Pisarze wczesnochrześcijańscy na temat antykoncepcji

Artykuł podejmuje problem obecności i oceny moralnej antykoncepcji we wczesnym chrześcijaństwie. Analizie poddano wypowiedzi autorów chrześcijańskich od II do VI wieku, odróżniając je od świadectw dotyczących aborcji czy dzieciobójstwa. Metodą historyczno-filologiczną zbadano sposób argumentowania Ojców Kościoła: od wskazań na naturalną celowość aktu seksualnego (Atenagoras, Klemens Aleksandryjski, Laktancjusz), przez potępienie praktyk ubezpładniających (Hipolit, Augustyn), po uznanie antykoncepcji za zabójstwo lub świętokradztwo (Hieronim, Chryzostom, Cezary z Arles). Wskazano także na penalizację tych działań w synodalnym prawodawstwie zachodniego chrześcijaństwa (Marcin z Bragi). Przedmiotem badań były teksty patrystyczne, m.in. pisma Augustyna, Hieronima, Jana Chryzostoma i Cezarego z Arles. Głównym wnioskiem jest uznanie praktyk antykoncepcyjnych za działania głęboko sprzeczne z porządkiem stworzenia, oceniane jako poważne wykroczenie moralne. Artykuł stanowi wkład w badania nad etyką małżeńską i postrzeganiem cielesności w starożytności chrześcijańskiej.