BEHRÂM-İ SÂDIKÎ’NİN ÖYKÜLERİNDE ÖLÜM KAVRAMI

Behrâm-i Sâdıkî, 19. yüzyılda başlayan ve 20. yüzyılda gelişiminisürdüren modern İran öykücülüğünde önemli bir şahsiyet olarak karşımıza çıkar.1936 yılında İsfahan’a bağlı Necefabad’da dünyaya gelen Sâdıkî henüz liseöğrencisiyken ‘Sahbâ Mikdârî’ takma adıyla şiirler yazar. 1955 yılında TahranÜniversitesi Tıp Fakültesi’ne başlayan Sâdıkî’nin öyküleri o yıldan itibarendönemin ünlü edebiyat dergilerinde yayımlanır ve bu öyküler büyük beğenitoplar. Sanatsal yaratıcılık dönemi 1956-1972 yılları arasını kapsayan vetemelde bu on yılın yazarı olarak kabul edilen Sâdıkî, bu kısa süreye rağmenkendisini İranlı öykücülerin ön saflarına yerleştiren eserlere imza atar.Bunlardan ilki 25 yaşındayken yazdığı ve onu üne kavuşturan “Melekût”(Ruhlar Âlemi) adlı romanıdır. Bazı eleştirmenler bu eseri uzun öykü (novella)kategorisine koyar. Diğer eseri 30 öyküden oluşan “Siper ve Boş Mataralar”adlı kitabıdır. Bu ikisinden başka yazarın dağınık halde şiirleri,tamamlanmamış öyküleri ve birkaç tane de piyesi bulunmaktadır. 1984 yılındahenüz 48 yaşındayken hayata veda eden Sâdıkî kısa yaşamı boyunca yazdığıöykülerle hem yaşadığı dönemde hem de kendinden sonra gelen yazarlar üzerindesarsıcı ve derin etkiler bırakmıştır. Behrâm-i Sâdıkî, yaşamdan ümidini kesmişve kendilerine tek sığınak olarak ölümü gören karakterler üzerinden ölümkavramını öykülerinde ustalıkla işler. Yazınlarında bazen kara mizaha yaklaşanironik anlatımıyla bazen tüm acısı ve gerçekliğiyle ölüm korkusunun üzerinegider. Kuruntu, kaçış, intihar, kimliksizleşme ve cinnet geçirme gibi temalarlaanlatımını güçlendirir. Çalışmada, Sâdıkî’nin anlatı süzgecinden geçengerçeklik ile var olan gerçekliğin karşılaştırılması yapılarak, ölüm kavramınıele alışı incelenecektir.