Uwagi o zarządzaniu zmianą w uczelniach ekonomicznych

W artykule wskazano mechanizmy, które przesądziły o dynamice wydarzeń w reformującym się sektorze wyższego szkolnictwa ekonomicznego. Punktem wyjścia do rozważań jest wskazanie okoliczności reform 1989 roku: nacisku na zmiany, braku przygotowania reformatorów, załamania się hierarchii autorytetów oraz niedostosowania do realiów zarządzania rynkowego. Wskazano powody, dla których wpływ tych czynników na procesy transformacyjne nie był równomierny. Następnie scharakteryzowano czynniki, które zdeterminowały sukces pierwszej fazy zmian oraz podjęto próbę analizy konfliktu interesów w obecnej sytuacji. Analiza - wykorzystująca mechanizmy analogiczne do dysonansu poznawczego - wskazuje na powstawanie postaw sprzyjających stagnacji. Syndrom ten określono jako zmianoholizm, a przeciwstawiono mu działania celowe i świadome, odnoszące się wizji czytelnego układu celów instytucjonalnych oraz wiarygodne mechanizmy przełożenia ich na ścieżki karier osobistych.