اثر فعالیت وامانده‌ساز اندام بالایی بر فعالیت قشری- نخاعی و پاسخ‌دهی موتونورون‌های نخاعی اندام پایینی

<strong>هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر فعالیت وامانده‌ساز اندام بالایی بر فعالیت قشری- نخاعی و پاسخ مجتمع موتونورون نخاعی اندام پایینی بود. تعداد 10 آزمودنی مرد فعال به‌صورت دردسترس و داوطلبانه (سن 99/2 </strong><strong>±</strong><strong> 1/28 سال، قد 1/4 </strong><strong>±</strong><strong> 77/1 متر، وزن 98/4 </strong><strong>±</strong><strong> 70/75 کیلوگرم) در سه جلسة مجزا در این پژوهش شرکت کردند. پس از اندازه‌گیری ویژگی‌های آنتروپومتریک و آشنایی با انجام درست حرکت بارفیکس و تحریکات در جلسة اول، در جلسه‌های دوم و سوم، پتانسیل برانگیختة حرکتی (</strong><strong>MEP</strong><strong>)، پتانسیل برانگیختة گردنی- بصل‌النخاعی (</strong><strong>CMEP</strong><strong>) و پاسخ حرکتی مستقیم بیشینه (</strong><strong>Mmax</strong><strong>)، بلافاصله 10 و 20 دقیقه پس از اتمام پروتکل خستگی (انجام حرکت بارفیکس تا واماندگی، هفت ست با فاصلة استراحتی یک دقیقه)، با استفاده از تحریک مغناطیسی قشر حرکتی مغز و مسیرهای نخاعی و تحریک الکتریکی عصب پیرامونی اندازه‌گیری شدند. نتایج پژوهش با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری تکراری نشان داد که </strong><strong>MEP</strong><strong> عضلة ساقی قدامی (غیردرگیر) در مراحل بلافاصله (</strong><strong>= </strong><strong>0.001</strong><strong>P</strong><strong>)، 10 دقیقه (</strong><strong>₌</strong><strong> 0.001 </strong><strong> </strong><strong>P</strong><strong>) و پس از پروتکل خستگی نسبت به مقادیر استراحتی کاهش معناداری داشت.</strong><strong>CMEP </strong><strong>و </strong><strong>Mmax</strong><strong> تغییر معناداری را نسبت به مقادیر استراحتی نشان ندادند (</strong><strong>P = 0.5</strong><strong>،</strong><strong>0.07 </strong><strong> </strong><strong>P =</strong><strong>). براساس داده‌های به‌دست‌آمده، به‌نظر می‌رسد که در پدیدة انتشار خستگی از اندام بالایی به پایینی، مراکز فوق‌نخاعی درگیر باشند. افزون‌براین، این خستگی فوق‌نخاعی به زمان قابل‌توجهی برای بازیافت نیاز دارد. </strong>