زیست پذیری در شهر و پیراشهر مسجد سلیمان

دستیابی به توسعه پایدار در شهرها منجر به تعادل در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، زیست‌محیطی و غیره می‌گردد و زمینه‌ساز یک‌چشم انداز مطلوب در آینده می‌گردد. بهبود شرایط زیست‌پذیری در شهرهای نفت‌خیزی مانند مسجدسلیمان و پیرامون آن علاوه برافزایش جذابیت آن‌ها، بستر مناسبی برای ارتقای کیفت زندگی و مکان پایدار می‌گردد. بنابراین ضرورت و اهمیت بحث ساختاری زیست‌پذیری در شهرها و پیرامون آن کاملاً نمایان است. هدف از این پژوهش، تحلیل ساختاری زیست‌پذیری در شهر مسجدسلیمان و فضای پیرامون آن می‌باشد. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت اکتشافی می‌باشد. جامعه آماری در این پژوهش 20 نفر از صاحب‌نظران شهری، شهر سازان و مدیران شهری به‌صورت نمونه‌گیری هدفمند انتخاب‌شده‌اند. جهت تجزیه‌وتحلیل متغیرها از میک مک استفاده شد. نتایج منعکس‌کننده این مطلب است که 2970 رابطه از کل روابط بین متغیرها دارای ارزش اثرات متقاطع بوده‌اند. از مجموع روابط 2970، حدود 55 رابطه بدون تأثیر؛ 1195 رابطه دارای تأثیرگذاری کم؛ 1169 رابطه دارای تأثیرگذاری متوسط و درنهایت 606 رابطه دارای تأثیرگذاری قوی و بالا بوده است. از سوی دیگر نتایج نشان می‌دهد که پایداری زیست‌پذیری در شهر مسجدسلیمان و فضای پیرامونی آن بسیار نامناسب است.