ارتباط اعتیاد به گوشی هوشمند و افکار خودکشی با میانجی‌گری نگرش‌های فرهنگی در جوانان

پژوهش حاضر، با هدف تدوین مدل ساختاری نقش اعتیاد به گوشی هوشمند بر افکار خودکشی با میانجی‌گری نگرش‌های فرهنگی در جوانان انجام گرفت. روش این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی به‌­شیوۀ معادلات ساختاری است. جامعۀ آماری پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه آزاد تبریز در سال 1403 است که طبق آمار 20785 نفر بودند. حجم نمونه 200 نفر، براساس قواعد معادلات ساختاری که تعداد 10 الی 20 نفر برای هر مؤلفه است، به­‌صورت نمونه‌گیری دردسترس با روش پرسشنامۀ برخط انتخاب شد. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامۀ اعتیاد به گوشی هوشمند کوه‌هی (2009)، مقیاس سنجش افکار خودکشی بک (1961) و پرسشنامۀ نگرش‌های فرهنگی هافستد (1984) است. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان می‌دهد که اثر مستقیم اعتیاد به گوشی هوشمند بر افکار خودکشی، (271/0)b، اثر غیر مستقیم اعتیاد به گوشی هوشمند با میانجی­گری نگرش‌های فرهنگی، (078/0)b و اثر کل، (349/0)b است و این رابطه به صورت مثبت و مستقیم معنی‌دار است. همچنین، متغیرهای اعتیاد به گوشی هوشمند و نگرش‌های فرهنگی به‌­طور هم­زمان قادر به تبیین 7/23 درصد از واریانس افکار خودکشی هستند. بنابراین، مدل نظری نقش میانجی‌­گری نگرش‌های فرهنگی در رابطۀ بین اعتیاد به گوشی هوشمند با افکار خودکشی در دانشجویان در سطح 05/0 و با احتمال 95% تأیید می‌گردد و شیوع افکار خودکشی قوی مورد بررسی بالینی در دانشگاه آزاد تبریز 5/19 درصد محاسبه شد.