Celebrowanie świąt wśród polskiej społeczności w Armenii. Nośnik tożsamości, element promocji kultury czy substytut rozrywki w obcym otoczeniu etniczno-kulturowym?

Nasilenie polskiej migracji do Armenii w perspektywie historycznej przypada na XIX wiek, kiedy na terenie zaboru rosyjskiego przymusowo wcielano mężczyzn do armii carskiej. Od tamtej pory dynamika polskiej mobilności oraz jej motywacji zmieniała się wielokrotnie. Jeśli chodzi o kierunek – Kaukaz – to od lat 90. XX wieku migracja ściśle wiązała się z ruchem ludności w przeciwną stronę, czyli z ormiańską migracją do Polski. Na temat polskiej migracji na terytorium dzisiejszej Armenii wiemy jednak stosunkowo niewiele, gdyż większość współczesnych opracowań skupia się głównie na analizie procesów historycznych, a aktualne ruchy migracyjne określa się wspólnym, upraszczającym terminem „migracji zarobkowej”. Poniższy artykuł powstał na podstawie badań terenowych prowadzonych przez autorkę w latach 2015–2022. Głównym celem prac badawczych było poznanie sposobów samoorganizacji i funkcjonowania współczesnej polskiej społeczność żyjącej na terenie Republiki Armenii. W artykule skupiono się na opisie poszczególnych faz obrzędowości dorocznej, z którą identyfikują się przedstawiciele polskiej mniejszości, i wpływie organizacji polonijnych na ich celebrowanie, uwzględniono zarówno święta państwowe, jak też świeckie i religijne. Tworzą one interesującą mozaikę, na którą składa się tożsamość kulturowa i narodowa, elementy promocyjne i popularyzacyjne, a także potrzeba rozrywki i życia towarzyskiego w swojskim środowisku. Autorka, analizując materiał terenowy, poszukuje odpowiedzi na pytania o motywacje, strategie i adresatów świąt celebrowanych wśród polskiej społeczności w Armenii.