حسآمیزی به مثابه استعاره مفهومی: بررسی الگوی حس آمیزی در شعر سهراب سپهری
Abstrak
مقاله حاضر نگاهی به پدیده حسآمیزی از دیدگاه نظریه استعاره مفهومی است و به تحلیل حسآمیزیهای موجود در شعر سهراب سپهری پرداختهاست. بعضی از پژوهشگران علوم شناختی، با پیش چشم داشتن سلسلهمراتب حواس اولمان، حسآمیزی را گونهای از استعاره مفهومی دانستهاند؛ همچنانکه در ساخت استعاره مفهومی، یک حوزۀ مفهومی عینی بر یک حوزۀ مفهومی انتزاعی افکنده میشود تا آن را روشن سازد، در حسآمیزی نیز عناصر مربوط به حواس ضعیفتر به حیطه حواس قویتر برده میشوند تا موجب درک بهتری از مفهوم شوند. این مقاله با روش توصیفیتحلیلی کوشیدهاست از منظر متفاوتی به صنعت پرتکرار حسآمیزی در شعر سپهری نگاه کند و جسمانیت مستتر در ظاهر انتزاعی آثار او را نشان دهد. نتیجۀ حاصل از بررسی حدود 100 نمونه در اشعار سپهری، نشان میدهد که تقریباً تمام حسآمیزیهای موجود در شعر او، استعارههایی مفهومی هستند که از سلسلهمراتب حواس اولمان تبعیت میکنند. به عبارت دیگر، سپهری همواره در حسآمیزیهایش مفهوم انتزاعی را به عینیت و تجسم نزدیک کردهاست. این نکته نمایانگر آن است که شعر او برخلاف ظاهر انتزاعی، باطنی جسمیتیافته و کاملاً زمینی دارد.
Topik & Kata Kunci
Penulis (4)
مهسا امجدی
ابراهیم اقبالی
ابراهیم رنجبر
محمد خاکپور
Akses Cepat
- Tahun Terbit
- 2025
- Sumber Database
- DOAJ
- DOI
- 10.22034/perlit.2024.59531.3605
- Akses
- Open Access ✓