Hasil untuk "Early Christian literature. Fathers of the Church, etc."

Marcin Wysocki

Sprawozdanie z dziewiętnastej Międzynarodowej Konferencji Studiów Patrystycznych, która odbyła sie w dniach 5-9 sierpnia 2024 w Oksfordzie, Wielka Brytania.

Piotr Szczur

Recenzja książki: Blake Leyerle, The Narrative Shape of Emotion in the Preaching of John Chrysostom, Christianity in Late Antiquity 10, University of California Press, Oakland (California) 2020.

José López Quiroga

*

Agnieszka Piórecka

The influence of hesychasm on representation on Christ’s baptism isn’t so obvious as in the case of transfiguration, anastasis or koimesis. On the contrary to the mentioned above, it hasn’t had its own study. We can assume, that the rise of interest in hesychasm during the kingship of Milutin is connected to Milutin’s pro­gramme of translation important theological and philosophical texts into Serbian language. In all referred images, we can see a manifestation of the mystical light of God. In the case of transfigurations, koimesis and anastasis, this light is illustra­ted by mandorla (almond-shaped aureole) around Christ. In depictions of baptism, mandorla surround the dove of the Holy Spirit. In the Serbian art mandorla takes, repeatedly, very complicated shapes. Additionally, in the baptism and koimesis scenes, above Christ’s head, appear open doors of Heaven. This can emphasise presence of God.

Janusz Lewandowicz

The paper discusses the obstacles existing in both secular law and practice of the Church, in the time of St. Gregory the Great, for joining the monastery by people performing the military service or bound in marriage. Subsequently, the paper indicates higher requirements, compared with secular law, imposed by the pope on people wanting to join the monastery but bound by marriage.

Viktor Zhukovskyy

In the article the author reflects on the problem of the ontological distinction between the transcendence and immanence of God in the theological thought of Macarius of Egypt. The focus of his analysis is on the apophatic approach to the interpretation of the unutterable, inaccessible and unknowable nature of God and the conceptual and terminological ways in which God’s presence is expressed in created being. The main terms by which Macarius expresses God’s absolute remoteness from the world, on one hand, and His presence in the world on the an­other, are analyzed. The researcher considers the spiritual and ascetic dimension of the anthropological and soteriological views of Macarius’ theology through the prism of the pneumatology and christology.

Karolina Kochańczyk-Bonińska, Marta Przyszychowska

Chociaż koncepcja niepoznawalności Boga zawsze była w Kościele obecna, to w pierwszych wiekach bardziej istotne było ukazanie Boga bliskiego dzięki łasce i wcieleniu. W IV w. wyraźnie widać zmianę w akcentach i roli przyzna­wanej niepoznawalności Boga przez Ojców. Nie wzięło się to znikąd, ale było ściśle powiązane z kontrowersją eunomiańską, która jest nie tyle częścią polemiki ariańskiej, co osobnym rozdziałem w historii teologii. Wykazujemy w artykule, że podstawą różnic między Aecjuszem i Eunomiuszem z jednej strony a Ojcami Kapadockimi z drugiej były przyjęte przez nich filozoficzne założenia. Zarówno koncepcja osób boskich jak i zagadnienie poznawalności Boga wynikają z prze­konania o pochodzeniu nazw: Eunomiusz wierzył, że nazwy zostały stworzone przez Boga, natomiast Ojcowie Kapadoccy utrzymywali, że to człowiek nadaje rzeczom nazwy. Różne założenia doprowadziły ich do różnych wniosków: Eu­nomiusz uważał, że nazwy oddają istotę rzeczy; Ojcowie, wręcz przeciwnie, byli przekonani, że człowiek nie jest w stanie poznać rzeczywistości, nawet siebie sa­mego. Obie strony zastosowały swoje założenia do możliwości poznania Boga, co nieuchronnie doprowadziło do dwóch rozbieżnych koncepcji: Eunomiusz uznał istotę Boga za całkowicie poznawalną, ojcowie – za całkowicie niepoznawalną.

