Teoria pulsu w starożytności

Rytmiczny ruch naczyń, polegający na rozciąganiu i skurczu ich ścian, na skutek mechanicznego działania tłoczonej przez serce krwi dostarcza wiele istotnych informacji o pracy naszego serca, naszym samopoczuciu, emocjach. Już w starożytności doceniano jego znaczenie dla oceny mierzalnych parametrów życiowych. Nie wszystkie jednak imiona starożytnych medyków zajmujących się tą tematyką są znane i uwzględniane w narracji historii medycyny. Praxagoras, Herofilus, czy Eratistratos to imiona wielkich lekarzy, którzy w znacznym stopniu przyczynili się do badań nad pulsem, a których dzieła stały się postawą do dalszych badań nad pulsem przez Galena jego następców. Marcellinus, medyk nieznany do niedawna w historii medycyny, mocno akcentował w swoim traktacie konieczność połączenia teorii i praktyki w kształceniu przyszłych lekarzy. Jego zdaniem nauka praktyczna, pozwalała dopracować umiejętność prawidłowej oceny i sposobu mierzenia tętna, które najlepiej było wyczuwalne w nadgarstku. To właśnie dzięki zapomnianym starożytnym badaczom, znanym często tylko z przekazów ich kontynuatorów medycyna starożytna uczyniła mierzenie pulsu podstawowym narzędziem diagnozy pomocnym dla określenia problemów zdrowotnych pacjenta.