Trynitarny wymiar życia ochrzczonych

Przedmiotem studium egzegetyczno- teologicznego jest perykopa Rz 8, 14–17 odczytywana poprzez inne teksty Starego i Nowego Testamentu oraz świadków Żywej Tradycji Kościoła. Celem jest zbadanie, na jakie istotowe wymiary życia ochrzczonych wskazuje św. Paweł w Liście do Rzymian (8, 14–17) oraz jak, w mistyczny sposób, ukazuje działanie Trójcy Świętej w osobie ochrzczonego. Pierwszym etapem analizy egzegetycznej było określenie kontekstu literackiego perykopy, które pozwoliło wskazać zasadniczą specyfikę chrześcijan, mianowicie przyjęcie Ducha Świętego jako przewodnika na drodze życia. Duch Święty pozwala poznać dar usynowienia, który wprowadza wierzących w relację z Bogiem Ojcem, podobną to tej, jaka jest między Ojcem i Synem. Godność dzieci Boga ściśle łączy się z dziedziczeniem życia wiecznego. W drugiej części artykułu została wyjaśniona przestrzeń współdziałania chrześcijanina z Bogiem oraz zależność, jaka zachodzi między świadomym współcierpieniem z Chrystusem, a współudziałem z Nim w chwale Bożej. W końcowym wniosku należy zaakcentować, że w proces upodabniania się ochrzczonych do Chrystusa zaangażowany jest przede wszystkim Bóg, który swoim dzieciom daje Swego Ducha Świętego i pragnie być z nimi w intymnej więzi. Ze strony człowieka potrzebna jest współpraca, polegająca przede wszystkim na uważnym słuchaniu Ducha Świętego oraz jednoczeniu się z Chrystusem szczególnie wśród trudów życia codziennego. Proces ten prowadzi do współdziedziczenia z Chrystusem dóbr wiecznych.