Piotr Kochanek

nie dotyczy

Paweł Wygralak

The article deals with the problem of the responsibility of a poor person for the received gift. Analysis of selected writings of Christian antiquity reveals that every poor person who asks the rich for assistance is responsible to God for the received gift. All those who appeal to the benevolence of the rich and extort their help will answer at God’s judgment. In turn a poor person who is in real need is God’s altar. The alms given to the poor are a sacrifice that the rich offer on the altar of God himself. This confers a supernatural dimension upon alms. Moreover, between the benefactor and the recipient the relation of a reciprocal exchange of goods is established. The poor person who is supported with material goods by a rich person reciprocates with spiritual gifts: intercessory prayer and gratitude that continue even after the benefactor’s death. Thus, the rich person who receives the spiritual gifts benefits more than the poor person because in return for perish­able material goods he is given eternal life.

Oleh Kindiy

Starożytna Aleksandria to kosmopolityczna metropolia, swoiste skrzyżowanie kultur i religii Cesarstwa Rzymskiego oraz uznane centrum naukowe świata anty­cznego. Tę pozycję miasto zawdzięczało Ptolemeuszom. Owa wyrosła w okresie hellenistycznym stolica wschodniego basenu Morzy Śródziemnego stała się w II i III wieku po Chr. miejscem spotkania trzech najwyżniejszych nurtów religijno-społecznych epoki: hellenizmu, judaizmu i chrystianizmu. Chrześcijanie aleksan­dryjscy, aby uniezależnić się od silnych wpływów kwitnącego w mieście życia intelektualnego hellenizmu i judaizmu, zostali niejako zmuszeni do stworzenia własnego środowiska intelektualnego, którego podstawą stał się autonomiczny system edukacji. Przy jego tworzeniu szczególne miejsce przypadło judaizmowi. Funkcja nauczyciela, rabbi, niezwykle ważna w judaizmie, została przejęta przez młode chrześcijaństwo aleksandryjskie i zmodyfikowana w duchu grecko-rzym­skiej paidei. W konsekwencji powstał swego rodzaju nowy typ chrześcijańskiego nauczyciela-pedagoga. To właśnie hellenistyczny model edukacji, paideia, dopomógł prawdopodobnie chrystianizmowi uniezależnić się od modelu edu­kacji proponowanej przez judaizm. Było to również ściśle związane z napływem prozelitów helleńskich do młodej wspólnoty aleksandryjskich wyznawców Chrystusa. W konsekwecji nastąpiło w tamtejszym chrześcijaństwie przejście od modelu edukacji judaistycznej do modelu autonomicznego, w którym silna pozycja przypadła „pedagogice” grecko-rzymskiej. Transfomacja ta miała m.in. na celu podniesienie rangi szkolnictwa chrześcijańskiego i uczynienia go atrak­cyjnym dla helleńskich prozelitów. Klasyczna paideia pozwoliła chrześcijanom wejść do grona wykształconej społeczność metropolii nad Nilem, a biskupom Aleksandrii – następcom św. Marka – odgrywać ważną rolę w życiu miasta. Owo skrzyżowanie wpływów judaizmu i hellenizmu widać dobrze w twórczości Klemensa Aleksandryjskiego i Orygenesa, których dokonania wzmacniały (mimo wszystko) pozycję lokalnego biskupa. Drugim dowodem krzyżowania się rzeczonych wpływów jest powstanie gnozy chrześcijańskiej. W ten sposób Aleksandria stała się miejscem koegzystencji ortodoksji i heterodoksji w łonie chrystianizmu. Ów system edukacji chrześcijańskiej oparty na gruncie dziedzic­twa wielokulturowej metropolii znajdował się zatem niejako z konieczności pod kontrolą hierarchii kościelnej. Tak stworzono podwaliny pod przyszłą teologiczną hegemonię starożytnego patriarchatu aleksandryjskiego.

