Formaty performatywne site-specific w spektaklach "D’ARC" i "Still Standing"

Celem artykułu jest pokazanie wielowymiarowych formatów performatywnych site-specific, tworzonych przy realizacji spektakli D’ARC (2024) i Still Standing (2023), zapewniających ich powstanie, przebieg i odbiór. Autorka identyfikuje formaty performatywne w obszarach, które Miwon Kwon w książce One Place After Another: Site Specific Art and Locational Identity (2002) nazwała paradygmatami: fenomenologicznym, socjologicznym i dyskursywnym. Opisując aspekty doświadczeniowe i interpretacyjne odbioru, korzysta z ustaleń Mateusza Chaberskiego zawartych w pracy Doświadczenie (syn)estetyczne: Performatywne aspekty przedstawień site-specific (2015). O wyborze D’ARC i Still Standing zadecydowała nie tylko ich ranga artystyczna, ale także dwa typy pracy z przestrzenią: site-specific i site-generic, które reprezentują. W omówieniach spektakli zostało podkreślone przenikanie się paradygmatów Kwon, a wskazanie czynników formatotwórczych pozwala zauważyć wielość możliwości kreacyjnych i potencjał oddziaływania społecznego.