Kulisy wyboru Leona Rednera na biskupa chełmińskiego w 1886 roku

W 1886 r. po śmierci biskupa chełmińskiego Jana Nepomucena Marwicza, Chełmińska Kapituła Katedralna początkowo wstrzymała się z wyborem administratora diecezji z uwagi na konieczność składania przez niego przysięgi dotyczącej lojalności i posłuszeństwa wobec króla pruskiego oraz prawa państwowego, co było pokłosiem kulturkampfu. Po złagodzeniu ustawodawstwa państwowego obrano administratorem kanonika Leona Rednera. Władze państwowe od początku odrzucały kandydatury na stolicę biskupią w Pelplinie związane ze środowiskiem polskim, przede wszystkim kanoników kapituły, którzy reprezentowali tzw. frakcję polską. Z przygotowanego początkowo przez kapitułę zestawienia kandydatów, jedyną osobą możliwą do zaakceptowania przez władze państwowe okazał się prepozyt Gustav Wanjura. Wybór nie mógł jednak dokonać się w oparciu o jedną kandydaturę. Ponadto faworyta władz państwowych odrzuciła Stolica Apostolska. Żeby nie przeciągać wakatu na stolicy biskupiej, Leon XIII wymógł na kapitule zawieszenie jej prawa wyboru. Pertraktacje prowadzone bezpośrednio między Stolicą Apostolską a rządem pruskim doprowadziły do nominowania kanonika Leona Rednera na biskupa chełmińskiego. Brewe papieskie ogłoszono 16 listopada 1886 r. Święceń biskupich udzielił Rednerowi 9 stycznia 1887 r. w katedrze pelplińskiej arcybiskup gnieźnieński i poznański Juliusz Dinder.