ارائه مدل ساختاری توسعه خلاقیت و نوآوری سازمانی در آموزش و پرورش: نقش خودرهبری، خلاقیت کارکنان، جو خلاقیت و جهت‌گیری نوآورانه در محل کار

زمینه و هدف: خلاقیت و نوآوری از مهم‌ترین عواملی است که می‌تواند به پویایی سازمان‌ها و نهادهای مختلف بخصوص آموزش و پرورش کمک نماید. از این رو پژوهش در این حیطه حائز اهمیت است و لذا هدف از پژوهش حاضر بررسی توسعه خلاقیت و نوآوری سازمانی در آموزش و پرورش با ارائه مدل ساختاری خودرهبری، خلاقیت کارکنان، جو خلاقیت و جهت‌گیری نوآورانه در محل کار بود.روش: این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی به روش تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان آموزش و پرورش (معلمان، مدیران، کارکنان اداری و ...) شهرستان دهدشت در سال 1403 بود که از بین آن‌ها تعداد 300 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند. همه آن‌ها پرسشنامه‌های جهت‌گیری نوآورانه ونگتادا و رایس (2008)، خلاقیت کارکنان لی و همکاران (2014)، جو خلاقیت ونگتادا و رایس (2008) و خود رهبری هاتون و همکاران (2012) را تکمیل کردند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر به کمک نرم‌افزارهای SPSSV24 و AMOSV24 استفاده شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد متغیر خود رهبری با نقش میانجی‌گری جو خلاقیت (216/0) و خلاقیت کارکنان (323/0) اثر معنی‌داری بر جهت‌گیری نوآورانه داشت. همچنین جو خلاقیت با میانجی‌گری خلاقیت کارکنان (136/0) اثر مثبت و معنی‌داری بر جهت‌گیری نوآورانه داشت (01/0>P).نتیجه‌گیری: در نهایت می‌توان گفت مدل ساختاری پژوهش از شاخص‌های برازش مطلوبی برخوردار است و لذا استفاده از این مدل می‌تواند به معلمان، مدیران و متخصصان حوزه تعلیم و تربیت در ارتقای جو خلاقانه، خلاقیت کارکنان و در نتیجه جهت‌گیری نوآورانه در آموزش و پرورش کمک نماید.