinde ele almamıştır. Muhtelif yazılarında kimi zaman satır aralarında kimi zaman ise müstakil bir bahis ayırarak güzel ve etkileyici sözün niteliklerinden bahsetmiştir. Câḥiẓ, beyân adını verdiği bildirişim teorisini manayı iletmeye yarayan bütün vasıtaları dikkate alarak kurgulamıştır. Mana iletmeye ya da kısaca bildirişmeye yarayan vasıtaları: lafız, işaret, sayı, yazı ve duruş olmak üzere beşe ayırır. Eser, beyân vasıtalarından biri olan lafız/dil vasıtasının ileticiliğini konu edinen belâgate önemli bir yer ayırır. Eserde ele alınan meseleler, sonradan gelişen sistematik belâgatin normlarına uymasa da teorik belâgat incelemelerinde önemli kaynaklardan biri olma vasfını hala sürdürmektedir. Sistematik belâgat ile Câḥiẓ’ın beyân projesi, çerçeve itibariyle farklı olmalarına rağmen birbiriyle örtüşmekte ve aralarında bütün-parça ilişkisi bulunmaktadır.  Câḥiẓ’ın geliştirdiği beyân, mimik ve işaretlerin de dikkate alındığı bildirişimin geniş alanını ifade ederken; belâgat, geniş bildirişim alanının bir parçası olan sözlü bildirişim alanını ifade etmek üzere kullanılmaktadır. Sistematik belâgatte sözcük, söz ve söyleyenin niteliği olan belâgat ile sözcük ve söyleyenin niteliği olan fesâhati ayırmak önemlidir. Câḥiẓ’ın kullandığı belâgat ve fesâhat kelimelerinin izini sürdüğümüzde bunları birbirinin yerine kullandığı görülmektedir. Diğer taraftan anlamın netliği konusunda lafzın veya lafızların dinleyiciye mesaj iletiyor olması yönüne vurgu yapması belâgati terkiplere yani sözlere has bir özellik olarak mütalaa ettiğini gösterir ki sistematik belagatle bu konuda birleşir. Ona göre yanlış dizilmiş bir cümlenin muhatap tarafından anlaşılıyor olması sözün bizatihi beliğ yani muradı ileten olduğu anlamına gelmemelidir. Özetle diyebiliriz ki Câḥiẓ, sistematik belâgatin önemsediği belâgat-fesâhat ayrımına girmemiş olsa da belâgat kelimesini kullanış biçimi benzer bir ayrıma riayet ettiğini gösterir. Sistematik belagatte belirleyici olan muktaza-i hal faktörünün Câḥiẓ’ın belâgat anlayışında da dikkate alındığı anlaşılmaktadır. Şu var ki Câḥiẓ muktaza-i hal faktörünü genellikle sözün uzunluk ve kısalık durumuyla birlikte mütalaa etmiş ve cümle dizilişine yansıyan yönlerine değinmemiştir. Belâgat ilminde sözün iletim kabiliyeti ile sözü güzelleştiren anlatım şekilleri birbirini tamamlayıcı unsurlardır. Ancak Câḥiẓ’ın bunlardan sözün iletim kabiliyetine ağırlık vermiş olduğu görünmektedir. Az da olsa kullandığı bazı terimler olmuştur, îcâz, itnâb, ishâb ve kinâye bunlardan bazısıdır. Anılan kelimelerin bir kısmı bugünkü terim anlamlarına benzer bağlamlarda kullanılmış olsa da çoğu birden fazla anlamı karşılayacak bağlamda ve sözlük anlamında kullanılmıştır. Bu kavramlardan biri olan îcâz, Câḥiẓ’ın kullanımında manaları az lafızla ifade etmenin adıdır. Anlatım türleri ve söz sanatlarını karşılayan kelimelerin yerleşik bir kullanıma kavuşamaması esasında el-Beyân ve’t-tebyîn’in sistemli bir anlatım biçimleri incelemesi yapmak gayesiyle yazılmamış olmasındandır. İkna edici ve güzel sözleri birçok boyutuyla incelemeyi amaçlayan müellifin hatibi göz önünde bulunduran bir bakış açısına sahip olması, eserin söz üretene rehberlik edecek bir tasarıyla ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bu da haliyle söz analizi yöntemiyle mümkün olabilecek olan söz sanatları incelemesinden alıkoymuştur. Câḥiẓ, belâgat nitelemesini çoğunlukla sözlü icra bağlamında kullanmıştır. Ona göre yazılı metinler ile icra edilen hutbeler stil olarak farklıdır ve dolayısıyla bu iki türün belâgat kriterleri de farklı olmalıdır.

