بررسی تفاوت احساس تعلق، احساس رضایت و احساس امنیت در مجتمع‌های مسکن مهر دولتی و خودمالکی در داخل و خارج محدوده شهری

در پی سیاست مسکن مهر در ایران، از سال ۱۳۸۶ مجتمع­های مسکونی مختلفی در سرتاسر کشور ساخته شد. مسکن علاوه بر تأمین سرپناه، باید نیازهای اجتماعی ساکنان را نیز برآورده نماید که حاصل آن را می­توان به‌صورت احساس رضایت، احساس امنیت و احساس تعلق در ساکنان آن‌ها مشاهده کرد. با توجه به اینکه برخی از مجتمع­های مسکن مهر، دولتی و برخی دیگر خودمالکی بودند؛ برخی در داخل محدوده و برخی دیگر در خارج محدوده شهر بودند، در این مطالعه به مقایسه احساس رضایت، احساس امنیت و احساس تعلق ساکنان در مجتمع­های مسکن مهر مختلف (داخل/خارج محدوده و دولتی/خودمالکی) پرداخته شده است. بر این اساس، تمام مجتمع­های مسکن مهر بزرگ در دو شهر بابل و بابلسر (درمجموع ۱۳ مجتمع) انتخاب شدند که بر اساس روش نمونه­گیری طبقه‌بندی‌شده، تعداد ۳۴۶ پرسشنامه به روش سیستماتیک در این مجتمع­ها تکمیل ­شد. به دلیل اینکه توزیع داده‌ها نرمال نبود،‌ برای مقایسه متغیرها در مجتمع­های مختلف، از آزمون‌های ناپارامتریک کراسکال- والیس و من- ویتنی و برای بررسی رابطه آن‌ها از آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شد. نتیجه تحقیق نشان ­داد که تفاوت احساس امنیت/رضایت/تعلق میان مجتمع­های داخل و خارج محدوده معنادار است و هر چه از داخل به سمت خارج محدوده برویم از میزان احساس امنیت/رضایت/تعلق کاسته می­شود؛ اما تفاوت معناداری میان مجتمع­های دولتی و خودمالکی وجود ندارد.