Antoni Swoboda

L’articolo e composto di tre parti: nella prima parte presentiamo le opinioni di Agostino confermanti la verita Dio e creatore del matrimonio che e un bene. Questo bene non £ sta to distrutto dal peccato originalie, non lo puó farę un peccato di adulterio e di divorzio. Matrimonio resta indissolubile nel caso di mancanza della vita coniugale e anche di infecondia da qualsiasi parte. La seconda parte presenta la dottrina di Vescovo di Ippona sul tema del Sacra- meritum Magnum. Per nostro 1’autore il modello della indissolubilita del matrimonio e un legame di Israele, Popolo di Dio, eon il Signore, il mistero della incarnazione e il legame di Cristo eon la Chiesa. La terza parte e stata dedicata ai chiarimenti di Agostino sul tema della presenza di Cristo alle nozze di Cana. Essa conferma la verita dalia quale risulta Dio ha creato il matrimonio e per questa ragione esso e un bene. La presenza del nostro Signore a Cana mette anche in rilievo la verita su di nozze di Cristo eon la Chiesa (magnum sacramentum). Cosi il Vescovo di Ippona ha sottolineato una differenza fra magnum sacramentum di Cristo e della Chiesa e illarum nuptiarum celebrati a Cana su modello delTamore di Cristo per la Chiesa in cui lo sposo e soltano una figura di Cristo e il suo matrimonio un simbolo della unita di Cristo eon la Chiesa.

Juan Carretero, Javier Cabrero, José Antonio Molina Gómez

Recensiones críticas de las publicaciones citadas.

Renata Wierna

Mons. Josemana Escriva de Balaguer (1902-1975), el fundator de Opus Dei es el autor de las homilias (Amar a /a /g/t-Ha, Madrid 1968; Es Cwfo paM, Madrid 1973; Amigom Dirn, Madrid 1977) y de las meditaciónes (Cammo, Madrid 1939; 5arco, Madrid 1986; Eorya, Madrid 1988). En sus obras a menudo refiere a la doctrina de los Padres de la Iglesia, especialmente San Augustin, San Juan Crisostomo, San Gregorio Magno y San Ambrogio. De esa manera subraya que la ciencia de los Padres es actual y real para el cristiano contemporaneo. En sus homilias, muestra antę todo los Padres de la Iglesia como maestros de fe, en cambio en las meditaciónes presenta los como ejemplos de la vida morał.

G. Guillén Pérez, A. González Blanco

Todas las historias de la Iglesia en la España primitiva tienen que ocuparse y se ocupan de la estructura administrativa de la misma. Se barajan los conceptos de sedes episcopales y de diócesis. A veces parece suponerse que son simplemente equivalentes y tal suposición lleva a potenciar conclusiones que son discutibles. Nosotros aquí vamos a trazar la panorámica de las sedes episcopales que existieron con seguridad o gran probabilidad en la zona de la actual región murciana, procurando seguir un orden cronológico tanto de las fuentes como sobre todo de los hechos documentales. (...)

Stanisław Longosz

recenzja

Stanisław Longosz

recenzja

Alojzy Drożdż

recenzja

Piotr Kochanek

St. Basile le Grand fait parcie de ces Peres de l'Eglise dont l'oeuvre a profondement marque ges contemporains ainsi que la posterite.

Wojciech Zawadzki

Im besprochenen Zeitraum war die kirchliche Sühne immer für Todessünden vorgesehen. Sie könnte auch im Falle der leichten Sünden aufgenommen werden. Der Ausdruck der persönlichen Sühne war das mit dem Fasten und mit dem Almosen verbundene Gebet. Dem Bischof gehörte die Angelegenheit der Beurteilung der Bußegröße. Bekannt war auch die Ansicht, daß das Bußesakrament nur einmal im Leben erteilt werden kann.