CHATTHIDA YUKHONG, THONGCHAI PHUWANATWICHIT, CHARIN MANGKHANG et al.

The socialization concept is a part of concept that causes the people or citizens to have the characteristics needed by the community or society. The school is an important institution of socialization through educational managements by creating a learning processes aimed at changing human behaviors and attitudes into the planned valuable and desirable directions. In addition, educational managements have created the foundations of ways of thinking, actions or interactions involving individuals and their societies. Therefore, if there is a proper education or socialization process, it will lead to quality of education and citizenship. This article originated from reviewing relevant documents by reviewing socialization concepts and educational management developments of Muslims through private Islamic schools in the southern border provinces of Thailand before 1961 until the present. It reflects the developments of socialization in order to create a Muslim citizenship and the socialization processes to be in line with the government educational management policies. But at the same time, the socialization processes also maintain the identity of the Muslims in Thailand.

Ahmad Izudin

This article will examine how progressive Islam’s reasoning can be a reference to free human beings from the exploitation and domination of social class? So what social movements can we do in the midst of crush the nation’s problems related to the exploitation of natural resources that increasingly vine? From this point on, I hope to get a meta-theory regulation that can be implied entirely for the benefit of society, in order to be free from exploitation and domination. To answer this important position, the discourse of social movements can be mapped into two, namely old social movement and new social movement. While Islam as a universal religion, there is no need to discuss theological-transcendental issues, but how the theology should create a new, more applicable avenue of dialectics to answer the question the rulers of powers domination. In the hope of a progressive, inclusive, open-minded, and pluralist theological doctrine. The results of this study may contribute to the development of science and the movement that became a turning point and reference in social change. Artikel ini hendak mengkaji bagaimana nalar Islam progresif yang dapat menjadi acuan untuk membebaskan manusia dari eksploitasi dan dominasi kelas sosial? Lantas gerakan sosial apa yang dapat kita lakukan di tengah himpitan persoalan bangsa terkait eksploitasi sumber daya alam yang kian menggurita? Dari titik ini, maka saya berharap mendapat satu regulasi metateori yang bisa diimplikasikan sepenuhnya untuk kepentingan masyarakat, agar bisa terbebas dari ekspolitasi dan dominasi. Untuk menjawab posisi penting ini, maka diskursus gerakan sosial dapat dipetakan menjadi dua, yakni old social movement dan new social movement. Sementara Islam sebagai agama universal, tidak perlu lagi membahas persoalan teologis-transendental, tetapi bagaimana teologi itu harus menciptakan ruang dealektika baru yang lebih aplikatif menjawab persoalan dominasi kekuasaan para penguasa. Dengan harapan munculnya doktrin teologis yang progresif, inklusif, open-minded, dan pluralis. Hasil kajian ini semoga memberikan kontribusi bagi perkembangan ilmu pengetahuan dan gerakan yang menjadi titik balik dan acuan dalam perubahan sosial.

AHMAD MISBAHUL ANAM

Tujuan Penelitian: Mengungkap dampak Agama Sistemik dalam Masyarakat Global Metode Penelitian: Kualitatif. Hasil Penelitian: Kelahiran Islam dengan ajaran yang sistemik menjadi jawaban penyingkap kabut kejahiliyahan terutama dalam menemukan konsep ketuhanan. Dan Islam dalam konteks sekarang akan melahirkan kekuatan yang akan menjadi lawan tanding bagi globalisasi

Mustapa Khamal Rokan

Background of this research is the traditional market alienation due to unbalance compete with modern market on the retail market in Indonesia. Limited capital, business management simple and limited networks make traditional markets are not able to compete with the modern market. This research use qualitative methods and use a case-based approach (statute approach) the Commission’s decision number 09/KPPU-L/2005 and the Commission’s Decision No. 03/ KPPU-LI /2000 and history approach, the history of the market Prophet Muhammad’s time and during the time of the Islamic empire. In addition, this study also helped to pull through direct surveys in several markets in Jakarta and Medan. The result of this research is models of the pressing role state (sadd) by prohibition of monopolistic practices, intervention of price and the location, state role with a capital acces (fath) by empowering, providing capital assistance, as well as collaboration (jam’u) to encourage cooperation between traditional and modern market.

