حضور نمادهای باستانی ایران (نمادهای مهری-میترایی) در فرهنگ و هنر غرب و تداوم آن در دوران اسلامی و مسیحی
Abstrak
از ویژگیهای هنر ایران در دوران باستان، توجّه به زیبایی، استیلیزه و ساده و هندسی شدن نقوش، پیوند نزدیک به زندگی، پیوستگی انواع هنرها باهم، و سبک تزیینی آن بوده است. هنر تزیینی ایران در نهایت وضوح و شدّت تأثیر بوده، چنانکه میتوان آن را «هنر نقش مطلق» خواند، یعنی هنری که میتواند مانند موسیقی و معماری تلقی شود و فارغ از زمان و مکان و محتوا تأثیرگذار باشد. دوران ساسانی، دورۀ اوج هنر باستانی ایران بود. کشورگشاییها، روابط تجاری و سیاسی، رواج آیین مهرپرستی در خارج از مرزهای ایران و تا اروپا، همه سبب اشاعه و گسترش هنر ایران و تأثیر بر کشورهای دیگر شدند. به کارگیری هنرمندان ایرانی توسط اعراب بعد از ظهور اسلام و گسترش این دین در سرزمینهای بسیار، عامل دیگری در بردن هنر ایرانی به آن مناطق شد. اشکال و نمادهای هنر باستانی ایران گاهاً دین و آیینهای دیگر ادغام شد، یا به وام گرفته شد و انطباق یافت، یا تغییر مصداق داده و یا مورد تقلید قرار گرفتند.
Topik & Kata Kunci
Penulis (1)
مینا جلالیان
Akses Cepat
- Tahun Terbit
- 2018
- Sumber Database
- DOAJ
- DOI
- 10.22034/jaco.2018.63582
- Akses
- Open Access ✓