نقش پلیمرها در برجذب گاز کربن دی‌اکسید برای کاهش آثار گلخانه‌ای

گازهای گلخانه­ای به‌ویژه کربن دی­اکسید، در اثر استفاده از سوخت­های فسیلی افزایش یافته است. رویکردهایی برای کاهش تغییرات آب و هوایی جهانی وجود دارند که از جملة آن­ها می­توان به برجذب و ذخیرة کربن دی­اکسید اشاره کرد. در میان انواع برجاذب­های کربن دی­اکسید، مواد پلیمری متخلخل به‌دلیل مساحت سطح زیاد و تنظیم‌پذیر، خواص گرمایی-مکانیکی مناسب، چگالی کم، پایداری فیزیکی‌شیمیایی زیاد، سینتیک سریع، استحکام و ظرفیت برجذب زیاد از گزینه­های بسیار مناسب برای برجذب کربن دی­اکسید هستند. پلیمرهای متخلخل مانند پلیمرهای ابرشبکه‌ای (HCP)، چارچوب­های آلی کووالانسی (COFs)، پلیمرهای متخلخل آلی (POPs)، پلیمرهای ریزمتخلخل مزدوج (CMPs) و چارچوب‌های تری‌آزینی کووالانسی (CTFs) محدودة برجذب CO2 را در حدود mmol.g-1 3 تا mmol.g-1  6 در دمای K 273 و فشار bar 1 نشان می‌دهند. هر یک از  پلیمرها در فرایند برجذب CO2، خواص و چالش­های منحصربه‌فردی دارند. برای مثال، HCPها و CMPها سطح ویژة بیشتری دارند، درحالی­که زیست‌پلیمرها به‌دلیل انعطاف­پذیری در زیست‌­تخریب‌پذیری و ارزانی، نسبت به سایر پلیمرها برتری دارند. CMPها به‌دلیل مواد اولیة کم‌وزن، بیشتر در زمینه­های الکتریکی کاربرد دارند. درحالی­که پژوهشگران به HCPها به‌خاطر طرز تهیة راحت و سریع نسبت به سایر POPها، بیشتر توجه کرده‌اند. هرچند افزایش ظرفیت برجذب این پلیمرها نیازمند تغییراتی در سطح آن‌هاست. نتایج این بررسی نشان می‌دهد، پلیمرها می‌توانند به‌عنوان ابزارهای کارآمد و پایدار برای برجذب کربن دی­اکسید و کاهش آثار گلخانه‌ای استفاده شوند.