Nur Hamidi

Human resources is the ability of individuals both mind and physical power of a person in achieving the goals effectively and efficiently. Human resources in one country is different with other countries. Human resources is the one used by countries to develop their respective countries into a better country in all fields. In the era of the ASEAN economic community, eligible human resources urgently needed by a country so that the country can integrate with other countries. Developed countries will easily adapt to the era of the ASEAN economic community, but in contrary, countries that do not have high human resources have to prepare the human resources to be available in the era of the ASEAN economic community in the late 2015’s. The following strategies can be used to prepare eligible human resources in an ASEAN Economic Community era. They are: (1) Provide special skills possessed by a certain region that is different from other regions; (2) Embedding strong and visionary souls in competing with other countries; (3) Having high attitude towards serving customers. This can be evidenced by language and tools/technology mastery according to the specifications of the individual.

Muhammat Nuri

<p>Indonesian Hajj Mîqât Makânî According to the Ministry of Religious Affairs and the Persatuan Islam (PERSIS). Hajj is one of the worship that takes place every year. A Muslim is required to perform the pilgrimage only one time in his life when he was able. As the general character of fiqh, the hajj fiqh was not immune from the differences of opinion. One of the differences of opinion in the Hajj for pilgrims Indonesia is the difference in determining mîqât makânî. Two religious institutions, the Ministry of Religious Affairs and the Persatuan Islam (PERSIS) have different opinions on this.</p><p>DOI: <a href="http://dx.doi.org/10.15408/ajis.v14i1.1243">10.15408/ajis.v14i1.1243</a></p>

Moh. Soehadha

This article unravels the causes, the patterns and the solutions of collective violence in Indonesia. The study uses data rooted from the historical experience of collective violence that occurred from 1995 to 1997, prior to the 1998’s Indonesian Reform. The experience of violence in Indonesia that occurred in quick succession before the reform era became a historical document on the causes and patterns of violence, so it could be discussed to find a solution to the violence in Indonesia in the future. The analysis showed that there is violence’s potential rooted in culture. In anthropological view, the concept of "culture of peace" becomes part of a study of local wisdom. It is safe to say that the concept the culture bears the system of symbolic or ethos of violence, at the same time it also holds the ethos of culture of peace. The causes of violence in Indonesia could be analyzed from the cultural mechanisms that legitimize violence. Thus, the solution of the violence could also be searched by studying mechanism that legitimizes the culture of peace.

Muhammed b. Abdurrahman el-'UMEYR, Muammer BAYRAKTUTAR

Sünnet-i nebeviyye'nin şer'i delillerden biri olduğunda Müslü- manlar ittifak etmiştir. Allah'a itaat Hz. Peygamber (s.a.v.)'e itaat etmekle mümkündür ve ancak bununla tamamlanır. Bu sebeple sahabenin gayret ve çabaları Hz. Peygamber' e, onun sözlerini, fiilierini ve takriflerini öğ­ renmeye ve araştırmaya yönelmiştir. Onlar aslen Arap olduklarından Hz. Peygamber'in hitabını dillerinin bir gereği olarak anlıyorlardı. Kendilerine herhangi bir mana kapalı olduğunda, anlama veya hüküm çıkarmada ihtilaf ettiklerinde ise Hz. Peygamber' e müracaat ediyorlardı. Hz. Peygamber irtihal ettikten sonra onların gayret ve çabaları bu defa bu mirasa yönelmiş ve iki açıdan Onun hadislerine ve sünnetine ehemmiyet ve değer vermişlerdir.