پیش بینی ادراک دانشجویان از یادگیری مشارکتی، حضور اجتماعی و رضایت آنان در محیط یادگیری ترکیبی: پیگیری کیفی یک مطالعه کمی در دانشگاه تهران

هدف این مطالعه آمیخته، بررسی نقش یادگیری مشارکتی به‌عنوان رویکردی آموزشی در تقویت حضور اجتماعی و افزایش رضایت کلی دانشجویان در محیط یادگیری ترکیبی بود. در این پژوهش، یادگیری مشارکتی به‌عنوان فرایند همکاری دانشجویان در قالب فعالیت‌های گروهی با هدف دستیابی به اهداف مشترک تعریف شد؛ حضور اجتماعی به معنای ادراک تعامل، ارتباط و نزدیکی در فضای آنلاین؛ و رضایت کلی به‌عنوان میزان رضایت دانشجویان از دوره، مدرس، و فرآیند یادگیری در نظر گرفته شد. شرکت‌کنندگان 24 دانشجوی تحصیلات تکمیلی دانشگاه تهران بودند که دروس برنامه‌ریزی آموزشی و یاددهی-یادگیری را در محیط یادگیری ترکیبی گذراندند و در قالب دو پروژه گروهی مشترک فعالیت کردند. آموزش‌ها به‌صورت ترکیبی، شامل جلسات حضوری و از راه دور ارائه شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد و مصاحبه‌های کیفی آنلاین جمع‌آوری شد. برای تحلیل داده‌های کیفی، از رویکرد تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و داده‌ها با کمک نرم‌افزار Atlas.ti تحلیل گردید. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که ادراک دانشجویان از یادگیری مشارکتی به‌طور معناداری می‌تواند رضایت کلی آنان از دوره و سطح حضور اجتماعی در محیط یادگیری ترکیبی را پیش‌بینی کند. به‌منظور تبیین عمیق‌تر داده‌های کیفی نشان داد که رسانه‌های ارتباطی، ساختار دوره و حمایت عاطفی به‌طور چشمگیری این روابط را تقویت می‌کنند و نقش اساسی در ادراک دانشجویان از یادگیری مشارکتی، حضور اجتماعی و رضایت آنان دارند.